تفسیر و نتیجه‌گیری نادرستی بود. نخست اینکه چنگیز فاتح خوبی بود، می‌تونست درو کنه و جلو بره ولی نه اون نه جانشینانش نتونستند پادشاهی ماندگار و باثباتی بنیان بگذارند. شاید شیوه‌ی چنگیز در امور نظامی (اون هم درو کردن) خوب بود ولی باید به نتایج کلّی‌تر نگریست. دوم اینکه مسئله‌ی دولت این نیست که افراد شایسته در مصدر امور نیستند بلکه این به سازوکار خود دولت برمی‌گرده. ساختار دولت دموکراتیک فاسد و بر پایه‌ی عدم پاسخگویی بنا شده و مدیر دموکراتیک هیچ ترسی از مجازات و پاسخگویی نداره. بنابراین اگه پاکدست‌ترین و زاهدترین فرد هم به مقامی منصوب بشه باز هم تغییری به‌وجود نمیاد. ایده‌پردازان حکومت متخصّصان و باهوشان و نخبگان دانشگاهی از درک این ناتوان بودند که مشکل در ذات دولت مدرن و بروکراسی عظیمش نهفته، نه در کسانی‌که دولت رو اداره می‌کنند. شکست، قانون اوّل حکومته. ما نمی‌تونیم با پند و اندرز، با نوشتن جملات زیبا در قانون اساسی، با برگماشتن افراد خوب (با فرض اینکه آدم‌های خوب میل به حکومت بر دیگران دارند)، مسئله رو حل کنیم باید حل کردن مسئله تنها با نابودی ساختار ممکنه.