* * *

Яна баҳор келди, алдади – кетди,
Ёз, кузлар ҳам қилмади шафқат.
Сўнг, қиш куни изиллаб етди,
Йил ўтди.
Сен келмадинг фақат.

Нафасимни ичимга ютдим
Ва айланиб тоқату тошга
Сени илҳақ, интизор кутдим:
Ўн олти, ўн етти, ўн саккиз ёшда.

Бу далли дунёнинг дўнишларини
Битта ўсмирчалик тотдиму тўйдим.
Фарқламай кунларнинг бари-барини
Яшадим,
Негадир баҳорни соғинмай қўйдим.

Лекин,
Баҳор келди,
Алдади – кетди,
Ёз, куз, қишлар қилди хиёнат.
Сенга кўнглим очмоқчи эдим,
Кўчамдан ўтмадинг, муҳаббат.

Кўп кутдим.
Ич фикрим ичимда,
Кўнглимда энг ёруғ ҳасратим.
Мен уни тилимнинг учида
Йигирма олти йил асрадим.

Гул умрида бўлса ҳам ҳаққинг,
Кўкрагимни қийнади афғон.
Кел, кўкламлар этайин тақдим,
Кел, ҳеч қурса сўрагин аҳвол.

Мен умидлар бағрида мастман,
Мен орзулар қиламан такрор.
Фалон ёшга кирган эмасман,
Бекор, менинг йилларим бекор.

Нафасим ичимга ютаяпман,
Айланиб бир улкан бардошга.
Мен сени эринмай кутаяпман:
Ўн олти, ўн етти, ўн саккиз ёшда...

Равшан Файз