Dear RES colleagues,
 
Today marks Nowruz, the Persian New Year - a celebration of the first day of Spring, renewal, hope, and new beginnings. This morning, we set our Haft-Seen table at home (photo attached), a tradition that symbolizes growth, resilience, and the promise of brighter days ahead.
 
This year, Nowruz feels especially symbolic and meaningful to me. With the ongoing war in Iran, it has been a difficult time, and I want to sincerely thank many of you who have reached out with kindness and support. It has meant more than I can fully express.
 
In moments like this, resilience is not something we build alone, it lives in community. I feel incredibly grateful to be part of RES and Swiss Re, where that sense of care and connection is so present.
 
Wishing you all a season of health, renewal, and strength.
 
Warm Regards,
Pantea
 
در ادامه پست تحمل ابهام قول داده بودم که توضیح بدم لین چکار کرد.

راستش مهمترین کارش این بود که قبول کرد اون لحظه راهی نداره و سکوت کرد.
بعد به مرور توی جلسات بعد به من کمک کرد خودم راههای کوچیک کوچیک پیدا کنم که از هرز رفتن انرژیم کم کنم.
و از اون طرف با اینکه با احوال پرسی نشون میداد اهمیت میده، دل به دل من نداد که هی بشینم غصه بخورم. ذهنم رو روی مسائل اجرایی نگه می‌داشت. کمک می‌کرد فکر کنم بدون اینکه بخواد تلاش کنه شرایط رو حل کنه.

یکی از کارهایی که خودم کردم که خیلی کمک بود این بود که به اطرافیانم نشون دادم کمک لازم دارم بدون اینکه بخوام تحت فشار قرارشون بدم که باید اکشن خاصی انجام بدن.

مثلا ایمیل بالا رو دم نوروز برای تیمم فرستادم. از خیلی از اعضایی که حتی هنوز ندیده بودمشون جواب گرفتم. چون پیام یک دری رو باز کرد که بهشون اجازه همدلی داد. مخصوصا اون تیکه که "در چنین لحظاتی، تاب‌آوری چیزی نیست که به تنهایی ساخته بشه، بلکه در جمع زنده است"

In moments like this, resilience is not something we build alone, it lives in community.

و دلیل نوشتن پست برای اون دوست ناشناس هم همین بود. تاب‌آوری در دل جمع ساخته میشه و زنده میمونه.

https://t.me/pv44telegram/1144