من واقعاً فکر می‌کنم یکی از چیزهایی که در محیط‌های کاری ایران زیاد می‌بینم، دلسوزی مدیر برای پرسنله؛ حتی وقتی خودش هیچ‌وقت به زبان نمیاره.

من تجربه کار در آمریکا و کانادا رو هم داشتم و تفاوتش برای من همیشه جالب بوده. در ایران، با وجود اینکه خیلی از سازوکارهای حمایتی به اندازه بعضی کشورها قوی نیست، بارها دیدم مدیری یک نفر رو فقط به این دلیل نگه داشته که دلش نمیاد بیکار بشه، شرایط خانوادگی داره، یا فکر می‌کنه شاید بالاخره بهتر بشه.

این بخشش انسانی و قابل احترامه.

اما مشکل از جایی شروع می‌شه که دلسوزی جای مدیریت رو می‌گیره.

یک نفر کارش رو درست انجام نمی‌ده، بقیه باید جبران کنن.
اشتباهش تکرار می‌شه، ولی پیامدی نداره.
آدم‌های خوب تیم کم‌کم می‌بینن که استانداردها برای همه یکی نیست.

و دقیقاً از همین‌جا فرهنگ سازمان تغییر می‌کنه.

گاهی شما فکر می‌کنید دارید به یک نفر فرصت بیشتری می‌دید،
اما در واقع دارید هزینه اون فرصت رو از بقیه تیم می‌گیرید.

به نظرم مدیر خوب باید همدل باشه، کمک کنه، آموزش بده، فرصت واقعی برای اصلاح بده؛
اما یک جایی هم باید تصمیم بگیره.

دلسوزی با بی‌تصمیمی فرق داره.

و گاهی نگه داشتن یک نفر از سر دلسوزی،
در نهایت بی‌انصافی در حق تمام آدم‌های خوب سازمانه.

@samarbcoach