پس اگر قطع سر کافی نیست، چه چیزی شبکه را واقعاً می‌شکند؟ پاسخ، نه شاعرانه است و نه ساده:فرسایش هم‌زمانِ ستون‌های شبکه.
پول: بدون مهار اقتصاد رانتی و شبکه‌های مالی، حذف رأس فقط تعویض مدیر است
ترس: تا وقتی خروج پرهزینه‌تر از ماندن باشد، بدنه می‌ایستد
روایت: فروپاشی توجیه اخلاقیِ خشونت، پاشنه‌آشیل حکومت‌های ایدئولوژیک است انسجام درونی: بی‌اعتمادی و رقابت، شبکه را از
داخل می‌خورد

نقشه‌ی روز بعد: بدون چشم‌انداز گذار، خشونت بازتولید می‌شود

جمع‌بندی من مخالف خامنه‌ای‌ام، چون او رأس این سیستم سرکوبگر است.اما اگر چشم‌مان را به شبکه‌ای که لاریجانی‌ها و امثال او نمایندگی می‌کنند ببندیم،سقوط خامنه‌ای می‌تواند فقط تعویض پدرخوانده باشد. به زبان ساده: مسئله‌ی ایران یک نفر نیست؛ مسئله، مافیایی است که بلد است سرکوب را تحویل مدیر بعدی بدهد.