پنجمین سیزن بابیلون برلین، یادم می آورد که مخوف ترین دیکتاتورهای تاریخ هم می‌توانستند در اتاق مطب، بیمار رو رنجور و لرزان و محتاج باشند درحالیکه بیرون اتاق میلیونها نفر مطیع یا مجاب یا مقهور دارند. که آن تصاویری که ما از عظمت و هیبت مخوف یک انسان داریم، توی چشم و سر ماست، نه در وجود آن آدم.

یادم می آورد که چگونه یک انسان، سوار روی موج بی عملی، فرصت طلبی و خواب خرگوشی تعدادی دیگر، میتواند یکی از پیشروترین نظام‌های سیاسی اجتماعی یک قرن را ظرف چند ماه‌ به جهنمی سوزان تبدیل کند.

یادم می آورد که نبوغ ارنست گنات، چطور کنار آرامش بودایی اش، آهسته و مستمر، منجر به تغییر ساختار جرم شناسی و تحقیقات جنایی و شناخت جرم در کل جهان شد آنهم وقتی کشورش در حال تجربه مخوف‌ترین دوران بود.

و یادم می آورد که چهار سیزن بقیه سریال را بدون تو دیدم زن. چطور می شود سریال محبوبت رسیده باشد به سری پنجم، پاییز باشد، برگ بریزد، من باشم و تو نه؟

@November25th