Талабалик дамлари ётоқхонада китобларининг муқовасини йиртиб ташлаб, кунжакларга яшириб ўқирдик. Тор ва ишончли машваратларда Унинг шеърларини жўр бўлиб айтардик. Бу ҳол шу даражада эдики, бир киши биринчи мисрасини бошласа, қолганларам қўшиларди, ёддан биларди.
Бир куни сумкамда Шоирнинг муқоваси олиб ташланган китоби билан метрога тушиб қолдим. У вақтлар кирган-чиққанни текширадиган кимсалар турарди. Сумкамни ковлашди:
—Бу қандай китоб?
—Оддий китоб.
—Нега йиртилган, янгиси йўқми?
—Жуда эскида, шунга йиртилиб қолган.
(Муқова йиртилган билан орқа варақда исми қолган экан.)
—Муҳаммад Солиҳми? Ким у?
—Ҳа, Муҳаммад Солиҳ. Ўн бешинчи асрда яшаган шоир. Шунинг учун эски деяпман-ку.
—Ҳа. Яхши.

Яна бир қизиқ воқеа юрарди. Ёзувчилар уюшмасидаги мушоирада бир шоира Унинг шеърларини ўзимники дея ўқийди. Ҳамма бир-бирига қарайди. Бироқ ҳеч ким, ҳой, тўхта, бу шеърлар М.С.ники-ку, деб айтолмайди. Ҳа, ўттиз уч йилдан буён ўзи-ку майли, исми ҳам қувғунда эди унинг. Лекин шеърларини, китобларини барибир топардик, ўқирдик, айтардик. Улуғ шоир Рауф Парфи мен еттита дарёдан сув ичаман деганда ўзидан кичиклардан биргина Унинг исмини тилга олган.
Бугун катта шоир Муҳаммад Солиҳдан Анора Содиқова интервью олибди. Ўзи айтганидек, ўзбек матбуотида ўттиз уч йилдан буён биринчи чиқиши Шоирнинг.
Раҳмат, Анора опа!

НА ГЎЗАЛ

Бир ёнда ожизу, бир ёнда кучли,
кураш бошланаркан тарафма-тараф
ожизнинг ёнини олганинг учун
«хоин» деб ном олмоқ нақадар шараф!

На шараф, халқини қул этган подшоҳ
«менинг душманим» деб сени атаса,
жазавага тушса исминг эшитган чоғ
китобингни ўқиб, йиртса, топтаса!

На шарафки, зулмга «Зулм!» дейолсанг,
бошингда ҳар куни синса-да, тўқмоқ,
шайтондан қўрқмаслик нақадар гўзал,
на гўзал ягона Оллоҳдан қўрқмоқ!

1994
Муҳаммад Солиҳ

https://www.youtube.com/watch?v=Di2zwMMwBrA