یک نکته کوتاهی در مکالمات پبش آمد که اینجا هم مطرح کنم.

این تمایل نسل جوانتر به شغلی که آرمانی باشه الزاما از اون ورژن اینکه شغل خوب باید حتما دکتر و مهندس باشه بهتر نیست. چرا؟ چون باز رضایت از زندگی رو گره میزنه به یک دستاورد بیرونی. دیروز موفقیت بوده، امروز خدمت به جامعه.

واقعیت زندگی اکثر آدمها اینه که اولین فاکتور مهم در تعریف شغل باید این باشه که یا الان پول خوب دربیاره یا در مسیر درامدزایی قرارمون بده. خیلی خیلی آدمهای کمی میتونند بدون درآمد زندگی کنند.

و حدس من اینه که اکثر آدمها هرچی درآمدشون بیشتر بشه از اطرافیان و جامعه مراقبت بیشتری میکنند. دست خانواده رو میگیرن، کمک به خیریه میکنند.

اینه که من میخوام بگم به نظر من شغل ایده‌آل هیچ لازم نیست با رشته ادم مرتبط باشه، هیچ لازم نیست آرمانی باشه، هیچ لازم نیست خیلی برای پز دادن خوب باشه...لازمه قانونی باشه، اخلاقی باشه، و پول دربیاره.

بقیه رو آدم در چیدمان سازمانی زندگی ترتیب میده - یک ترکیبی از خانواده، جامعه، تعامل با جامعه. قرار نیست همه آبرو و آرمان و ادا و معنای زندگی از کار بیاد.

پ.ن. این یک مثال عینی از تعریف مینیمم موفقیت هست که در این ویدیوی موفقیت و رضایت از زندگی صحبت کردیم.

https://youtu.be/77xNREpXzfM?is=L_cijWOfz8gB50qz