اگر در زندگی‌ات به دنبال آرامش هستی، این را بشنو:

آرامش به این معنا نیست که زندگی‌ات از مشکلات خالی باشد؛ چنین چیزی با طبیعت دنیا سازگار نیست.

آرامش یعنی بدانی هر مشکل چقدر اهمیت دارد، چه اندازه باید به آن فکر کنی و چه زمانی برای حلش اقدام کنی؛ سپس بیشتر از آنچه شایسته است، به آن از خودت و آرامشت ندهی.

حکمت نیست که نگرانیِ امروز را با خودت به فردا ببری؛ یا مشکلی در گوشه‌ای از زندگی‌ات را آن‌قدر بزرگ کنی که تمام زندگی‌ات را تحت تأثیر قرار دهد.

کنار خانواده‌ات بنشینی، اما دلت همچنان گرفتار همان مشکل باشد؛
شادی کنی، اما ذهنت درگیر آن بماند؛
و شب به خواب بروی، اما دوباره و دوباره جزئیاتش را در ذهنت مرور کنی.

برای آنچه از دستت برمی‌آید، از خدا کمک بخواه و تلاش کن؛
و آنچه از توانت خارج است، به خدا بسپار.

سپس به زندگی‌ات برگرد.

زندگی متوقف نمی‌شود تا همهٔ مشکلاتت تمام شوند.

آرامش یعنی در میان همین مشکلات، به راهت ادامه بدهی و در قلبت همچنان جایی برای شادی، انس، عبادت و کسانی که دوستشان داری باقی بگذاری؛ حتی اگر بعضی مسائل هنوز حل نشده باشند.

به خدا توکل کن، سهم خودت را از تلاش انجام بده و آنچه را از اختیار تو خارج است، به او واگذار کن.

هر چیزی که آزارت می‌دهد، شایسته نیست در قلبت خانه کند؛ یاد بگیر دردهایت را به خدا بسپاری و دوباره به زندگی بازگردی.

••┈┈┈┈┈┈┈┈┈┈┈••
@Raaasekh | راسخ