کانال راسخ | 🇵🇸

گاهی خداوند به تو ثروت می‌دهد؛
اما با همان ثروت گمراه می‌شوی.

قدرت می‌دهد؛
اما با آن طغیان می‌کنی.

شهرت می‌دهد؛
اما به‌وسیلهٔ آن فاسد می‌شوی.

حتی ممکن است همان دنیایی را که سال‌ها برایش دعا کرده‌ای به تو عطا کند؛
اما همان دنیا، تبدیل به حجابی میان تو و پروردگارت شود.

پس فقط عطا نخواه؛
هدایت بخواه تا بدانی وقتی عطا آمد، چگونه از آن استفاده کنی.

﴿اهْدِنَا الصِّرَاطَ الْمُسْتَقِيمَ﴾

«ما را به راه راست هدایت کن.»

••┈┈┈┈┈┈┈┈┈┈┈••
@Raaasekh | راسخ

از نیکی به پدر و مادر

از نیکی به پدر و مادر این است که دربارهٔ چیزهایی که شایسته است بدانند، با آن‌ها مشورت کنی و از نظر و تجربه‌شان بهره ببری.

همچنین، نگرانی‌هایی را که توان برطرف کردنشان را ندارند، به آنان منتقل نکنی و سبب اضطراب و دل‌نگرانی‌شان نشوی.

در آنچه به محبت و همراهی‌شان نیاز داری، شریکشان کن؛
و آنچه جز رنج و نگرانی چیزی برایشان ندارد، از آنان دور نگه دار.

ملاک، این نیست که همه‌چیز را پنهان کنی یا همه‌چیز را بگویی؛ بلکه ملاک، مراقبت از دل آن‌هاست.

کاری کن سهم پدر و مادرت از تو، بیشتر شادی باشد تا نگرانی.

••┈┈┈┈┈┈┈┈┈┈┈••
@Raaasekh | راسخ

چه بسیار گناهانی که با یک نگاه آغاز شدند؛ نگاهی که فقط چند ثانیه طول کشید، اما تصویرش مدت‌ها در قلب ماند.

چشم، چیزی را می‌بیند؛
دل، به آن وابسته می‌شود؛
و بعد، انسان گرفتار حسرتی می‌شود که خودش با دست خودش به قلبش وارد کرده است.

چشمت را حفظ کن؛
پیش از آنکه نگاهت، چیزی را وارد قلبت کند که بیرون آوردنش دیگر آسان نباشد.

••┈┈┈┈┈┈┈┈┈┈┈••
@Raaasekh | راسخ

نگاهت را حفظ کن...

«یکی از فواید فروبستن نگاه، رهایی قلب از دردِ حسرت است؛ زیرا کسی که نگاهش را آزاد بگذارد، حسرتش نیز ادامه پیدا می‌کند.

زیان‌بارترین چیز برای قلب، رها کردن نگاه است؛ چراکه نگاه، چیزی را به انسان نشان می‌دهد که شدیداً خواهان آن می‌شود، اما نه توان صبر کردن در برابر آن را دارد و نه راهی برای رسیدن به آن؛ و این، نهایت درد و رنج اوست.»

ابن القيِّم | روضة المحبين ص١٥٣.

••┈┈┈┈┈┈┈┈┈┈┈••
@Raaasekh | راسخ

مشتی خاک از قبرستان!

ابن عساکر در تاریخ دمشق و ابن جوزی در عیون الحکایات نقل کرده‌اند:

ذوالقرنین وارد شهری شد. مردم شهر، مرد و زن و کودک، برای تماشای کاروان او بیرون آمدند؛ اما پیرمردی سالخورده، مشغول کار خودش بود و حتی نگاهی به ذوالقرنین نکرد.

ذوالقرنین تعجب کرد و او را فراخواند و گفت:

«چه شده است؟ همه برای دیدن کاروان من بیرون آمده‌اند؛ چرا تو از من روی گرداندی؟»

پیرمرد گفت:

«آنچه تو در آن هستی، برای من شگفت‌انگیز نیست. پادشاهی را دیدم که در یک روز از دنیا رفت و همراه با مردی فقیر دفن شد. سال‌ها بعد که قبرستان را گشودند، دیگر نمی‌توانستیم استخوان‌های پادشاه را از استخوان‌های آن فقیر تشخیص دهیم.»

ذوالقرنین از سخن او شگفت‌زده شد و هنگامی که از شهر خارج شد، او را حاکم آنجا قرار داد.

هیچ‌چیز مانند مرگ، پوچی و ناپایداری دنیا را به انسان نشان نمی‌دهد.

اگر تمام خاک یک قبرستان را با هم مخلوط کنیم و مشتی از آن برداریم، شاید همین مشت خاک، خلاصه‌ای از حقیقت ما و حقیقت دنیایی باشد که برایش با یکدیگر می‌جنگیم.

در این مشت خاک، بقایای مرد ثروتمندی است که مال جمع کرد؛ حلال و حرامش را درهم آمیخت، ارثی را خورد، کالایی را احتکار کرد، حق کارگری را نداد، خانهٔ نیازمندی را غصب کرد و زمین ناتوانی را گرفت؛ و سرانجام همهٔ آنچه را برایش جمع کرده بود، پشت سر گذاشت و خودش به ذراتی در مشتی خاک تبدیل شد.

در این مشت، بقایای جوانی نیرومند است که در باشگاه وزنه‌های سنگین بلند می‌کرد، اما یک روز هم فکر نکرد که لحافش را کنار بزند و برای نماز صبح برخیزد؛ سپس همان عضلات، خوراک کرم‌ها شدند و تمام آن قدرت، به چند ذره خاک تبدیل شد.

در این مشت، بقایای دختری زیباروست؛ آن‌قدر زیبا که مانند پاره‌ای از ماه بود. دوست داشت نگاه‌ها به سویش کشیده شود و از شنیدن سخنان عاشقانه لذت می‌برد؛ دوست داشت آرزوی دل هرکس باشد که او را می‌بیند.

اما مرگ، پردهٔ این داستان را فرو انداخت.

و اکنون او نیز تنها ذراتی در مشتی خاک است.

در این مشت، حاکم ستمگر، وزیر زورگو، مدیر متکبر و صاحب‌کار خودبزرگ‌بین نیز هستند؛ کسانی که گمان می‌کردند دنیا باقی است و آنان نیز با آن باقی خواهند ماند.

تا اینکه چهرهٔ فرشتهٔ مرگ را دیدند.

سلطنت رفت، عصا و تاج قدرت شکست و همهٔ آن اقتدار از میان رفت؛ و آنان نیز شدند مشتی ذره در کف دست.

در این مشت، فقیهی هست که دینش را به دنیا فروخت؛ قاری قرآنی که قرآن را به زندگی تبدیل نکرد؛ کارمند رشوه‌خواری، پزشک حریص، مهندس خیانت‌کار، پیشه‌ور دروغگو، همسر سلطه‌گر و همسر ناسازگار.

همهٔ آنان بر سرِ غسل فهمیدند که بازی به پایان رسیده و زمان امتحان تمام شده است؛ اکنون وقت دیدن نتیجه است.

و آنان نیز چیزی جز ذراتی در یک مشت خاک نیستند.

اما در همین مشت، ثروتمندی نیز هست که حتی یک درهم حرام نخورد؛ جوانی که در اطاعت خدا رشد کرد؛ دختری که دنیا او را به سوی خود فراخواند، اما آنچه نزد خداست را برگزید، زیرا آن را بهتر و ماندگارتر یافت.

در این مشت، حاکمی عادل، وزیری خیرخواه، مدیری مهربان، فقیهی که دینش را نفروخت، قاری قرآنی که قرآن را در رفتار و عمل خود زندگی کرد، پزشک درستکار، مهندس امین، کارمند پاکدامن، همسر مهربان و همسر دلسوز نیز هستند.

برای آنان مهم نیست که اکنون به چند ذره در این مشت خاک تبدیل شده‌اند؛

زیرا آنان امروز از خوشبخت‌ترین انسان‌هایند؛ در نعمت برزخ، جایگاه خود را در بهشت می‌بینند و می‌گویند:

«پروردگارا، قیامت را برپا کن!»

— ادهم شرقاوی

••┈┈┈┈┈┈┈┈┈┈┈••
@Raaasekh | راسخ

﴿أَلْهَاكُمُ التَّكَاثُرُ (۱) حَتَّىٰ زُرْتُمُ الْمَقَابِرَ﴾

«زیاده‌خواهی، شما را آن‌قدر سرگرم کرد که به قبرها رسیدید.»

آن‌قدر مشغولِ بیشتر داشتن شدیم،
که یادمان رفت برای چه آمده‌ایم.

خانه بیشتر،
پول بیشتر،
دیده‌شدن بیشتر...

و ناگهان: قبر

••┈┈┈┈┈┈┈┈┈┈┈••
@Raaasekh | راسخ

بادروا بالأعمال | پیش از آنکه دیر شود

پیامبر ﷺ فرمود:

«در انجام اعمال نیک شتاب کنید، پیش از آنکه فتنه‌هایی همچون پاره‌های شب تاریک فرا برسند؛ انسان صبح مؤمن است و شب کافر، یا شب مؤمن است و صبح کافر؛ دین خود را در برابر بهره‌ای اندک از دنیا می‌فروشد.» 📖 صحیح مسلم

عمل نیک را به تأخیر نینداز؛ پیش از آنکه فتنه‌ها ایمان را به لرزه درآورند.

پیامبر ﷺ همچنین از فتنه‌هایی خبر داد که یکی پس از دیگری می‌آیند و انسان مؤمن را به آزمون می‌کشند؛ تا جایی که هر بار با خود می‌گوید: «این همان فتنه‌ای است که مرا نابود خواهد کرد.» 📖 صحیح مسلم

اما یکی از فتنه‌های بزرگ روزگار ما، غرق شدن در حاشیه‌ها و سرگرمی‌های بی‌ارزش است؛ آن‌قدر که روزها می‌گذرند و ما حتی متوجه گذشتنشان نمی‌شویم.

پیامبر ﷺ فرمود:

«قیامت برپا نمی‌شود تا زمانی که زمان به هم نزدیک شود؛ سال مانند ماه، ماه مانند هفته، هفته مانند روز و روز مانند ساعت شود...»
📖 ترمذی

و اینجاست که یک تصمیم جدی لازم است:

یا امروز سبک زندگی‌مان را اصلاح می‌کنیم و قرآن را دوباره به جایگاه طبیعی خود در زندگی‌مان برمی‌گردانیم؛ یا فتنه‌ها آن‌قدر ما را سرگرم می‌کنند که مسیرمان به سوی خدا را قطع خواهند کرد.

زندگی کوتاه‌تر از آن است که همهٔ آن را صرف چیزهایی کنیم که نه دنیا را آباد می‌کنند و نه آخرت را.

پیش از آنکه فتنه‌ها برسند، عمل کن.
پیش از آنکه فرصت از دست برود، به قرآن برگرد.

• خالد حمدي

••┈┈┈┈┈┈┈┈┈┈┈••
@Raaasekh | راسخ

زندگی مثل آب است

سلام بر کسی که وقتی دید آبِ زندگی‌اش از حرکت ایستاده، سنگی در آن انداخت و دوباره به حرکتش آورد.

زندگی شبیه آب است؛
اگر متوقف شود، می‌گندد.

گاهی برای ادامه دادن، فقط لازم است چیزی را تغییر بدهی؛ حرکت کنی، تجربه‌ای تازه را آغاز کنی یا از سکون بیرون بیایی.

• خالد‌ حمدي

••┈┈┈┈┈┈┈┈┈┈┈••
@Raaasekh | راسخ

﴿رَبَّنَا ظَلَمْنَا أَنْفُسَنَا وَإِنْ لَمْ تَغْفِرْ لَنَا وَتَرْحَمْنَا لَنَكُونَنَّ مِنَ الْخَاسِرِينَ﴾

گفتنِ این دعا، از اسباب پذیرفته شدن توبهٔ بنده نزد خداوند است؛ زیرا در آن، انسان به گناه و کوتاهی خود اعتراف می‌کند.

در این دعای کوتاه، چهار نوع توسل وجود دارد:

اول: توسل به ربوبیت خداوند
با گفتنِ «رَبَّنَا»؛ یعنی پروردگار ما.

دوم: توسل به اعترافِ گناه و اظهار نیاز
﴿ظَلَمْنَا أَنْفُسَنَا﴾
«ما به خود ستم کردیم.»

سوم: واگذار کردن امر به خداوند
﴿وَإِنْ لَمْ تَغْفِرْ لَنَا وَتَرْحَمْنَا﴾
«و اگر ما را نیامرزی و بر ما رحم نکنی...»

چهارم: بیان سرانجام بنده بدون مغفرت و رحمت الهی
﴿لَنَكُونَنَّ مِنَ الْخَاسِرِينَ﴾
«قطعاً از زیانکاران خواهیم بود.»

چه دعای عمیقی است؛
اعتراف به گناه، اظهار نیاز، توسل به خدا و اقرار به اینکه نجات انسان تنها به مغفرت و رحمت اوست.

#دعای_قرآنی

••┈┈┈┈┈┈┈┈┈┈┈••
@Raaasekh | راسخ

خدیجه رضی‌الله‌عنها از دنیا رفت...
و پس از او، ابوطالب نیز درگذشت.

پیامبر ﷺ در فاصله‌ای کوتاه،
هم قلبی را از دست داد که مایهٔ آرامش و انسش بود،
و هم پشتیبانی را که از او حمایت می‌کرد.

اندوهگین شد، رنج کشید و دلش شکست؛
اما بارِ رسالت را بر زمین نگذاشت و به راه خود ادامه داد.

زیرا استواری همیشه به این معنا نیست که
نه غمگین شوی و نه خسته...

گاهی استواری یعنی دلت در هم بشکند، سینه‌ات از اندوه تنگ شود، اما قدمت از مسیر حق بازنگردد.

اللهم صلِّ وسلم على نبينا وحبيبنا محمد ﷺ

••┈┈┈┈┈┈┈┈┈┈┈••
@Raaasekh | راسخ

یکی از بزرگ‌ترین فریب‌های انسان پس از موفقیت این است که بگوید:

«من برای زندگی‌ام برنامه‌ریزی کردم، اهدافم را مشخص کردم و از همان ابتدا می‌دانستم که به این نتیجه خواهم رسید!»

برنامه‌ریزی و تلاش، لازم‌اند؛ اما خطر از جایی آغاز می‌شود که انسان سبب را ببیند و مُسبّب را فراموش کند؛ تلاش خودش را ببیند و توفیق خداوند را نادیده بگیرد.

قرآن، این نگاه را در سخنان قارون به‌خوبی نشان می‌دهد:

﴿قَالَ إِنَّمَا أُوتِيتُهُ عَلَىٰ عِلْمٍ عِندِي﴾
«گفت: این ثروت را به سبب دانشی که نزد من است، به من داده‌اند.»
[القصص: ۷۸]

مشکل، برنامه‌ریزی نیست؛ مشکل، فراموش کردنِ صاحبِ تقدیر است.

مؤمن برنامه‌ریزی می‌کند، تلاش می‌کند، اسباب را فراهم می‌سازد و تمام توانش را به کار می‌گیرد؛ اما در نهایت می‌داند که هیچ‌کدام از این‌ها به‌تنهایی نتیجه را تضمین نمی‌کنند.

••┈┈┈┈┈┈┈┈┈┈┈••
@Raaasekh | راسخ

بِأَبِي وَأُمِّي مَن أَطَلَّ كَأَنَّهُ
بَدرٌ يَشُقُّ اللَّيلَ سَيفُ ضِيَائِهِ

اللهُ أَرسَلَهُ سَحَائِبَ رَحمَةٍ
لِلعَالَـمِينَ فَفَاضَ نَهرُ عَطَائِهِ

يَا رَبِّ بَلِّغهُ الصَّلَاةَ زَكِيَّةً
مِن مُهجَةٍ لَم تَرجُ غَيرَ لِقَائِهِ ..

پدر و مادرم فدایت، آن‌گاه که چون ماهِ تمام طلوع کردی؛
گویی شمشیرِ نورِ تو، تاریکیِ شب را می‌شکافت.

خداوند تو را ابرِ رحمتی برای جهانیان فرستاد؛
و از بخشش تو، رودِ عطا و کرامت جاری شد.

پروردگارا، درودی پاک بر او بفرست؛
از ژرفای دلی که جز دیدار او، آرزویی ندارد.

اللهم صلِّ وسلم وبارك على نبينا محمد

••┈┈┈┈┈┈┈┈┈┈┈••
@Raaasekh | راسخ

روزی که بدون بلای ناگهانی می‌گذرد؛
قهوه‌ات را با آرامش می‌نوشی؛
و شب، به خانه‌ای امن برمی‌گردی که عزیزانت را سالم در آن می‌بینی...
شاید برای تو یک روز معمولی باشد؛
اما برای بیماری در بیمارستان،
برای انسانی زندانی در زندان،
یا برای آواره‌ای که در جست‌وجوی سقفی امن است،
همین روز می‌تواند بزرگ‌ترین آرزو باشد.

مشکل ما کمبود نعمت‌ها نیست؛
مشکل این است که آن‌قدر به بودنشان عادت کرده‌ایم که دیگر حضورشان را احساس نمی‌کنیم.

منتظر یک اتفاق بزرگ و خارق‌العاده‌ایم تا خوشحالمان کند، در حالی که هر صبح، سالم از خواب بیدار شدن، خودش نعمتی بزرگ و معجزه‌ای تکرارشونده است:

پیامبر ﷺ حقیقتِ آرامش و برخورداری را در چند کلمه خلاصه کرد:

«هرکس از شما صبح کند، در میان خانواده و محیط زندگی‌اش در امنیت باشد، بدنش سالم باشد و غذای روزش را داشته باشد، گویی تمام دنیا در اختیار او قرار گرفته است.»

خدا را از ته دل شکر کن.

••┈┈┈┈┈┈┈┈┈┈┈••
@Raaasekh | راسخ

«اگر شنیدی کسی درباره‌ات خوبی‌هایی می‌گوید که در تو نیست، مطمئن نباش که روزی بدی‌هایی را نیز به تو نسبت ندهد که در تو نیست.»

— وهب بن منبّه رحمه‌الله

••┈┈┈┈┈┈┈┈┈┈┈••
@Raaasekh | راسخ

ابن قیّم رحمه‌الله می‌گوید:

««کمالِ صداقت آن است که گناه را ترک کنی، در حالی که اسباب و زمینه‌ی انجامش برایت فراهم است و نفست نیز به سوی آن میل دارد؛ اما رضایت خدا را برمی‌گزینی. این، گوهرِ تقواست!»»

از عمر بن خطاب رضی‌الله‌عنه دربارهٔ کسانی پرسیدند که میل به گناه دارند، اما مرتکب آن نمی‌شوند. فرمود:

«آنان گروهی هستند که خداوند دل‌هایشان را برای تقوا آزموده است؛ برای آنان آمرزش و پاداشی بزرگ است.»

تقوا فقط آن نیست که فرصت گناه نداشته باشی؛ گاهی تقوا آنجاست که فرصت هست، میل هم هست، اما خدا را انتخاب می‌کنی.

#تقوا

••┈┈┈┈┈┈┈┈┈┈┈••
@Raaasekh | راسخ

«دل‌ها مانند دیگ‌هایی هستند که آنچه درونشان است در آن‌ها می‌جوشد، و زبان‌هایشان ملاقهٔ آن‌هاست.

پس هنگامی که کسی سخن می‌گوید، به او بنگر؛ زیرا زبانش از آنچه در قلب اوست برایت برمی‌دارد.»

— یحیی بن معاذ رحمه‌الله

••┈┈┈┈┈┈┈┈┈┈┈••
@Raaasekh | راسخ

زندگی در کنار دیگران، وقتی جهنم می‌شود که بخواهی روی تک‌تک حرف‌ها مکث کنی، هر نگاهی را تفسیر کنی و برای هر تأخیر در پاسخ، گله و شکایت داشته باشی!

آرامش تو از زیاد جواب دادن و توضیح دادنِ مداومِ مواضعت به دست نمی‌آید؛ بلکه از تغافل می‌آید؛ اینکه خطایی را ببینی و سکوت کنی، سخنی را بشنوی و از کنارش بگذری، تا خانه‌ات، دوستی‌هایت و آرامش روانت حفظ شود.

تغافل ضعف نیست؛ نشانهٔ هوشمندی و بزرگواری است.

به یوسف علیه‌السلام نگاه کن؛ آن‌گاه که برادرانش به او ظلم کردند و در برابر خودش او را به دزدی متهم کردند، فریاد نزد و آنان را رسوا نکرد؛ بلکه:

﴿فَأَسَرَّهَا يُوسُفُ فِي نَفْسِهِ وَلَمْ يُبْدِهَا لَهُمْ﴾
«یوسف آن را در دل خود پنهان کرد و برای آنان آشکارش نکرد.»

او با حکمت از کنار آن ماجرا گذشت تا رشتهٔ محبت و رابطه از هم گسسته نشود.

از امام احمد بن حنبل دربارهٔ خوش‌اخلاقی پرسیدند، و گفته شده است:

«نُه دَهُمِ خوش‌اخلاقی، در تغافل است.»

همه‌چیز را نبین؛
همه‌چیز را نپرس؛
و برای همه‌چیز توضیح نخواه.

گاهی از چیزی بگذر تا خودت هم در آرامش بمانی.

#تغافل

••┈┈┈┈┈┈┈┈┈┈┈••
@Raaasekh | راسخ

«تمامِ هلاکت، تمامِ هلاکت، آن است که انسان در روزگارِ بلا و گرفتاری، مرتکب گناه شود.»

روزهای سخت، فقط آزمونی برای صبر ما نیستند؛ گاهی نشان می‌دهند که در سختی‌ها، چقدر بر ایمانمان استوار می‌مانیم.

مبادا گرفتاری، تو را به گناهی بکشاند که در روزهای آسایش از آن دوری می‌کردی.

النعمان بن بشير رضي الله عنه.

••┈┈┈┈┈┈┈┈┈┈┈••
@Raaasekh | راسخ

اگر در زندگی‌ات به دنبال آرامش هستی، این را بشنو:

آرامش به این معنا نیست که زندگی‌ات از مشکلات خالی باشد؛ چنین چیزی با طبیعت دنیا سازگار نیست.

آرامش یعنی بدانی هر مشکل چقدر اهمیت دارد، چه اندازه باید به آن فکر کنی و چه زمانی برای حلش اقدام کنی؛ سپس بیشتر از آنچه شایسته است، به آن از خودت و آرامشت ندهی.

حکمت نیست که نگرانیِ امروز را با خودت به فردا ببری؛ یا مشکلی در گوشه‌ای از زندگی‌ات را آن‌قدر بزرگ کنی که تمام زندگی‌ات را تحت تأثیر قرار دهد.

کنار خانواده‌ات بنشینی، اما دلت همچنان گرفتار همان مشکل باشد؛
شادی کنی، اما ذهنت درگیر آن بماند؛
و شب به خواب بروی، اما دوباره و دوباره جزئیاتش را در ذهنت مرور کنی.

برای آنچه از دستت برمی‌آید، از خدا کمک بخواه و تلاش کن؛
و آنچه از توانت خارج است، به خدا بسپار.

سپس به زندگی‌ات برگرد.

زندگی متوقف نمی‌شود تا همهٔ مشکلاتت تمام شوند.

آرامش یعنی در میان همین مشکلات، به راهت ادامه بدهی و در قلبت همچنان جایی برای شادی، انس، عبادت و کسانی که دوستشان داری باقی بگذاری؛ حتی اگر بعضی مسائل هنوز حل نشده باشند.

به خدا توکل کن، سهم خودت را از تلاش انجام بده و آنچه را از اختیار تو خارج است، به او واگذار کن.

هر چیزی که آزارت می‌دهد، شایسته نیست در قلبت خانه کند؛ یاد بگیر دردهایت را به خدا بسپاری و دوباره به زندگی بازگردی.

••┈┈┈┈┈┈┈┈┈┈┈••
@Raaasekh | راسخ

عجله برای چیدن میوه پیش از رسیدن، آن را کامل‌تر نمی‌کند؛ بلکه فرصت رسیدنش را از بین می‌برد.

کارهای بزرگ با عجله به کمال نمی‌رسند؛
بلکه به صبر، استمرار، گام‌های سنجیده و فرصت‌دادن به هر مرحله نیاز دارند.

هر مرحله را درست طی کن و اجازه بده هر چیزی در زمان خودش به ثمر برسد.

••┈┈┈┈┈┈┈┈┈┈┈••
@Raaasekh | راسخ