* * *

Қўлларинг — ўсишдан қолган қанотлар,
Силкийсан — ўйнайди шамол бегидир.
Куласан — сибизға чалар фарёдлар,
Тўзғин сочларингда гулларнинг ҳиди.

Кўксингдан суғуриб ташлай бошлайсан
Бир... олти... ўн... ўттиз... қирқ... юракларни.
Бошингдан сочасан, тутиб яшнайсан,
Жон битган чечаклар — капалакларни.

Шундай тўкиласан,
Завққа тўласан,
Қаердадир қолиб кетади қайғу.
Ўйлама, барибир қидириб келиб,
Ўлгинг келган бахтдан қутқаради у...

Ирода Умарова