تجهیزات از سال ۱۹۸۵ تا ۲۰۰۹ واقعاً قراضه بود، بله درست است. در این دوره تجهیزات نیروهای هوایی و پدافند هوایی از زمان جنگ تشرین بود. این دلیل اصلی بود که نیروی هوایی اسرائیل را قادر ساخت رآکتور در دیرالزور را نابود کند — یک شکاف فناورانه عظیم.

اداره کنترل رادارهای P-35، P-37 و K-66 شوروی دوربرد را داشت که همه پیش از سال ۲۰۱۲ هماهنگ شده بودند اما در پادگان‌های خود باقی ماندند.

رادار P-37 به نظر من باید توسعه می‌یافت: برد آن ۴۰۰ کیلومتر و فرکانس ۲.۶۹ تا ۳.۱۱ گیگاهرتز، موج سانتی‌متری با دقت بالا. توسعه آن اولی‌تر از P-14 بود، زیرا دو رادار P-18 و P-14 که توسط کره توسعه یافتند در همان باند فرکانسی VHF موج متری بلند کار می‌کنند.

می‌شد از یکی صرف‌نظر کرد — مثلاً P-14 — در مقابل توسعه P-37 با موج سانتی‌متری با دقت بالا.

تصاویر نمایشگرهای رادار و مراقبت و تصاویر داخل ایستگاه‌های کنترل را جای دیگری نخواهید یافت. بقیه تصاویر با لنز عناصر داعش و سایر گروه‌ها پس از تسلط آن‌ها بر برخی مواقع گرفته شده است.

شاید برخی باور نکنند که این تصاویر نمایشگرهای رادارهایی است که در سال ۱۹۶۸ طراحی شده‌اند.

معامله ایرانی

سوریه در سال ۲۰۱۷ شش رادار ایرانی از مدل «مطلع الفجر» دریافت کرد. سه تای آن‌ها در فرودگاه بین‌المللی دمشق پس از رسیدن نابود شدند؛ در انتظار انتقال بودند.

سه تای باقی‌مانده در تونل‌های تیپ موشک ۱۵۵ در القطیفه ذخیره شد. یکی از آن‌ها در مرج السلطان مستقر و دیگری در فرودگاه الضبعه نابود شد.

خسارات

از سال ۲۰۲۰ اسرائیل هر سال یک یا دو رادار از رادارهای چینی را نابود می‌کرد تا اینکه در زمان سقوط نظام وضعیت به اینجا رسید:

· رادار JYL-1 که قوی‌ترین و کارآمدترین در سوریه بود، تنها ایستگاه فرودگاه قامشلی باقی ماند. اولین ایستگاهی که نابود شد در درعا با موشک ضدزره در سال ۲۰۱۲ بود و اسرائیل ایستگاه‌هایی در الضمیر و شین را نابود کرد.
· از JY-27 یکی در تیپ دیرالزور باقی ماند و یکی‌مانده پیش از آن چند روز قبل از فرود در مصیاف در جبل الاربعة در حماة نابود شد.
· LSS-1: ارتش آزاد یکی را در دارة عزة تصرف و به ترکیه منتقل کرد.
· YLC-6: دو دستگاه نابود شد.
· همه این‌ها در دو سال آخر پیش از سقوط نظام رخ داد.

این یکی از سخت‌ترین تخصص‌ها در کار بود. کمترین روز شیفت ۱۲ ساعت در هر ۲۴ ساعت بود و اغلب به ۱۸ ساعت شیفت روزانه می‌رسید. ممنوعیت خروج در صورت بروز هر خرابی وجود داشت؛ همه خدمه‌ها از مرخصی منع می‌شدند تا ایستگاه معیوب تعمیر شود و خدمه‌ها در هر خرابی یکی از ایستگاه‌ها از خانه‌هایشان فراخوانده می‌شدند.

در طول ۲۴ ساعت، هر سری تنها ۶ ساعت استراحت داشت. هر ایستگاه ۶ ساعت کار می‌کرد و بعدی ۶ ساعت و به همین ترتیب.