مانیشا دختر من سه روز دیگه میره اول دبیرستان. دبیرستان هم معمولی نیست. باید امتحان میداد، قبول میشد. دولتی هم هست.

در نتیجه فرض من اینه که دورش کلی بچه درسخون خواهند بود و فشار رقابت بالاست.

به عنوان مادرش میخوام سختکوش و تلاشگر باشه اما دیدگاهش به زندگی درست بمونه.

سر ناهار گفتم مانیشا میری مدرسه درس بخون، سعی کن نمره‌هات خوب بشه. اما نمره‌ات بد شد اشکالی نداره...ازش یاد بگیر.

این فرق آدمهای موفق و بقیه است. آدمهای موفق اهمیت زیادی به شکست خوردن نمیدن. از شکستهاشون درس میگیرن.

توی راه داشتم فکر میکردم این بالایی فرق اصلی excellence vs perfectionism هست. یه فرق مهم دیگه هم که الان میفهمم اینه که کسی که در مسیر ممتاز بودن حرکت میکنه خیلی گزینشی عمل میکنه. اتفاقا اصلا سعی نمیکنه در همه موارد بی‌نقص باشه. در اکثر موارد اصلا زحمت اضافه به خودش نمیده. خیلی حواسش هست که برای هر موردی چقدر موفقیت کافیه.

نصیحت دوم که به مانیشا کردم: سعی کن ورزشهای مختلف بکنی. نه تنها کمکت میکنه جسمانی و ذهنی قوی‌تر بمونی و دوست پیدا کنی، بلکه هوییتت رو تنوع میبخشه. اگر تمام هویتت بشه بچه درسخون، وقتی یه نمره بد بگیری از هم میپاشی. اضافه کردم، این از اون موارد هست که من سن تو بودم کسی بهم یاد نداد که ورزش چقدر مهمه.

بعدش دیگه کوپن نصیحت کردنم تمام شد 😄

پستهای مرتبط:
نوشته شده در سال ۲۰۲۱:
perfectionism vs Excellence

نوشته شده در سال ۲۰۲۳:
تنوع بخشی هویتی