سندرم نورولپتیک بدخیم
(Neuroleptic Malignant Syndrome; NMS):

سندرم نورولپتیک بدخیم (NMS) یک عدد اورژانس نورولوژیک است که با مصرف داروهای ضد روان پریشی (نورولپتیک) ارتباط دارد و با یک سندرم بالینی مشخص شامل تغییر وضعیت ذهنی، ریجیدیتی (سفتی عضلانی)، هایپرترمی و اختلال عملکرد سیستم عصبی خودکار (دیس‌اوتونومی) تظاهر می‌کند.

علل و عوامل خطر:
داروهای ضد روان پریشی و ضدتهوع
NMS
بیشتر در ارتباط با داروهای ضدروان‌پریشی نسل اول با قدرت بالا ، که در گذشته «داروهای نورولپتیک» نامیده می‌شدند، دیده می‌شود؛ از جمله هالوپریدول و فلوفنازین .
بااین‌حال، تمامی گروه‌های داروهای ضدروان‌پریشی با بروز NMS ارتباط داشته‌اند؛ از جمله داروهای نسل اول با قدرت پایین مانند کلرپرومازین و تیوریدازین و همچنین داروهای ضدروان‌پریشی نسل دوم مانند کلوزاپین (clozapine)، ریسپریدون (risperidone)، اولانزاپین (olanzapine) و آریپیپرازول (aripiprazole) .

همچنین، داروهای ضدتهوعی که مکانیسم اثر آنها شامل مهار گیرنده‌های دوپامین است نیز می‌توانند موجب NMS شوند؛ از جمله متوکلوپرامید ، پرومتازین، دومپریدون ، دروپریدول (droperidol)، پروکلرپرازین (prochlorperazine) و لووسولپیراید (levosulpiride) .

بیماران مبتلا به NMS معمولاً این داروها را برای درمان یک اختلال روان‌پزشکی زمینه‌ای دریافت کرده‌اند؛ بااین‌حال، مواردی نیز در بیمارانی که به دلیل دلیریوم پس از عمل جراحی تحت درمان بوده‌اند، گزارش شده است .

اگرچه علائم معمولاً در هفته اول پس از شروع درمان با داروی ضدروان‌پریشی یا افزایش دوز آن ایجاد می‌شوند، ارتباط NMS با مصرف دارو ایدیوسینکراتیک است.

NMS
ممکن است حتی پس از مصرف یک دوز منفرد ایجاد شود و به‌ندرت ممکن است پس از مصرف همان دارو با همان دوز برای چندین سال نیز رخ دهد .

NMS
یک پدیده وابسته به دوز نیست؛ بااین‌حال، مصرف دوزهای بالاتر یک عامل خطر محسوب می‌شود .
مطالعات case-control، عوامل زیر را به‌عنوان عوامل خطر NMS مطرح کرده‌اند:
- افزایش اخیر دوز دارو
- افزایش سریع دوز
-تعویض یک داروی ضدروان‌پریشی با داروی دیگر
- تجویز دارو به‌صورت تزریقی

اپتودیت
تهیه شده توسط :
کانال مطالعات تخصصی طب کودکان
با نظارت دکتر منصور شیخ الاسلام
https://t.me/pediatricarticles