محمدصادق دانشجو | 𝐌𝐨𝐡𝐚𝐦𝐦𝐚𝐝 𝐒𝐚𝐝𝐞𝐪 𝐃𝐚𝐧𝐞𝐬𝐡𝐣𝐨𝐮

وزیر امورخارجه ایران تا دقایقی دیگر بیانیه ای صادر خواهد کرد.

احتمالا ادامه مذاکرات به هفته‌های آینده موکول شود.

مذاکرات فردا ساعت ۱۰ صبح برگزار و نتایج حدود ساعت ۱۵ اعلام می‌شود.

📰از فرسایش سرمایه اجتماعی تا محاصره دریایی: منطق جدید تقابل واشنگتن با تهران

✍🏻 محمد صادق دانشجو، کارشناسی ارشد رشته علوم سیاسی دانشگاه شهید بهشتی

تحولات هفته‌های اخیر نشان می‌دهد که روابط ایران و ایالات متحده بار دیگر وارد مرحله‌ای شده که بیش از آن‌که تابع دیپلماسی کلاسیک باشد، در چارچوب «مدیریت بحران از طریق فشار» قابل تحلیل است. آمریکا در شرایط کنونی، موقعیت ایران را متفاوت از مقاطع پیشین ارزیابی می‌کند؛ نه صرفاً به دلیل اختلافات هسته‌ای یا منطقه‌ای، بلکه به‌واسطه هم‌زمانی چند شکاف ساختاری در داخل و خارج از کشور که قدرت مانور تهران را به حداقل رسانده است.

🔹متن کامل یادداشت را از اینجا مطالعه کنید.

لینک‌ مطلب در شماره 13297 روزنامه جمهوری اسلامی روز دوشنبه 13 بهمن ماه 1404:
https://jepress.ir/13297/2/8339

🔺عزل مدیرشبکه افق و توقف برنامه «خط‌خطی»

🔹«در پی پخش برنامه‌ای از شبکه افق با محتوای موهن نسبت به شهدا و جان‌باختگان حوادث دی‌ماه، مدیر این شبکه به دلیل سهل‌انگاری و بی‌توجهی در مدیریت محتوای برنامه «خط‌خطی» عزل و پخش این برنامه متوقف شد.

🔹سازمان صداوسیما ضمن ابراز همدردی مجدد با خانواده‌های مصیبت‌دیده تأکید می‌کند شأن و جایگاه رسانه ملی چنین بی‌دقتی‌های فاحش در مدیریت محتوا حتی بدون نیت سوء را برنمی‌تابد و با آن برخورد قاطع می‌نماید.»/خبرگزاری صدا و سیما

مگر هزاران نفر به دست تروریست‌ها کشته نشدند و ۳ روز عزای عمومی اعلام نشد؟
اینجوری با خانواده کشته‌شدگان برخورد میکنید؟

💢ترامپ همچنین گفت با هند در مورد نفت ونزوئلا توافق شده است تا به جای اینکه از ایران نفت خریداری کند. او همچنین چین را تشویق کرد به توافق مشابهی بپیوندد.

#خبر

در این چارچوب، مطالبات احتمالی آمریکا – از به رسمیت شناختن اسرائیل تا تضعیف ساختاری محور مقاومت (انحلال سپاه قدس) و تغییرات اساسی در معادلات قدرت داخل ایران – اساساً خارج از دایره پذیرش جمهوری اسلامی است. بنابراین، راهبرد فشار حداکثری هوشمند، یعنی محاصره اقتصادی و دریایی، می‌تواند واشنگتن را به هدفی برساند که بدون آغاز جنگ مستقیم، ایران را به واکنشی پرهزینه سوق دهد؛ واکنشی که آنگاه بهانه مشروعیت‌بخش برای درگیری گسترده‌تر فراهم خواهد کرد.
واقعیت این است که شرایط کنونی محصول تصمیم‌های چند هفته یا چند ماه اخیر نیست. انباشت خطاهای سیاستی در حوزه داخلی – که به شکاف عمیق دولت و ملت انجامیده – و در عرصه بین‌المللی –سوءفهم موازنه قدرت و هزینه‌های کنشگری – ایران را به نقطه‌ای رسانده که ابتکار عمل به‌شدت کاهش یافته است. اگر امروز دشمنان تا آستانه دروازه‌ها رسیده‌اند، پیش از هر چیز باید دلایل آن را در نوع حکمرانی و شیوه تصمیم‌سازی داخلی جست‌وجو کرد؛ جایی که هشدارهای کارشناسی نادیده گرفته شد و اصلاحات ضروری به تعویق افتاد.
تحلیل این وضعیت، بیش از آن‌که دعوت به هراس یا تسلیم باشد، هشداری است نسبت به تداوم مسیر موجود؛ مسیری که در آن، فشار خارجی و انسداد داخلی یکدیگر را تقویت می‌کنند و هزینه‌های آن مستقیماً بر زندگی مردم تحمیل می‌شود. خروج از این چرخه، پیش از هر چیز، نیازمند درک واقع‌بینانه از توازن قدرت و بازاندیشی در سیاست‌های داخلی و خارجی است؛ امری که بدون بازسازی سرمایه اجتماعی و بازگشت به عقلانیت تصمیم‌گیری دست‌نیافتنی به نظر می‌رسد./محمدصادق دانشجو

📰از فرسایش سرمایه اجتماعی تا محاصره دریایی: منطق جدید تقابل واشنگتن با تهران

۱۴۰۴/۱۱/۰۷

✍🏻 محمد صادق دانشجو، کارشناسی ارشد رشته علوم سیاسی دانشگاه شهید بهشتی

تحولات هفته‌های اخیر نشان می‌دهد که روابط ایران و ایالات متحده بار دیگر وارد مرحله‌ای شده که بیش از آن‌که تابع دیپلماسی کلاسیک باشد، در چارچوب «مدیریت بحران از طریق فشار» قابل تحلیل است. آمریکا در شرایط کنونی، موقعیت ایران را متفاوت از مقاطع پیشین ارزیابی می‌کند؛ نه صرفاً به دلیل اختلافات هسته‌ای یا منطقه‌ای، بلکه به‌واسطه هم‌زمانی چند شکاف ساختاری در داخل و خارج از کشور که قدرت مانور تهران را به حداقل رسانده است.
در تحلیل رفتار واشنگتن باید به یک نکته کلیدی توجه داشت: سیاست خارجی آمریکا همواره زمانی به سمت تشدید تنش حرکت می‌کند که هزینه‌های درگیری برای طرف مقابل کاهش یافته و توان بازدارندگی داخلی آن تضعیف شده باشد. شرایط فعلی ایران، دست‌کم از نگاه تصمیم‌سازان آمریکایی، واجد همین ویژگی است. از یک‌سو، نارضایتی‌های اقتصادی و معیشتی که در ماه‌ گذشته به بروز اعتراضات گسترده منجر شد، نشان‌دهنده فرسایش جدی سرمایه اجتماعی حاکمیت است و از سوی دیگر، واکنش‌ به این اعتراضات موجب انسداد بیشتر مسیرهای دیپلماتیک و فعال‌شدن ابزارهای حقوقی و سیاسی علیه ایران در مجامع بین‌المللی شده است.
در چنین بستری، آمریکا تلاش کرده است روایت خود را نه بر محور «تقابل با ایران»، بلکه ذیل گفتمان «حفظ صلح، حمایت از دموکراسی و ثبات منطقه‌ای» بازتعریف کند؛ روایتی که با شخصیت و استراتژی رسانه‌ای دونالد ترامپ نیز هم‌خوانی دارد. نمایش رئیس‌جمهور صلح‌طلبی که هم‌زمان ناوهای هواپیمابر و سامانه‌های پیشرفته نظامی را به منطقه اعزام می‌کند، دقیقاً بخشی از همین دوگانه‌سازی هوشمندانه است: ایجاد بازدارندگی حداکثری، در پوشش گفتمان صلح.
در این میان، نباید نقش اسرائیل را در معادله نادیده گرفت. افزایش حضور نظامی آمریکا در منطقه، عملاً به معنای تقویت چتر امنیتی اسرائیل و کاهش هزینه‌های کنشگری تهاجمی تل‌آویو است. آمریکا در شرایطی که ایران به دلیل مشکلات داخلی و خارجی در وضعیت تدافعی قرار دارد، فرصت را برای بازطراحی موازنه قوا به سود متحد اصلی خود مغتنم شمرده است.
با این حال، برخلاف دوگانه‌سازی رایج میان «عدم وقوع جنگ» و «جنگ تمام‌عیار»، محتمل‌ترین سناریو نه صلح پایدار است و نه یک درگیری گسترده کلاسیک. شواهد میدانی و آرایش نیروها نشان می‌دهد که آمریکا به‌دنبال سناریویی کم‌هزینه‌تر و تدریجی‌تر است: محاصره دریایی و فلج‌سازی اقتصادی از مسیر کنترل جریان انرژی.
افزایش ناوگان نظامی آمریکا در خلیج فارس، دریای عمان و آب‌های پیرامونی، بیش از آن‌که مقدمه حمله مستقیم باشد، ابزار اعمال فشار مرحله‌ای است. توقیف یا اخلال در مسیر نفتکش‌ها می‌تواند صادرات نفت ایران را که عملاً به چند مقصد محدود، به‌ویژه چین، وابسته شده است، به شدت مختل کند. چنین اقدامی، بدون شلیک حتی یک گلوله، اقتصاد ایران را با بحرانی عمیق‌تر از آنچه هست، مواجه می‌سازد.
در اینجا یک متغیر مهم دیگر نیز وارد معادله می‌شود: تغییر معادلات انرژی جهانی. آمریکا با دسترسی به منابع انرژی جدید، از جمله نفت ونزوئلا، وابستگی راهبردی خود به نفت خاورمیانه را به‌طرز محسوسی کاهش داده است. کاهش اهمیت نفت منطقه برای واشنگتن به این معناست که هزینه بی‌ثبات‌سازی بازار انرژی خلیج فارس، دیگر آن‌چنان که در دهه‌های گذشته بود، برای آمریکا بازدارنده نیست. این تحول، قدرت مانور واشنگتن را در اعمال فشار علیه کشورهای نفت‌محور منطقه – به‌ویژه ایران – افزایش داده است.
از منظر داخلی نیز باید به واقعیتی تلخ توجه کرد: انسداد سیاسی و اقتصادی همچنان پابرجاست. اعتراضات دی‌ماه، اگرچه در سطح خیابان فروکش کرد، اما ریشه‌های نارضایتی نه تنها ترمیم نشد، بلکه به‌دلیل عدم تغییر معنادار در شرایط اقتصادی، اجتماعی و حکمرانی، در وضعیت انباشته باقی مانده است. سکوت امروز جامعه بیش از آن‌که نشانه رضایت باشد، حاصل فقدان امکان کنش مؤثر است؛ وضعیتی که در ادبیات جامعه‌شناسی سیاسی، می‌تواند به انفجارهای پیش‌بینی‌ناپذیرتر در آینده منجر شود.
در عرصه بین‌المللی نیز ایران با نوعی انسداد مضاعف مواجه است. اجماع در اتحادیه اروپا، فعال‌شدن سازوکارهای تنبیهی و بازی رسانه‌ای گسترده آمریکا، عملاً امکان بهره‌گیری مؤثر از دیپلماسی سنتی را محدود کرده است. در چنین شرایطی، انتظار امتیازدهی از سوی واشنگتن واقع‌بینانه نیست. حتی در دوره‌ای که مذاکرات غیرمستقیم در مسقط جریان داشت، توازن قدرت به سود ایران نبود؛ اکنون، با از دست رفتن برخی اهرم‌های منطقه‌ای و تشدید فشارها، این توازن بیش از پیش به زیان تهران تغییر کرده است.

ادامه مطلب

با کمال تأسف و تأثر، جان‌باختن هم‌میهنان عزیزمان در حوادث ناگوار اخیر ایران را به خانواده‌های داغدار و ملت شریف ایران تسلیت عرض می‌کنم.🖤

🔹 یکی از مقاله‌ های بنده با عنوان «ریشه‌های داخلی توسعه‌نیافتگی در جمهوری اسلامی ایران» در دو فصلنامه علمی-تخصصی جدال به صاحب امتیازی انجمن علوم سیاسی دانشگاه شهید بهشتی منتشر شده است.

📝#شماره_هشتم

📚دوفصل‌نامۀ علمی جدال

#بهار_و_تابستان_۱۴۰۴


✍️بخش نخست؛ سرمقاله و مصاحبه ها

🎖 دیپلماسی و توسعه
#پروفسور_محمود_سریع_القلم

۱. انسان ها از جهان بزرگترند (گفت و گوی اختصاصی با پروفسور فرهنگ رجایی)
#امیر_حسین_زید_یحیایی


۲.تمرکز زدایی و توسعه پایدار در ایران (گفت و گوی اختصاصی با دکتر جواد اطاعت)
#امیر_حسین_زید_یحیایی

✍️بخش دوم؛ مقاله‌‌های بلند

۳.ریشه های داخلی توسعه نیافتگی در جمهوری اسلامی ایران
#محمد_صادق_دانشجو

۴.چرا امرِ سیاسی؟
#شقایق_مشایخی

۵. هیجان و جامعه سیاسی ایران
#محمد_قدوسی

۶. ابوالحسن ابتهاج
#آنیتا_تک_دهقان
#لیانا_کشرانی

۷.تعرفه بر کالا های وارداتی؛ رویای ناسیونالیسم نژاد پرستانه و ضد جهانی سازی
#سارینا_سیف

۸. نظام اقتصادی کارل مارکس به مناسبت چهلمین سالگرد درگذشت او
#هنریک_گروسمن
ترجمۀ #علی_ارومیه_ای

۹. مگامنطقه ای شدن و دیپلماسیِ انرژیِ ایران
#نفیسه_محمدی

۱۰. قرن جدید مارکسی
#جان_بلامی_فاستر
ترجمۀ #علی_ارومیه_ای

✍️بخش سوم؛ یادداشت ها


۱۱. دیباچه ی بر کارگروه مطالعات زنان
#رضوان_ولی_زاده


۱۲. مقابله جوی حرفه ای: ستایش جیمز کاگنی
#امیر_رضا_مهیمی

و..

✅@Jedal_pub

سقوط ‎ونزوئلا آغاز امپراطوری نفتی آمریکا و حذف قدرت نفتی خاورمیانه ست.

📰گذار از توطئه‌انگاری به انصاف علوی؛ لزوم بازخوانی مواجهه جریان انقلابی با رنج معیشتی مردم

✍🏻 محمد صادق دانشجو، کارشناسی ارشد رشته علوم سیاسی دانشگاه شهید بهشتی

چند کلامی با فعالان دانشجویی و قشر مذهبی جامعه:

یکی از چالش‌های شناختی و آسیب‌زای امروز در میان بخشی از بدنه مذهبی و جوانان انقلابی، غلبه نگاه صرفاً امنیتی بر واقعیات عریان اجتماعی است. خطاب این نوشتار به برادران ایمانی و فعالان دانشجویی است که دغدغه حفظ نظام را دارند؛ باید هوشیار بود که تعهد ایدئولوژیک هرگز به معنای انکار نارسایی‌ها یا ترجمه هرگونه صدای اعتراضی به دسیسه دشمن نیست. تقلیل دادن واقعیت تلخِ کوچک شدن سفره مردم به کلیدواژه‌هایی نظیر غرب‌زدگی، فریب‌خوردگی و یا پروژه نفوذ، نه تنها خطای محاسباتی در تحلیل صحنه است، بلکه نوعی گریز از مسئولیت اخلاقی و شرعی محسوب می‌شود که می‌تواند شکاف میان مردم و جریان مذهبی را بیشتر کند.

آنچه امروز در کف جامعه جریان دارد، نه یک سناریوی دیکته شده از سوی سرویس‌های اطلاعاتی بیگانه، بلکه واکنش طبیعی و غریزی یک جامعه زنده به فشارهای خردکننده اقتصادی است. وقتی شاخص‌های عینی و دردناکی همچون فروش اقساطی گوشت، عرضه غذاهای نیم‌پرس در رستوران‌ها و نوسانات ویرانگر نرخ ارز به مولفه‌های روزمره زندگی تبدیل شده‌اند و مردم برای تأمین بدیهی‌ترین نیازهای زیستی خود دچار استیصال هستند، نادیده گرفتن این درد و برچسب‌زنی سیاسی به معترضان، خطایی استراتژیک است. مردمی که کارد به استخوانشان رسیده، از روی شکم‌سیری فریاد نمی‌زنند و روا نیست که با نگاهی صفر و صدی و تقسیم جامعه به «خودی و ناخودی»، کرامت انسانی آنان را با الفاظی که بوی طرد و تکفیر می‌دهد، لگدمال کرد.(گرچه خود من هم معتقدم دشمن قصد سواستفاده از ابن وضعیت را دارد ولی این به معنای نادیده گرفتن و توجیهی برای برچسب زنی به نارضایتی مردم نیست.)

اگر مبنای دفاع از نظام، تمسک به الگوی حکومت اسلامی و سیره علوی است، باید پذیرفت که در این منظومه فکری، نقد حاکمان و فریاد کشیدن بر سر کاستی‌ها، حق مسلم مردم است. حضرت امیرالمؤمنین (ع) در خطبه ۲۱۶ نهج‌البلاغه، منشور صریحی را تبیین می‌فرمایند و خطاب به مردم می‌گویند: «با من به گونه‌ای که با جباران و ستمگران سخن می‌گویند، سخن مگویید... و مپندارید که شنیدن سخن حق بر من سنگین می‌آید.» وقتی امام معصوم (ع) شنیدن نقد را بر خود سنگین نمی‌داند، چگونه جریان مدعی پیروی از ایشان، شنیدن صدای اعتراض مردم رنج‌دیده را برنمی‌تابد؟ رسم مسلمانی و انصاف سیاسی حکم می‌کند که عینک بدبینی را کنار گذاشته و بپذیریم که این اعتراضات ریشه در واقعیت‌های تلخ اقتصادی دارد؛ واقعیتی که شنیدن و پذیرش آن عینِ عدالت‌خواهی و وظیفه دینی است.

(بخش دوم)

✍🏻 محمد صادق دانشجو، کارشناسی ارشد رشته علوم سیاسی دانشگاه شهید بهشتی

موضع‌گیری صریح ترامپ در توییتر پیرامون مداخله در دینامیسم‌های سیاست داخلی ایران، فراتر از یک کنش رسانه‌ای صرف، به مثابه یک نشانگر راهبردی (Strategic Indicator) عمل کرد که صحت‌سنجی دقیقی بر تغییر دکترین امنیتی غرب در قبال تهران است.
این رخداد، تأییدی بر گذار محور عبری-غربی از فاز رویارویی کینتیک (نظامی مستقیم) به استراتژی جنگ در منطقه خاکستری با محوریت بهره‌برداری از گسل‌های معیشتی است. واکنش‌های سطح بالای مقامات امنیتی-سیاسی در تهران نیز نشانگر درک عمیق این تهدید وجودی است؛ تهدیدی که در آن ایالات‌متحده برخلاف تندروهای تل‌آویو، از هزینه‌های جنگ کلاسیک پرهیز کرده و با اتخاذ سیاست نظاره‌گری فعال و مداخله فرصت‌طلبانه، مترصد لحظه بحرانی (Tipping Point) برای وارد کردن ضربه نهایی بر پیکره حاکمیت از طریق هدایت جنبش‌های اجتماعی است.

این تغییر فاز، دقیقاً منطبق بر ارزیابی‌های چند ماه قبل بنده است که در آن بر کاهش احتمال جنگ مستقیم در کوتاه‌مدت و افزایش ضریب آسیب‌پذیری داخلی تأکید کردن بودم. اکنون جمهوری اسلامی در یک تله استراتژیک گرفتار شده است؛ جایی که هم‌افزایی بی‌سابقه متغیرهای مخرب داخلی و خارجی، سیستم را با بحران ناکارآمدی ساختاری مواجه کرده است. از یک‌سو، فعال‌سازی مکانیسم ماشه و انزوای دیپلماتیک، مجاری تنفس اقتصادی را مسدود کرده و از سوی دیگر، بحران معیشت و تورم مزمن، تاب‌آوری اجتماعی را به نقطه شکست رسانده است. در این وضعیت، حاکمیت به دلیل محدودیت منابع و فشارهای ژئوپلیتیک، عملاً دچار نوعی دست‌بستگی استراتژیک شده و ابزار موثری برای ترمیم شکاف ملت-دولت در اختیار ندارد.

حال پرسش بنیادین و نگران‌کننده این است که نظام سیاسی چگونه قصد عبور از این پیچ تاریخی را دارد؟ در شرایطی که اقتصاد تحت محاصره و سیاست خارجی در بن‌بست قرار دارد، آیا سیستم قادر به تولید راهکاری برای جلوگیری از تکرار رادیکال‌تر وقایع سال ۱۴۰۱ خواهد بود؟
هم‌سویی استراتژی نوین ترامپ با واقعیت‌های تلخ اقتصادی کف جامعه، نشان می‌دهد که اگر راهبردی برای خروج از این انسداد دوگانه (داخلی-خارجی) تدوین نشود، پتانسیل تبدیل نارضایتی‌ها به یک تهدید امنیتی غیرقابل بازگشت، بیش از هر زمان دیگری محتمل است.

📰واکاوی پدیدارشناسانه ناآرامی‌های اخیر

✍🏻 محمد صادق دانشجو، کارشناسی ارشد رشته علوم سیاسی دانشگاه شهید بهشتی

رصد اعتراضات اخیر و بازتاب آن در فضای مجازی، ناظران سیاسی را با پارادوکس معنایی پیچیده‌ای مواجه کرده است. پدیدارشناسی شعارهای سر داده شده در تجمعات اخیر، حاکی از گسستی عمیق میان دال‌های گفتمانی معترضین و مطالبات کلاسیک معیشتی یا مدنی است. آنچه بیش از همه جلب توجه می‌کند، تغییر در جغرافیای سیاسی اعتراض است؛ خیزشی که برخلاف الگوهای پیشین، از پیرامون (شهرستان‌ها) آغاز شده و در غیاب هم‌فازی مرکز (تهران)، ماهیتی نامتقارن به خود گرفته است. این ناهمگونی زمانی برجسته‌تر می‌شود که گفتمان رادیکال و مبهم شهرستان‌ها را با ادبیات تجمعات دانشجویی پایتخت مقایسه کنیم؛ امری که نشان‌دهنده فقدان یک «اجماع گفتمانی» در بدنه اعتراضی است.

در تبیین این پدیده، دو بردار تحلیلی قابل ترسیم است. نخست، می‌توان این وضعیت را محصول انسداد سیاسی و فرسایش مشروعیت ساختاری دانست. جامعه ایران که در بستر تئوری محرومیت نسبی، فشارهای معیشتی سنگینی را تحمل می‌کند، پس از ناکامی دولت اصلاح‌طلب مستقر در تحقق وعده‌های آزادی‌های مدنی و تنش‌زدایی خارجی، از راهکارهای دولتی و امید به وعده های آن عبور کرده است. در این قرائت، شعارهای سلطنت‌طلبانه نه از سر فقدان مطالبه، بلکه نشانگر مخالفت به کلیت سیستم و ناامیدی مطلق از مکانیسم‌های اصلاحی درون‌حاکمیتی است.

دوم، نمی‌توان از احتمال همگرایی تاکتیکی در بستر جنگ ترکیبی (Hybrid Warfare) چشم پوشید. شواهد موجود، نوعی هم‌راستایی نانوشته میان عملیات روانی سرویس‌های خارجی (به‌ویژه اسرائیل) و تحرکات جریان رادیکال داخلی (جبهه پایداری) را نمایان می‌سازد. در حالی که اسرائیل از بی‌ثباتی به عنوان ابزاری کم‌هزینه بهره می‌برد، جریان تندروی داخلی با هدف «ناکارآمدسازی دولت پزشکیان»، ناخواسته بر آتش خشم عمومی می‌دمد؛ غافل از آنکه این بازی با حاصل جمع صفر، پتانسیل فعال‌سازی گسل‌های امنیتی غیرقابل کنترلی را دارد.
با این حال، فقدان جوشش ارگانیک از بطن جامعه مدنی و ماهیت پراکنده و گاه مشکوک شعارها، فرضیه «مهندسی اجتماعی» و عدم اصالت جنبش در مقطع کنونی را تقویت می‌کند.

در سطح کلان، برخلاف برخی تحلیل‌های هیجانی، این ناآرامی‌ها مقدمه یک جنگ نظامی کلاسیک نیست. توازن وحشت ناشی از درگیری‌های پیشین، چالش‌های داخلی اسرائیل و تغییر اولویت‌های استراتژیک ایالات‌متحده (بر اساس اسناد اخیر امنیت ملی)، احتمال رویارویی مستقیم نظامی را در کوتاه‌مدت منتفی می‌سازد. در واقع، ایران و اسرائیل وارد فاز «جنگ سرد» شده‌اند؛ نبردی که در آن منازعه از میدان‌های سخت به «منطقه خاکستری» (Gray Zone) منتقل شده است. بنابراین، بی‌ثبات‌سازی داخلی و بهره‌برداری از شکاف‌های اجتماعی-اقتصادی، نه پیش‌زمینه جنگ، بلکه ماهیت مدرن جنگ میان دو طرف است که با هدف فرسایش درونی حریف دنبال می‌شود.

لیوان با یک قطره اشک پر نمیشود
و انسان با یک کلمه عصبانی نمیشود
مسئله، انباشتگی است.

در اینجا ما با مفهوم «انباشت» کار داریم؛ انباشت هیجان‌هایی که اجازه‌ی بیان نداشته‌اند: خشم‌های بلعیده‌شده، تحقیرهای کوچک اما مکرر، ناکامی‌هایی که هر بار به نام «عقلانیت» قورت داده شده‌اند. روان مثل لیوانی‌ست که هر روز بی‌صدا پُر می‌شود، نه با یک حادثه‌ی بزرگ، بلکه با ریزه‌ریزه‌ها؛ نگاه‌ها، جمله‌ها، نادیده‌گرفته‌شدن‌ها، وعده‌هایی که عملی نشدند.

آن لحظه‌ای که فرد «ناگهان» منفجر می‌شود، از بیرون شبیه اغراق به نظر می‌آید. اما از درون، این انفجار ناگهانی نیست؛ نتیجه‌ی سال‌ها سرکوب خشم برای حفظ رابطه، بقا یا دوست‌داشتنی‌ماندن است. خشم سرکوب‌شده هرگز از بین نمی‌رود؛ فقط شکل عوض می‌کند و منتظر لحظه‌ای می‌ماند که دیگر نتوان آن را در خود نگه داشت.

این صرفا یک بحث روانشناختی است...
برایم جالب بود گفتم با شما هم به اشتراک بگذارم.

📰عدم درک صحيح از منطق قدرت در نظام بين‌الملل

✍🏻 محمد صادق دانشجو، کارشناسی ارشد رشته علوم سیاسی دانشگاه شهید بهشتی

افشاي اسناد اخير از آمريکا و انتشار بخش‌هايي از مکالمات حدود دو دهه پيش ميان ولاديمير پوتين و جرج بوش، اگرچه در ظاهر واکنش‌هايي احساسي و سطحي برانگيخت، اما اهميت واقعي اين اسناد نه در الفاظ به‌کاررفته و نه در تعابير تحقيرآميز نسبت به ايران، بلکه در معناي سياسي نهفته در اين مکالمات است. مسئله اصلي اين نيست که در گفت‌وگوهاي قدرت‌هاي بزرگ، ايران چگونه توصيف شده، بلکه اين است که ايران در منطق تصميم‌سازي آن‌ها چگونه فهم و صورت‌بندي مي‌شود. به ايران نه به‌عنوان يک کنشگر مستقل با قابليت موازنه‌سازي، بلکه به‌مثابه عنصري قابل معامله در چارچوب رقابت قدرت‌هاي بزرگ نگاه شده است.

🔹متن کامل یادداشت را از اینجا مطالعه کنید.

لینک‌ مطلب در شماره 13268 روزنامه جمهوری اسلامی روز بکشنبه 7 دی ماه 1404:
https://jepress.ir/13268/2/6777
https://t.me/JENewspaper/191654