✔️تحریف و شیطنت صورت گرفته در تمام نسخ چاپی کتاب رجال کشی!

«تبدیل کلمه لعنه به لفته در نسخ چاپی»

تصویر سوم متعلق به ۳ نسخه از قدیمی ترین نسخ کتاب رجال کشی است. اولین تصویر نسخه خطی برگرفته از قدیمی‌ترین نسخه کتاب از قرن ۶ و دو تصویر پایین مربوط به دو نسخه از اوایل قرن ۱۱ است.

🟥ترجمه متن خطی: ابن مسکان نقل می‌کند که شنیدم زراره می‌گوید: خدا رحمت کند امام باقر را، اما امام صادق نسبت به او در قلبم لعن است.
به او گفتم: چه چیزی باعث شده است که #زراره اینطور بگوید؟
گفت: بخاطر اینکه امام صادق علیه‌السلام زشتی‌هایش را آشکار کرده است. (عجیب اینکه حتی در پاورقی چند نسخه‌ی چاپی که بررسی نمودیم نیز به این موضوع اشاره نشده است)
••••••••••
السند رجاله ثقات الا الفاريابي فلم يوثق ويمكن كونه ممدوحا. (أعيان الشيعة ٤٩/٧)

نکته: فاریابی همان جبریل بن احمد است.

محمد تقی مجلسی: هو معتمد الكشي. (روضة المتقين ۳۳۷/۱)

و معتمد كش حتى أنّه يعتمد...(منهج المقال ١٧٤/٣)

آیت الله شبیری: «جبرئيل بن احمد فاريابی» از اجلاء می‌باشد و كشی از خطّ او مطالبی را نقل می‌كند.

ولی آقای خویی در راستای دفاع از زراره در کتابش به جای استفاده از کلمه لعنه همان لفته را نوشته و مانند تمام روایات مذمت وی، جهت رد و تضعیف این حدیث، جبرئیل بن احمد را ضعیف می‌داند!

🟥اما چرا چنین تحریفی رخ داده؟ این فقط یک خطای نسخه‌برداری نیست؛ بلکه می‌توان ردپای چندین سوگیری ذهنی و ساختاری را در آن دید:

🔴سوگیری تأییدی: بسیاری از علما از نجاشی تا طوسی و صدوق، زراره را از ارکان تشیع دانسته‌اند. این پیش‌فرض باعث شده هر روایت منفی درباره‌اش به چشم نیاید یا توجیه شود.

🔴سوگیری انگیزشی: از آن‌جا که هدف بسیاری از مصححان حفظ چهره‌های مقدس و تثبیت باورهای جمعی بوده، ناخودآگاه (یا آگاهانه) واژه‌ی «لعنه» به «لفته» تبدیل شده تا حساسیت‌برانگیز نباشد.

🔴سوگیری گروه‌گرایانه: زراره نماد یک جریان فکری در تاریخ تشیع است. اتهام به او، تهدیدی برای هویت گروهی به شمار می‌رود. پس تحریف صورت می‌گیرد تا این تهدید خنثی شود.

🔴سوگیری در تصحیح: به‌جای التزام به نسخه‌ی خطی معتبر، ترجیح داده‌اند معنایی ملایم‌تر جایگزین کنند؛ ولو به قیمت تحریف.

🔴سوگیری طردناکردن: حتی در پاورقی‌ها هم اشاره‌ای به نسخه‌ی «لعنه» نشده؛ یعنی دانسته یا نادانسته، حذف حقیقت تاریخی.


❌@negahiinou