وصایای امام

متن ترجمه شده:
تصویری از یکی از شیفت‌ها به تاریخ ۱۳ آوریل ۲۰۲۴ ساعت ۱۰:۰۰ شب در بخش عملیات تیپ ۸۰ پدافند هوایی «مختلط» در حلب روی صفحه نمایشگر یکپارچه عمومی «پلوتو P-3». این تیپ زیرمجموعه لشکر ۲۶ است.

این تاریخ مصادف با عملیات «وعده صادق-۱» ایران علیه اسرائیل است، و اجسام زرد رنگ روی صفحه نمایشگر نشان‌دهنده تجمع جنگنده‌های اسرائیلی و جنگنده‌های اتحاد بین‌المللی در آسمان اردن - شمال فلسطین - جنوب لبنان است که در حالت گشت‌زنی منتظر رسیدن اسکادران‌های پهپادهای انتحاری ایرانی برای سرنگونی آن‌ها هستند.

نکته: این به معنای آن نیست که اهداف توسط راداری مستقر در حلب شناسایی شده‌اند؛ صفحه نمایشگر یکپارچه عمومی تجمیعی از نتایج شناسایی تمام رادارهای سوریه است (رادارهای متصل به شبکه عمومی) و این صفحه تقریباً در تمام مقرهای پدافند هوایی و سه تیپ رادار در مدیریت کنترل وجود دارد.

الهامی وقتی دید رادار هایی که میتونست زیر دست خودش نابود بشه زیر دست سوری ها نابود شده

تجهیزات از سال ۱۹۸۵ تا ۲۰۰۹ واقعاً قراضه بود، بله درست است. در این دوره تجهیزات نیروهای هوایی و پدافند هوایی از زمان جنگ تشرین بود. این دلیل اصلی بود که نیروی هوایی اسرائیل را قادر ساخت رآکتور در دیرالزور را نابود کند — یک شکاف فناورانه عظیم.

اداره کنترل رادارهای P-35، P-37 و K-66 شوروی دوربرد را داشت که همه پیش از سال ۲۰۱۲ هماهنگ شده بودند اما در پادگان‌های خود باقی ماندند.

رادار P-37 به نظر من باید توسعه می‌یافت: برد آن ۴۰۰ کیلومتر و فرکانس ۲.۶۹ تا ۳.۱۱ گیگاهرتز، موج سانتی‌متری با دقت بالا. توسعه آن اولی‌تر از P-14 بود، زیرا دو رادار P-18 و P-14 که توسط کره توسعه یافتند در همان باند فرکانسی VHF موج متری بلند کار می‌کنند.

می‌شد از یکی صرف‌نظر کرد — مثلاً P-14 — در مقابل توسعه P-37 با موج سانتی‌متری با دقت بالا.

تصاویر نمایشگرهای رادار و مراقبت و تصاویر داخل ایستگاه‌های کنترل را جای دیگری نخواهید یافت. بقیه تصاویر با لنز عناصر داعش و سایر گروه‌ها پس از تسلط آن‌ها بر برخی مواقع گرفته شده است.

شاید برخی باور نکنند که این تصاویر نمایشگرهای رادارهایی است که در سال ۱۹۶۸ طراحی شده‌اند.

معامله ایرانی

سوریه در سال ۲۰۱۷ شش رادار ایرانی از مدل «مطلع الفجر» دریافت کرد. سه تای آن‌ها در فرودگاه بین‌المللی دمشق پس از رسیدن نابود شدند؛ در انتظار انتقال بودند.

سه تای باقی‌مانده در تونل‌های تیپ موشک ۱۵۵ در القطیفه ذخیره شد. یکی از آن‌ها در مرج السلطان مستقر و دیگری در فرودگاه الضبعه نابود شد.

خسارات

از سال ۲۰۲۰ اسرائیل هر سال یک یا دو رادار از رادارهای چینی را نابود می‌کرد تا اینکه در زمان سقوط نظام وضعیت به اینجا رسید:

· رادار JYL-1 که قوی‌ترین و کارآمدترین در سوریه بود، تنها ایستگاه فرودگاه قامشلی باقی ماند. اولین ایستگاهی که نابود شد در درعا با موشک ضدزره در سال ۲۰۱۲ بود و اسرائیل ایستگاه‌هایی در الضمیر و شین را نابود کرد.
· از JY-27 یکی در تیپ دیرالزور باقی ماند و یکی‌مانده پیش از آن چند روز قبل از فرود در مصیاف در جبل الاربعة در حماة نابود شد.
· LSS-1: ارتش آزاد یکی را در دارة عزة تصرف و به ترکیه منتقل کرد.
· YLC-6: دو دستگاه نابود شد.
· همه این‌ها در دو سال آخر پیش از سقوط نظام رخ داد.

این یکی از سخت‌ترین تخصص‌ها در کار بود. کمترین روز شیفت ۱۲ ساعت در هر ۲۴ ساعت بود و اغلب به ۱۸ ساعت شیفت روزانه می‌رسید. ممنوعیت خروج در صورت بروز هر خرابی وجود داشت؛ همه خدمه‌ها از مرخصی منع می‌شدند تا ایستگاه معیوب تعمیر شود و خدمه‌ها در هر خرابی یکی از ایستگاه‌ها از خانه‌هایشان فراخوانده می‌شدند.

در طول ۲۴ ساعت، هر سری تنها ۶ ساعت استراحت داشت. هر ایستگاه ۶ ساعت کار می‌کرد و بعدی ۶ ساعت و به همین ترتیب.

اما رادارهای قدیمی باقی‌مانده مانند P-15، P-19، P-35، P-15M2 و حتی ST-68U روسی که در سال ۲۰۱۹ به‌عنوان هدیه دریافت کردیم (۳ رادار) به شبکه عمومی متصل نبودند؛ بنابراین حتی اگر اسرائیل برخی از آن‌ها را نابود نمی‌کرد، بی‌ارزش بودند.

شبکه فیبر نوری نظامی تمام خاک سوریه را پوشش می‌داد و کاملاً با تلاش داخلی توسط اداره اشارت اجرا شده بود. هر فرماندهی منطقه یک گره اشارت داشت که کار را اجرا می‌کرد.

به‌جز سری رادار در فرودگاه قامشلی که ۴ ایستگاه داشت — یکی از آن‌ها JYL-1 چینی — داده‌ها به موحد توسط ماهواره منتقل می‌شد. آنتن «بشقابی» نزدیک ورودی ساحه مخصوص سری رادار در زاویه شمالی فرودگاه، داده‌هایش را به ماهواره منتقل می‌کرد تا ماهواره آن را به آنتن دیگری در دمشق نزدیک ساحه امویین بفرستد. این کار با کمک چین انجام می‌شد و دولت سوریه ماهانه ۵ میلیارد لیره برای اجاره سرور چینی می‌پرداخت. امکان اجرای آن در همه جا وجود داشت، اما با وجود فیبر نوری نیازی نبود.

اما کابل نوری زیر زمین در عمق ۴۰-۸۰ سانتی‌متری قرار داشت؛ زیر و بلافاصله بالای آن ماسه نرم بود. لایه بالایی خاک نرم یا ماسه بود؛ لایه بالاتر از آن خاکریز یا شن و سپس خاک اصلی. داخل لایه خاکریز یک کابل هشداردهنده با رنگ فسفری وجود داشت تا در صورت حفاری کسی، هشدار دهد که کابل نوری در زیر این منطقه قرار دارد.

تجهیزات

پس از عملیات تخریب رآکتور در دیرالزور در سال ۲۰۰۷، اداره کنترل با سه تیپش یک جهش کیفی را در دو مرحله تجربه کرد:

· مرحله اول از سال ۲۰۰۹: خرید تجهیزات مدرن از چین
· مرحله دوم در سال ۲۰۱۰: قرارداد به‌روزرسانی تجهیزات قدیمی روسی توسط کره شمالی

مرحله اول: چین برای خرید رادارهای جدید انتخاب شد. قراردادها در سال ۲۰۰۸ امضا و تجهیزات جدید در سال ۲۰۰۹ رسید.

این معامله شامل رادارهای زیر بود:

· رادار JYL-1 دیسمتری با برد ۴۵۰ کیلومتر، ۶ دستگاه
· رادار LSS-1 سانتی‌متری برای ارتفاعات پایین، ۶ دستگاه
· رادار YLC-6، ۶ دستگاه
· رادار JY-27 با موج بلند VHF و برد ۳۷۰ کیلومتر، ۶ دستگاه

هر یک از سه تیپ دو رادار از هر نوع دریافت کرد، یعنی ۸ رادار جدید برای هر تیپ و ۲۴ رادار در سطح سوریه.

مرحله دوم: در سال ۲۰۱۰ اداره کنترل همه رادارهای شوروی خود از مدل‌های P-18 و P-14 را به‌روزرسانی کرد؛ هیچ راداری به حال خود باقی نماند.

همه P-18 تحت به‌روزرسانی کره شمالی قرار گرفت و نامش «اوسونگ سان OSS-1 آبرونا» شد. همچنین P-14 دوربرد «OSS-2 آبرونا» نام گرفت.

ایستگاه‌های اوسونگ سان OSS-1 و OSS-2 دقیقاً همان اصل را دارند، تنها تفاوت در آنتن‌ها و برد است. ایستگاه کنترل به یک نمایشگر دیجیتال LCD با دقت بالا مجهز شد، برخلاف تجهیزات آنالوگ قدیمی که به چشم آسیب می‌رساند. همه چیز قدیمی با خازن‌های جدید، ترانزیستورها و نیمه‌هادی‌های مدرن جایگزین شد.

روس‌ها از آن در الزوبه (گردان ۶۱۴)، جبل المانع و رأس‌البسیط بازدید کردند. رادارهای چینی شدیداً توجه روس‌ها را جلب کرد و یکی از آن‌ها گفت که پس از بازدیدهای روسی، مدتی بعد موقعیت توسط اسرائیل هدف قرار گرفت.

ویژگی‌های اصلاح کره شمالی

۱- ایستگاه‌های «اوسونگ سان ۱ و ۲» بر اصل فشرده‌سازی پالس کار می‌کنند که فاصله کشف بزرگ را با استفاده از سیگنال ارسال با توان پایین تأمین می‌کند و این احتمال کشف آن توسط وسایل سطع منفی معاند حمل‌شده هوایی یا دریایی را کاهش می‌دهد. همه اجزای نظام از جمله فرستنده «تجهیزات حالت صلبیت» نامیده می‌شوند؛ یعنی مولدهای سیگنال و تقویت‌کننده‌های توان آن بر نیمه‌هادی‌های الکترونیکی (ترانزیستور) به‌جای لامپ‌های خلأ سنتی مانند مگنترون در رادارهای شوروی تکیه دارند.

۲- اقدامات ضد اخلال:

· توانایی تعیین خودکار جهت و فرکانس منابع اخلال در هر دور آنتن و امکان انتقال به فرکانس کم‌اخلال‌تر در دور بعدی آنتن
· استفاده از فشرده‌سازی پالس با کد متغیر در هر دور آنتن که به خلاص شدن از اخلال فریبنده DRFM کمک می‌کند
· ارسال سیگنال روی دو فرکانس احتمالی علاوه بر فرکانس سیگنال فریبنده در همان زمان، توان دستگاه‌های ارسال وسایل دشمن که اخلال می‌کنند را پراکنده می‌کند و این توان نظام در مقابله با اخلال را افزایش می‌دهد

۳- استفاده از چهار آنتن و کانال‌های کمکی به خلاص شدن از اخلال منفی مؤثر بر برگ‌های جانبی منجر می‌شود.

۴- ایستگاه به نظام تشخیص و تحلیل خودکار خرابی‌ها مجهز است.

من همه ویژگی‌ها و مشخصات را شرح نمی‌دهم؛ بسیار طولانی است و جزئیات نیاز به متخصصان دارد. اما نکته این است که تجهیزات آن‌گونه که برخی نقل می‌کنند قراضه نبود و باید این موضوع روشن شود.

ترجمه یه متن عربی:

منظومه رادارها و هشدار زودهنگام در ارتش سوریه پیشین: چگونه اداره می‌شد، ساختار، تجهیزات و شیوه کار آن از کشف هدف و اعلام آماده‌باش تا مقابله

اعلام هشدار درباره اهداف دشمن توسط رادارهای دوربرد انجام می‌شد که همگی تابع اداره «کنترل و تأمین الکترونیکی» وابسته به فرماندهی نیروهای هوایی بودند، نه پدافند هوایی.

اداره کنترل از سه تیپ تشکیل می‌شد:

تیپ اول: زبدین - غوطه شرقی

· گردان ضمیر و گردان الدور (نزدیک الثعله در السویدا) و گردان ۶۶۱ در جبل المانع زیرمجموعه آن بودند.
· گردان ۶۶۱ واسطه بین مقر موحد جنوبی و م-۱ موحد عام بود.
· مقر تیپ در زبدین در سال ۲۰۱۳ مورد حمله قرار گرفت و به دست ارتش آزاد افتاد. تأسیسات تیپ کاملاً تخریب و به آتش کشیده شد و رادارها نیز از بین رفتند یا ناپدید شدند.
· در همان حمله، رحبه اوتایا شماره ۶۳۱ «رحبه شیلکا» — تنها نمونه در سوریه — نیز سقوط کرد. این رحبه بخش‌هایی برای اوسا و کفادرات نیز داشت.
· بعدها فرماندهی تیپ به نزدیکی پل بغداد، مقابل مدرسه استطلاع در داخل رحبه امور فنی منتقل شد، سپس مقر به گردان ضمیر منتقل گردید.

تیپ دوم: فیروزه - حمص

· گردان ۶۱۴ در الزوبه در ساحل بانیاس
· گردانی در شین - غرب حمص
· گردان سوم در شنشار مشرف به جاده بین‌المللی دمشق-حمص

تیپ سوم: فرودگاه دیرالزور

· گردان ۱۰۰۵ دیرالزور
· گردان ۱۰۰۴ در تدمر
· دو سری مستقل، یکی در السخنه

بزرگ‌ترین گردان، گردان ۶۱۴ تیپ دوم بود که مسئولیت ساحل را بر عهده داشت و از این سری‌ها تشکیل می‌شد:

· سری رأس‌البسیط
· سری سقوبین (مشیرفه الساموک)
· سری الزوبه در مقر گردان
· سری طرطوس در حی الرادار

مقر عملیات گردان در الزوبه در عمق ۱۴ متری زیر زمین قرار داشت؛ تمام ضخامت آن بتن مسلح بود و بالای آن جنگل قرار داشت. سالن آن ۱۷ نمایشگر داشت.

نکته: سری رأس‌البسیط در سال ۲۰۰۹ ایجاد شد، زیرا منطقه از لاذقیه تا ترکیه یک شکاف پوشش‌داده‌نشده و رهاشده محسوب می‌شد — به‌ویژه که روابط با ترکیه در آن دوره دوستانه بود. اسرائیل از همین شکاف در حمله به رآکتور دیرالزور در سال ۲۰۰۷ استفاده کرد.

این سری جایگزین سری‌ای شد که معارضان مسلح در ارمناز - ادلب آن را نابود کرده بودند و حوزه شمال‌غربی را پوشش می‌داد.

شیوه کار

پدافند هوایی سوریه توسط مقری به نام «میم یک» (م-۱) فرماندهی می‌شد. این مقر دو مقر فرعی داشت:

· موحد جنوبی در درعا
· موحد شمالی در دیرالزور
· مقر تبادلی م-۲ در حمص (ذخیره)

گردان جبل المانع در الکسوه حلقه اتصال بین موحد جنوبی و م-۱ در ساحه امویین بود.

وقتی رادار هدفی را شناسایی می‌کرد، داده‌ها را لحظه‌ای با سرعت نور از طریق شبکه فیبر نوری از موقعیت کشف هدف به مقر فرماندهی موحد پدافند هوایی م-۱ ارسال می‌شد تا اهداف روی نمایشگرها به‌صورت زمان‌واقعی ظاهر شوند. وضعیت ارزیابی می‌شد و از مقر م-۱ دستورات آماده‌باش و آمادگی به پدافند هوایی (بوک، پانتسیر، پچورا و غیره) صادر می‌گردید.

نتایج کشف همه رادارهای دوربرد در سوریه در همان لحظه روی نمایشگرهای داخل مقر موحد م-۱ ظاهر می‌شد.

چگونه این اتصال که پیچیده به نظر می‌رسد انجام شد؟

نظام کره شمالی «P-1A پلوتو» فضل این اتصال را دارد. پلوتو را نمی‌توان تجهیزات دانست؛ بلکه نرم‌افزار است و نه سخت‌افزار — مجموعه‌ای از برنامه‌ها با یک آنتن یاگی کوچک که استقرار آن آسان است.

پلوتو در سری‌ها با رمز P-1A، در گردان‌ها P-2، در عملیات تیپ P-3 و در موحد عام یا موحد تبادلی P-4 شناخته می‌شد.

هر مقر گردان و سری یک نمایشگر «پلوتو» داشت که نتایج کشف همه رادارهای سوریه را — صرف‌نظر از رادارهای موجود و وابسته به همان گردان — نشان می‌داد. همین اهداف به‌صورت زمان‌واقعی در مقر موحد در دمشق نیز دیده می‌شدند؛ این را می‌توان در تصاویر مشاهده کرد.

مقر م-۱ چندین نمایشگر داشت؛ هر نمایشگر برای یک قطاع مشخص از سوریه و اطراف آن. هر نمایشگر افسری داشت که این قطاع مسئولیت او بود و در هنگام خطر، آماده‌باش را تنها به قطعات پدافند هوایی همان قطاع اعلام می‌کرد، نه غیر آن.

رادارهایی که به شبکه عمومی متصل بودند

· همه رادارهای چینی و رادارهای به‌روزشده با به‌روزرسانی کره‌ای OSS
· ارتفاع‌سنج‌های PRV-13
· سه رادار ایتالیایی ATC که در فرودگاه‌های غیرنظامی بودند
· علاوه بر هنگ نهم از اداره جنگ الکترونیکی که تجهیزاتش با سطع منفی دوربرد حدود ۶۰۰ کیلومتر کار می‌کرد، از دسته ESM یعنی پشتیبانی الکترونیکی — و اینجا باید آن را از آنچه «رادار منفی» نامیده می‌شود متمایز کرد؛ که در سوریه وجود ندارد.
· منظومه‌ها کره شمالی بیاک-۰۸ و ۰۵ بودند و قدیم‌تر KRTP-81 Ramona.

یکم:
خودروی پانتسیر گردان ۱۲۵۰ تیپ ۵۲ طرطوس، بیش از ۱۵ روز به دلیل خرابی در فرستندهٔ رادار هدایت موشک 1RS-1 خارج از آماده‌به‌کاری بود. تصادفاً روز فرود، با تلاش شخصی یک افسر مهندس فعال، فرستنده‌ها از خودروهای منهدم‌شده جمع‌آوری و تعمیر مجموعهٔ ارسال در آنتن هدایت موشک به پایان رسید. خودرو یک ساعت قبل از فرود به کار آزمایشی بازگشت و عملاً قابل نوبت‌دهی و شلیک بود، اما در سوابق آن روز همچنان خارج از خدمت باقی ماند. عملیات هنگ در آن زمان فقط می‌دانست که خودرو در وضعیت عملیاتی آزمایشی است؛ مقر فرماندهی آن را خراب می‌دانست.

دوم :
از ویدیو واضح است که صفحهٔ آبی همان صفحهٔ دوربین حرارتی است. به دلیل نیاز به برنامه‌ریزی مجدد پس از تعمیر و تعویض قطعات، زمان کافی برای تکمیل راه‌اندازی دوربین وجود نداشت و شلیک بدون آن انجام شد. یعنی موضوع، نرم‌افزاری است نه خرابی دوربین. فرستنده‌ها به‌طور خاص در رادار هدایت زیاد خراب می‌شدند، به‌ویژه در خودروهایی که در ساحل مستقر بودند. پانتسیر در تمام سوریه از آب‌وهوای گرم رنج می‌برد؛ بنابراین برخی قطعات حساس آنتن‌ها پس از ساعت‌های کار بسیار طولانی خراب می‌شدند.
سوم:
رادار جستجوی اصلی SOC خودرو توانست اهداف را قبل از فرود شناسایی کند. در ابتدا دو هلیکوپتر ظاهر شدند. با تماس با عملیات هنگ، دستور شلیک رد شد؛ بهانه اینکه «ما چیزی روی صفحه‌ها نمی‌بینیم، حتماً هدف وهمی یا اشتباه یا پارازیت است.» پارازیت روی رادارهای هشدار اولیهٔ اصلی که به شبکهٔ عمومی خدمت می‌کردند و متعلق به نیروی هوایی بودند انجام می‌شد و مقرهای عملیات بسیار تحت تأثیر قرار می‌گرفتند؛ در حالی که رادار SOC خود خودرو غالباً در بیشتر مواقع از تمام عملیات پارازیت جان سالم به در می‌برد.
عملیات هنگ ۵۲ محدود به شلیک بود و دستور شلیک به هلیکوپترها را رد کرد، چون هیچ هدفی نزد آن‌ها دیده نمی‌شد. اما خدمهٔ خودرو همه چیز را روی صفحهٔ رادار خود می‌دیدند. هلیکوپترها از ۵۷ کیلومتری شناسایی شدند و تا حدود ۱۵ کیلومتری به خودروی پانتسیر نزدیک شدند یعنی برد ایده‌آل برای شلیک موشک‌های آن از نوع 57E6. هلیکوپترها از صفحهٔ خودروی پانتسیر در فاصلهٔ ۱۵ متری حدود دو ساعت ناپدید شدند؛ دلیلی بر اینکه آن‌ها روی زمین فرود آمدند. در طول سفر، هلیکوپترها ناپدید و دوباره ظاهر شدند که دلیلی بر پرواز آن‌ها در ارتفاع بسیار پایین بود. سرعت هلیکوپترها بین ۳۰ متر بر ثانیه در حداقل و ۴۵ متر بر ثانیه به‌عنوان حداکثر سرعت بود؛ هدفی بسیار کند.

چهارم:
اینجا دستور خاموش کردن خودرو آمد، به بهانه اینکه آماده نیستند و سخن از ساعتی بود که مجموعهٔ ارسال جدید را تمام کرده بودند و خودرو در سوابق به‌عنوان آماده ثبت نشده بود. بعد از یک ساعت دوباره دستور روشن کردن خودرو از عملیات هنگ آمد. از لحظهٔ روشن شدن، افسر هدفی را کشف کرد و موشکی شلیک کرد و هدف را بدون دستور عملیات هنگ سرنگون کرد تنها هدفی بود که در محل حادثه سرنگون شد.
ترتیب رویدادها متفاوت می‌شد تا دستور شلیک بگیرد و آمادگی خود را به عملیات اعلام کند یا اجازهٔ شلیک بخواهد. هیچ‌کدام از این‌ها در ویدیو اتفاق نیفتاد.
پنجم :
خدمهٔ خودروی پانتسیر پس از پایان فرود، از سطح بالاتر به دلیل شلیک بدون دستور به پهپاد توبیخ شدند و بار دیگر پس از انجام تحقیقات توبیخ شدند که «شما می‌توانستید عملیات فرود را شکست دهید»
نکتهٔ عجیب اینکه اسرائیل در آن زمان هر راه دفاعی از سایت را قطع کرد؛ حتی جاده‌ها را قطع کرد، حتی محوطهٔ جدایی امنیت نظامی را هدف قرار داد تا آن‌ها را مشغول کند و با تقویت به سایت نروند. برج‌های پوشش و ترانسفورماتورهای برق ساده‌ترین چیزها را نابود کردند تا سایت را از کار بیندازند؛ به جز خودروی پانتسیر. منطق می‌گوید آن‌ها اطلاعاتی داشتند که آن خودرو خراب و خارج از خدمت است و کار نخواهد کرد و تهدیدی ایجاد نخواهد کرد. آن‌ها از هدف قرار دادن آن ناتوان نبودند.

هلی‌بورن مصیاف از دید پانتسیر گردان ۱۲۵۰ تیپ ۵۲ طرطوس و چند نکته

سامانه روی ۳ تا دلیله که به سمت پانتسیر می اومدن قفل میگیره که اولیش همون اول توی فاصله ۵.۲ کیلومتری رهگیری شد و هدف دوم داخل اوپتیک توی ثانیه 0:19 معلوم هست رهگیری اش
یه ستون مهم هست تو ویدیو که نماد Pداره که اون نشون دهنده خط مسیر هدف به نسبت خط افقی فرضی بالاسر سامانه هست
که صفر یا نزدیک صفر به معنی هدف بودن سامانه هست
اسرائیل ها از تاکتیک اشباع ولی با روش خاصی تو سوریه برای دور زدن پانتسیر استفاده میکردن
موج اول علیه یک هدف ثابت حیاتی (یک تأسیسات) بود
موج دوم: برای نابودی پدافند هوایی‌ای که با اهداف مقابله کرده بود
و موج سوم: برای از کار انداختن هدف مورد نظر (تأسیسات)
و آن هم در شرایط جنگ الکترونیک و اخلال‌گری که کار رادارها را مختل می‌کند.

طی حمله ایی با ۳ موج به پانتسیر مستقر در موضع شمال حجیره جنوب دمشق (غرب سیده زینب) که موج اولش با ۴پرتابه از سمت جنوب قبل از این ویدیو دفع شده

یه اصلاحیه میخواد حداقل ۳۰ تا هستن نه ۲۲ تا

تو دو جنگ
حداقل ۱۶ هرمس از ۳۴-۳۶ هرمس۹۰۰
و حداقل ۷ هرون/ایتان از ۲۲ عدد ایتان و هرون تایید شده نابود شده
این وسط حزب‌الله ها هم چندتایی انداخته

اسکادران سوم و تازه تاسیس توی هرمس ۹۰۰پایگاه فوک به استعداد ۱۲-۱۴ هرمس

اسکادران ۲۰۰ هرون و اسکادران نصفه نیمه هرون مارک۲ توی هاتزور به استعداد +۱۷ هرون و هرون مارک۲

احتمالا اسکادران اموزشی رد بارون ایتان توی تل نوف به استعداد ۴ ایتان ت

اسکادران ۲۱۰ ایتان توی پایگاه تل نوف به استعداد ۱۴ ایتان

اسکادران ۱۶۱ هرمس۴۵۰ تو پالماخیم به استعداد ۲۱ هرمس۴۵۰

اسکادران ۱۴۷ هرمس ۹۰۰ تو پالماخیم به استعداد ۲۰ هرمس

اسکادران ۱۶۶ هرمس ۹۰۰ توی پالماخیم به استعداد ۱۲ هرمس

اسکادران های پهپادی اسرائیل