ترجمه یه متن عربی:

منظومه رادارها و هشدار زودهنگام در ارتش سوریه پیشین: چگونه اداره می‌شد، ساختار، تجهیزات و شیوه کار آن از کشف هدف و اعلام آماده‌باش تا مقابله

اعلام هشدار درباره اهداف دشمن توسط رادارهای دوربرد انجام می‌شد که همگی تابع اداره «کنترل و تأمین الکترونیکی» وابسته به فرماندهی نیروهای هوایی بودند، نه پدافند هوایی.

اداره کنترل از سه تیپ تشکیل می‌شد:

تیپ اول: زبدین - غوطه شرقی

· گردان ضمیر و گردان الدور (نزدیک الثعله در السویدا) و گردان ۶۶۱ در جبل المانع زیرمجموعه آن بودند.
· گردان ۶۶۱ واسطه بین مقر موحد جنوبی و م-۱ موحد عام بود.
· مقر تیپ در زبدین در سال ۲۰۱۳ مورد حمله قرار گرفت و به دست ارتش آزاد افتاد. تأسیسات تیپ کاملاً تخریب و به آتش کشیده شد و رادارها نیز از بین رفتند یا ناپدید شدند.
· در همان حمله، رحبه اوتایا شماره ۶۳۱ «رحبه شیلکا» — تنها نمونه در سوریه — نیز سقوط کرد. این رحبه بخش‌هایی برای اوسا و کفادرات نیز داشت.
· بعدها فرماندهی تیپ به نزدیکی پل بغداد، مقابل مدرسه استطلاع در داخل رحبه امور فنی منتقل شد، سپس مقر به گردان ضمیر منتقل گردید.

تیپ دوم: فیروزه - حمص

· گردان ۶۱۴ در الزوبه در ساحل بانیاس
· گردانی در شین - غرب حمص
· گردان سوم در شنشار مشرف به جاده بین‌المللی دمشق-حمص

تیپ سوم: فرودگاه دیرالزور

· گردان ۱۰۰۵ دیرالزور
· گردان ۱۰۰۴ در تدمر
· دو سری مستقل، یکی در السخنه

بزرگ‌ترین گردان، گردان ۶۱۴ تیپ دوم بود که مسئولیت ساحل را بر عهده داشت و از این سری‌ها تشکیل می‌شد:

· سری رأس‌البسیط
· سری سقوبین (مشیرفه الساموک)
· سری الزوبه در مقر گردان
· سری طرطوس در حی الرادار

مقر عملیات گردان در الزوبه در عمق ۱۴ متری زیر زمین قرار داشت؛ تمام ضخامت آن بتن مسلح بود و بالای آن جنگل قرار داشت. سالن آن ۱۷ نمایشگر داشت.

نکته: سری رأس‌البسیط در سال ۲۰۰۹ ایجاد شد، زیرا منطقه از لاذقیه تا ترکیه یک شکاف پوشش‌داده‌نشده و رهاشده محسوب می‌شد — به‌ویژه که روابط با ترکیه در آن دوره دوستانه بود. اسرائیل از همین شکاف در حمله به رآکتور دیرالزور در سال ۲۰۰۷ استفاده کرد.

این سری جایگزین سری‌ای شد که معارضان مسلح در ارمناز - ادلب آن را نابود کرده بودند و حوزه شمال‌غربی را پوشش می‌داد.

شیوه کار

پدافند هوایی سوریه توسط مقری به نام «میم یک» (م-۱) فرماندهی می‌شد. این مقر دو مقر فرعی داشت:

· موحد جنوبی در درعا
· موحد شمالی در دیرالزور
· مقر تبادلی م-۲ در حمص (ذخیره)

گردان جبل المانع در الکسوه حلقه اتصال بین موحد جنوبی و م-۱ در ساحه امویین بود.

وقتی رادار هدفی را شناسایی می‌کرد، داده‌ها را لحظه‌ای با سرعت نور از طریق شبکه فیبر نوری از موقعیت کشف هدف به مقر فرماندهی موحد پدافند هوایی م-۱ ارسال می‌شد تا اهداف روی نمایشگرها به‌صورت زمان‌واقعی ظاهر شوند. وضعیت ارزیابی می‌شد و از مقر م-۱ دستورات آماده‌باش و آمادگی به پدافند هوایی (بوک، پانتسیر، پچورا و غیره) صادر می‌گردید.

نتایج کشف همه رادارهای دوربرد در سوریه در همان لحظه روی نمایشگرهای داخل مقر موحد م-۱ ظاهر می‌شد.

چگونه این اتصال که پیچیده به نظر می‌رسد انجام شد؟

نظام کره شمالی «P-1A پلوتو» فضل این اتصال را دارد. پلوتو را نمی‌توان تجهیزات دانست؛ بلکه نرم‌افزار است و نه سخت‌افزار — مجموعه‌ای از برنامه‌ها با یک آنتن یاگی کوچک که استقرار آن آسان است.

پلوتو در سری‌ها با رمز P-1A، در گردان‌ها P-2، در عملیات تیپ P-3 و در موحد عام یا موحد تبادلی P-4 شناخته می‌شد.

هر مقر گردان و سری یک نمایشگر «پلوتو» داشت که نتایج کشف همه رادارهای سوریه را — صرف‌نظر از رادارهای موجود و وابسته به همان گردان — نشان می‌داد. همین اهداف به‌صورت زمان‌واقعی در مقر موحد در دمشق نیز دیده می‌شدند؛ این را می‌توان در تصاویر مشاهده کرد.

مقر م-۱ چندین نمایشگر داشت؛ هر نمایشگر برای یک قطاع مشخص از سوریه و اطراف آن. هر نمایشگر افسری داشت که این قطاع مسئولیت او بود و در هنگام خطر، آماده‌باش را تنها به قطعات پدافند هوایی همان قطاع اعلام می‌کرد، نه غیر آن.

رادارهایی که به شبکه عمومی متصل بودند

· همه رادارهای چینی و رادارهای به‌روزشده با به‌روزرسانی کره‌ای OSS
· ارتفاع‌سنج‌های PRV-13
· سه رادار ایتالیایی ATC که در فرودگاه‌های غیرنظامی بودند
· علاوه بر هنگ نهم از اداره جنگ الکترونیکی که تجهیزاتش با سطع منفی دوربرد حدود ۶۰۰ کیلومتر کار می‌کرد، از دسته ESM یعنی پشتیبانی الکترونیکی — و اینجا باید آن را از آنچه «رادار منفی» نامیده می‌شود متمایز کرد؛ که در سوریه وجود ندارد.
· منظومه‌ها کره شمالی بیاک-۰۸ و ۰۵ بودند و قدیم‌تر KRTP-81 Ramona.