یکی از بزرگ‌ترین فریب‌های انسان پس از موفقیت این است که بگوید:

«من برای زندگی‌ام برنامه‌ریزی کردم، اهدافم را مشخص کردم و از همان ابتدا می‌دانستم که به این نتیجه خواهم رسید!»

برنامه‌ریزی و تلاش، لازم‌اند؛ اما خطر از جایی آغاز می‌شود که انسان سبب را ببیند و مُسبّب را فراموش کند؛ تلاش خودش را ببیند و توفیق خداوند را نادیده بگیرد.

قرآن، این نگاه را در سخنان قارون به‌خوبی نشان می‌دهد:

﴿قَالَ إِنَّمَا أُوتِيتُهُ عَلَىٰ عِلْمٍ عِندِي﴾
«گفت: این ثروت را به سبب دانشی که نزد من است، به من داده‌اند.»
[القصص: ۷۸]

مشکل، برنامه‌ریزی نیست؛ مشکل، فراموش کردنِ صاحبِ تقدیر است.

مؤمن برنامه‌ریزی می‌کند، تلاش می‌کند، اسباب را فراهم می‌سازد و تمام توانش را به کار می‌گیرد؛ اما در نهایت می‌داند که هیچ‌کدام از این‌ها به‌تنهایی نتیجه را تضمین نمی‌کنند.

••┈┈┈┈┈┈┈┈┈┈┈••
@Raaasekh | راسخ