Ўқитувчи бўлиш ниҳоятда машаққатли иш. Айни пайтда, ниҳоятда мароқли ҳам.

Талабалар билан юзма-юз бўлганда, соатлаб тик турадиган оёқлар, оғриб қоладиган бел, кун охирига бориб чиқмай қоладиган овоз ҳам эсдан чиқиб кетади. Чунки ўқитувчи нафақат билим берувчи, балки театрда саҳнага чиқадиган актёр ҳамдир.

Ҳудди ёш актёрни саҳнага илк чиққанида суст босганидек, мен ҳам биринчи дарсларимда ҳаяжонланганман. Бу Кембриж бакалаврлари мени тириклай ютади, деб тиззаларим қалтирагани эсимда. Шунда ўқитувчим—ўша пайтдаги илмий раҳбарим—"Булар қанчалик зўр талаба бўлмасин, сен булардан кўпроқ биласан" деган бир оғиз далда берган. Ҳали ҳамон эсимдан чиқмайди шу гаплари. Катта конференцияларда чиққанимда ҳам бир эслайман.

Йиллар давомида баланд овозда маъруза ўқиб, қулоғи яхши эшитмай қоладиган ўқитувчилар бор. Менинг овозим кучли, 200 кишилик аудиторияда микрофонсиз дарс ўта оламан, ўтганман. Аммо мен 200 кишилик аудиторияга семестрда 2-3 марта дарс ўтарман. Кундалик ўтганимда, микрофонсиз овозсиз қолиб кетардим.

Кун давомида ручка ушлаб ўтирганидан, ўртанча бармоғида ручка шаклидаги чуқурлик ҳосил бўлган ўқитувчиларни ўзим кўрганман. Мен ҳам ручкани яхши кўраман, аммо мен дарс ўтадиган пайтга келиб, деярли ҳамма нарсани клавиатурада қиламиз.

Ўқитувчилик азоб иш, аммо талаба кўзидаги учқунни кўриб, ҳаммасини эсдан чиқарамиз.

Байрамингиз билан, байрамимиз билан, азиз устозлар!

@profsherzod