اما رادارهای قدیمی باقی‌مانده مانند P-15، P-19، P-35، P-15M2 و حتی ST-68U روسی که در سال ۲۰۱۹ به‌عنوان هدیه دریافت کردیم (۳ رادار) به شبکه عمومی متصل نبودند؛ بنابراین حتی اگر اسرائیل برخی از آن‌ها را نابود نمی‌کرد، بی‌ارزش بودند.

شبکه فیبر نوری نظامی تمام خاک سوریه را پوشش می‌داد و کاملاً با تلاش داخلی توسط اداره اشارت اجرا شده بود. هر فرماندهی منطقه یک گره اشارت داشت که کار را اجرا می‌کرد.

به‌جز سری رادار در فرودگاه قامشلی که ۴ ایستگاه داشت — یکی از آن‌ها JYL-1 چینی — داده‌ها به موحد توسط ماهواره منتقل می‌شد. آنتن «بشقابی» نزدیک ورودی ساحه مخصوص سری رادار در زاویه شمالی فرودگاه، داده‌هایش را به ماهواره منتقل می‌کرد تا ماهواره آن را به آنتن دیگری در دمشق نزدیک ساحه امویین بفرستد. این کار با کمک چین انجام می‌شد و دولت سوریه ماهانه ۵ میلیارد لیره برای اجاره سرور چینی می‌پرداخت. امکان اجرای آن در همه جا وجود داشت، اما با وجود فیبر نوری نیازی نبود.

اما کابل نوری زیر زمین در عمق ۴۰-۸۰ سانتی‌متری قرار داشت؛ زیر و بلافاصله بالای آن ماسه نرم بود. لایه بالایی خاک نرم یا ماسه بود؛ لایه بالاتر از آن خاکریز یا شن و سپس خاک اصلی. داخل لایه خاکریز یک کابل هشداردهنده با رنگ فسفری وجود داشت تا در صورت حفاری کسی، هشدار دهد که کابل نوری در زیر این منطقه قرار دارد.

تجهیزات

پس از عملیات تخریب رآکتور در دیرالزور در سال ۲۰۰۷، اداره کنترل با سه تیپش یک جهش کیفی را در دو مرحله تجربه کرد:

· مرحله اول از سال ۲۰۰۹: خرید تجهیزات مدرن از چین
· مرحله دوم در سال ۲۰۱۰: قرارداد به‌روزرسانی تجهیزات قدیمی روسی توسط کره شمالی

مرحله اول: چین برای خرید رادارهای جدید انتخاب شد. قراردادها در سال ۲۰۰۸ امضا و تجهیزات جدید در سال ۲۰۰۹ رسید.

این معامله شامل رادارهای زیر بود:

· رادار JYL-1 دیسمتری با برد ۴۵۰ کیلومتر، ۶ دستگاه
· رادار LSS-1 سانتی‌متری برای ارتفاعات پایین، ۶ دستگاه
· رادار YLC-6، ۶ دستگاه
· رادار JY-27 با موج بلند VHF و برد ۳۷۰ کیلومتر، ۶ دستگاه

هر یک از سه تیپ دو رادار از هر نوع دریافت کرد، یعنی ۸ رادار جدید برای هر تیپ و ۲۴ رادار در سطح سوریه.

مرحله دوم: در سال ۲۰۱۰ اداره کنترل همه رادارهای شوروی خود از مدل‌های P-18 و P-14 را به‌روزرسانی کرد؛ هیچ راداری به حال خود باقی نماند.

همه P-18 تحت به‌روزرسانی کره شمالی قرار گرفت و نامش «اوسونگ سان OSS-1 آبرونا» شد. همچنین P-14 دوربرد «OSS-2 آبرونا» نام گرفت.

ایستگاه‌های اوسونگ سان OSS-1 و OSS-2 دقیقاً همان اصل را دارند، تنها تفاوت در آنتن‌ها و برد است. ایستگاه کنترل به یک نمایشگر دیجیتال LCD با دقت بالا مجهز شد، برخلاف تجهیزات آنالوگ قدیمی که به چشم آسیب می‌رساند. همه چیز قدیمی با خازن‌های جدید، ترانزیستورها و نیمه‌هادی‌های مدرن جایگزین شد.

روس‌ها از آن در الزوبه (گردان ۶۱۴)، جبل المانع و رأس‌البسیط بازدید کردند. رادارهای چینی شدیداً توجه روس‌ها را جلب کرد و یکی از آن‌ها گفت که پس از بازدیدهای روسی، مدتی بعد موقعیت توسط اسرائیل هدف قرار گرفت.

ویژگی‌های اصلاح کره شمالی

۱- ایستگاه‌های «اوسونگ سان ۱ و ۲» بر اصل فشرده‌سازی پالس کار می‌کنند که فاصله کشف بزرگ را با استفاده از سیگنال ارسال با توان پایین تأمین می‌کند و این احتمال کشف آن توسط وسایل سطع منفی معاند حمل‌شده هوایی یا دریایی را کاهش می‌دهد. همه اجزای نظام از جمله فرستنده «تجهیزات حالت صلبیت» نامیده می‌شوند؛ یعنی مولدهای سیگنال و تقویت‌کننده‌های توان آن بر نیمه‌هادی‌های الکترونیکی (ترانزیستور) به‌جای لامپ‌های خلأ سنتی مانند مگنترون در رادارهای شوروی تکیه دارند.

۲- اقدامات ضد اخلال:

· توانایی تعیین خودکار جهت و فرکانس منابع اخلال در هر دور آنتن و امکان انتقال به فرکانس کم‌اخلال‌تر در دور بعدی آنتن
· استفاده از فشرده‌سازی پالس با کد متغیر در هر دور آنتن که به خلاص شدن از اخلال فریبنده DRFM کمک می‌کند
· ارسال سیگنال روی دو فرکانس احتمالی علاوه بر فرکانس سیگنال فریبنده در همان زمان، توان دستگاه‌های ارسال وسایل دشمن که اخلال می‌کنند را پراکنده می‌کند و این توان نظام در مقابله با اخلال را افزایش می‌دهد

۳- استفاده از چهار آنتن و کانال‌های کمکی به خلاص شدن از اخلال منفی مؤثر بر برگ‌های جانبی منجر می‌شود.

۴- ایستگاه به نظام تشخیص و تحلیل خودکار خرابی‌ها مجهز است.

من همه ویژگی‌ها و مشخصات را شرح نمی‌دهم؛ بسیار طولانی است و جزئیات نیاز به متخصصان دارد. اما نکته این است که تجهیزات آن‌گونه که برخی نقل می‌کنند قراضه نبود و باید این موضوع روشن شود.