در مراسم تشییع رهبر جمهوری اسلامی ایران، قاری قرآن گویا قرآن‌ ناطق شده بود پس برای هر کس آیه‌ای می‌خواند که گویای رابطه داخلی و خارجی هسته قدرت بود. آیات بهشت و جهاد و نظایرش به حوثی‌ها و حماس و رفقا می‌رسید و آیات‌ منافقین و کفار و مشرکین هم سهم عربستانی‌ها و اصلاح طلبان و...شد. عده‌ای از این دیس و دیسبک قرآنی خوشنود شدند ولی برخی آن را استفاده ابزاری از قرآن دانستند و تعدادی چون "سیّد حسن خمینی" مراسم را با شنیدن آیه‌ای که حواله‌اش شد ترک کردند.
هرچه دشنام دهم بر تو همه راست بود
شرح آن بازدهم من به نقیر و قطمیر
با این حال این نخستین مورد از این نوع نبود. در مراسم ختم بنیان‌گذار انقلاب اسلامی ایرانی‌ها "شیخ محمّد محمود طبلاوی" را به همراه "شیخ محمود صدّیق منشاوی" دعوت کردند تا تلاوت کنند. شیخ طبلاوی که ظاهرا گمان می‌کرد میزبانان چیزی از عربی و معانی قرآن دستگیرشان نمی‌شود و بیلمز تر از این حرف‌هایند تعمدا از آیه ۷۱سوره زمر تلاوت کرد. بعد از پخش تلاوت به دستور جانشینِ آیت الله که کنایه ابلغ من تصریح شیخ طبلاوی را دریافته بود، پخش تلاوت موقوف شد و طبلاوی هرگز دیگر بابت این سیخ دار بازیش دعوت نشد. البته بعدها طبلاوی که رئیس سندیکای قاریان بود، قاری‌های مصری را که به ایران سفر می‌کردند به ویژه به خاطر گفتن اذان با سیاق تشیع تحت فشار قرار می‌داد. اما در تاریخ انتخاب آیات به همین سادگی و کم دردسری برای قاری نبود. به روایت "ابوالفضل عرب زاده" درباره سرنوشت یک قاری در تشییع جنازه یک ماهه رضاشاه می‌بایست توجه کرد. اگرچه رضاخان با نظر مساعد "آیت الله بروجردی" در قم تشییع شد ولی قاری مراسمش "آقای آیت اللهی" در مراسم تشییع در حرم حضرت معصومه آیه‌ای از سوره یس را تلاوت کرد که کنایه ای به سرنوشت شاه تبعیدی بود:
هذِهِ جَهَنَّمُ الَّتي‌ كُنْتُمْ تُوعَدُونَ ۶۳. اين همان دوزخي است كه به شما وعده داده ميشد. اولیای امور آیت اللهی را برای چنین انتخابی به زندان انداختند و مدت‌ها اذیت کردند. راستش را بخواهید مخلص هم حکایتی از این نوع دارم.
در روزگار جوانی وقتی در ختم یکی ازفامیل‌ها که مردی بی نماز و به باور من اهل درک بود شرکت کردم اهل مجلس که می‌دانستند من  هم اهل بخیه‌ام و ته صدایی دارم گفتند دخترش خواسته آیاتی برایش بخوانید. مخلص هم شیطان به زیر جلدم رفت و چند بار این آیه سوره شعراء را خواندم:
 وَاغْفِرْ لِأَبِي إِنَّهُ كَانَ مِنَ الضَّالِّينَ که البته خوشبختانه معنایش را نمی‌دانستند و سر به سلامت بردیم هرچند پشیمانم و باقی عمر ایستاده‌ام به غرامت! من که نمی‌دانم سرنوشت افراد پس از مرگ چه خواهد شد و خدا چه قضاوتی راجع به آنها خواهد کرد پس بهتر است اعمالمان را آب دهنِ سید ابوطالب نکنیم و فعلا  شأن نزول آیات را تا روز قیامت به خود خدا واگذار کنیم.

مقام صالح و فاجر هنوز پیدا نیست
نظر به حسن معاد است نی به حسن معاش

@savadvabayaz | سواد و بیاض