مراقبت از خود و فرزندان

بدون شرح

بذارید یه نکته یادتون بدم بتونید خودتون خودتونو ‎تراپی کنید!
یه روشی که ما استفاده میکنیم، روش «دیالوگ سقراطی» است.
به این صورت که شما خودت رو دو نفر فرض کن!
یک نفر اونی که یک فکر یا حس خاصی رو تجربه کرده(مثلا وقتی دارم رانندگی میکنم استرس میگیرم)

نفر دوم یک فرد منطقی و عاقل بدون قضاوت و سوگیریه، که بازم خودتی ولی خود خیلی عاقلت بدون هرگونه قضاوت.
نفر دوم کارش اینکه، جستجو کنه و هی پرسشگری کنه، بدون اینکه نتیجه ای بگیره

مثال:
-موقع رانندگی استرس میگیرم
+چطور فهمیدی استرس میگیری؟
-تپش قلب دارم، عرق میکنم، انگار قلبم تو دهنمه، اصلا نمیخام رانندگی کنم
+یعنی داری میگی توی موقعیت رانندگی علایم جسمی داری، قبلش چی؟ تا کی این علائم هست؟
-قبلش ندارم، تا وقتی که رانندگی کنم
+یعنی خود رانندگی استرس میده؟

انقدر ادامه میدید تا نفر اول خودش به نتیجه برسه!

dr shafiee aghdam

.

گاهی فقط بغلم کن...
(آیین غر زدن!)

دیشب، دختر خردسالم به من گفت:
«بابا، من می‌خواهم بعضی شب‌ها بیایم پیشت غر بزنم.

تو هم باید قول بدهی فقط بغلم کنی و چیزی نگویی...»
گفتم: «قول می‌دهم.»

بعد با تعجب پرسیدم: «حالا باید چه کار کنم؟»
گفت: «آماده‌ای؟»
گفتم: «آماده‌ام.»

چراغ‌ها را خاموش کرد. آرام آمد، روی پاهایم چمباتمه زد و خودش را در آغوشم جا داد.

بعد شروع کرد...
گفت: «بابا، می‌دانی چقدر ناراحتم که دوست‌هایم از ساختمان ما رفتند؟ می‌دانی فردا امتحان زبان دارم و می‌ترسم نمره خوبی نگیرم؟ می‌دانی خاله رفته شمال و من دوست داشتم با او بروم...»
همین‌طور که غر می‌زد، صورتش پر از اشک شد.
من هم از فرصت استفاده کردم و به آیین او پیوستم.

او از ترک شدن‌ها، از دل‌تنگی‌ها، از ترس‌ها و از همه احساساتی می‌گفت که از اختیارش بیرون بود.

ناگهان دیدم خودم هم در همان آغوش، به همه چیزهایی فکر می‌کنم که این روزها دلم را سنگین کرده‌اند؛ به رفتن عزیزانم، به نگرانی‌های این روزها، به اندوه‌هایی که هیچ اراده‌ای نمی‌تواند یک‌شبه آن از میان بردارد

من هم پا‌به‌پای او گریه کردم.
دلبندم...
از تو ممنونم.
تو به من یاد دادی که گاهی انسان فقط به آغوشی امن نیاز دارد؛ آغوشی که در آن بتواند از همه چیزهایی که از اختیارش بیرون است، غر بزند، گریه کند و خالی شود.

او غر زد... غر زد... غر زد...
و در آغوشم آرام گرفت و خوابید.
اما من تا دیر وقت بیدار ماندم.
به این فکر می‌کردم که شاید ما بزرگ‌ترها، بیش از آنکه به نصیحت نیاز داشته باشیم، به آغوشی نیاز داریم که در آن، بی‌آنکه قضاوت شویم، از همه چیزهایی که در اراده‌مان نیست، بگوییم.

شاید گاهی درمان، پاسخ نیست؛ حضور است.

و چه قدر این روزها، آغوش‌های بی‌قضاوت برای غر زدن، ناب و نایاب‌اند.

سهیل رضایی

انتخاب رشته در مرکز آتیه شهر کرمان

امیدوارم جنگجوی درونت، در ميان تمام نبردها،
راهش را به سوی جاهای امن پیدا کند…
آدم‌های امن، آغوش‌های بی‌قید و شرط،
و لحظه‌هایی را به جای جنگیدن،
فقط زندگی کند…
و آرامشِ آهسته زيستن را تجربه کند🕊️

گاهی یک جمله که برای ما کاملاً عادیه،
می‌تونه توی ذهن کودک تبدیل بشه به:

«من بلد نیستم.»
«من از بقیه ضعیف‌ترم.»
«من کافی نیستم.»

مثلاً وقتی می‌گیم:
«تو که بلدی!»
یا «ببین بقیه چقدر راحت انجامش می‌دن.»

قرار نیست هر بار کودک رو تعریف و تمجید کنیم؛
فقط کافیه به‌جای نتیجه، تلاش و مسیرش رو ببینیم.

در صورتی که پس از هر اختلاف، اطمینان دارید که گفتگو را از سر می‌گیرید و امور به نظم باز می‌گردد، نشان‌دهنده این است که فرد صحیحی در کنار شما قرار دارد.

اگر نیازی به تلاش مداوم برای حفظ حضور یکدیگر نیست، بدانید که رابطه شما بر پایه علاقه استوار شده است، نه ترس.

اگر قادر به حفظ اصالت خویش هستید و نگران قضاوت‌شدن نیستید، به محیطی امن دست یافته‌اید.

اگر در روزهای دشوار به جای دوری، به یکدیگر نزدیک‌تر می‌شوید، رابطه شما ریشه‌دار است.

اگر سکوت میان شما آزاردهنده نیست، حضور یکدیگر برای هر دو کافی است.

اگر به خوشحالی‌های یکدیگر به‌صورت واقعی شاد می‌شوید، عشق شما مبتنی بر رقابت نیست.

اگر اشتباه می‌کنید و به جای لجبازی به دنبال جبران هستید، نشان می‌دهد که هر دو برای این رابطه ارزش قائلید.

اگر آرامش بیشتری نسبت به اضطراب با آن فرد احساس می‌کنید، احتمالاً انتخاب درستی انجام داده‌اید.

💬"بعضی چیزها را نمی‌توان درمان کرد
فقط باید آنها را به دوش کشید..."

عیبی ندارد اگر حالت خوش نیست -

👤مگان دیواین

قشنگ‌ترین جمله ای که امروز خوندم:
"کاری کُن که هرکسی که تو را می‌بیند،
برای آن‌کس که تو را تربیت کرده، دعایِ خیر کند."

اون معلم وقتی با پدر صحبت کرد، گفت: «بچه‌ها بلدن دقیقاً همون‌جوری رفتار کنن که والدینشون باهم رفتار می‌کنن؛ حتی اگه کسی بهشون یاد نداده باشه.»

آلبرت بندورا، روان‌شناس و پژوهشگر دانشگاه استنفورد، با آزمایش معروف «عروسک بوبو» نشون داد که بچه‌ها رفتارهای پرخاشگرانه یا آرامش‌بخش رو صرفاً از طریق مشاهده‌ی بزرگسالان یاد می‌گیرن، حتی بدون اینکه کسی مستقیم چیزی بهشون آموزش بده. این یافته پایه‌ی نظریه‌ی «یادگیری اجتماعی»شه.

دو راهکار عملی:

۱. قبل از نصیحت کردن، به رفتار خودت نگاه کن
اگه می‌خوای بچه‌ت یه چیزیو یاد بگیره، اول ببین خودت چقدر اونو زندگی می‌کنی.

۲. احترام به همسرت رو جلوی بچه نشون بده
این یکی از قوی‌ترین و بادوام‌ترین درس‌هاییه که بدون گفتن یه کلمه منتقل میشه.

👋 وقتی بچه‌ها می‌زنن، خیلی وقت‌ها اولین واکنش ما اینه که یا عصبانی بشیم یا نادیده بگیریم.

اما بچه‌ها مرزها رو از واکنش ما یاد می‌گیرن 🌱

همون لحظه، آروم و قاطع بگین:
«ما کسی رو نمی‌زنیم.»

نه دعوا لازم داره، نه توضیح طولانی 💛

مرزهای روشن به بچه‌ها کمک می‌کنن احساس امنیت کنن و یاد بگیرن چه رفتاری قابل قبوله.

✨ چیزی که امروز اصلاح نشه، فردا سخت‌تر اصلاح میشه.

.

وقتی کسی زیباییِ تو را می‌بیند و آن را به زبان می‌آورد، فقط از ظاهر تو حرف نمی‌زند؛ از نگاه خودش هم پرده برمی‌دارد.

همه بلد نیستند زیبایی را ببینند. همه آن‌قدر سخاوتمند نیستند که خوبی‌های دیگران را بدون حسادت یا غرور تحسین کنند.

پس اگر کسی صادقانه از زیبایی، مهربانی یا ویژگی قشنگی در تو گفت، قدردانش باش. چون دیدنِ خوبی‌های دیگران، خودش نشانه‌ی زیباییِ درونِ آدم‌هاست.

تحسینِ صادقانه، یکی از کمیاب‌ترین هدیه‌هایی‌ست که یک انسان می‌تواند به انسانِ دیگری بدهد.

.
اخیرا مطلبی میخوندم درباره‌ی این‌که کارهای کوچکِ روزمره برای یک فردِ افسرده، تا ده برابر خسته‌کننده‌تر است (اختلاف در کارهای بزرگ انقدر چشمگیر نیست). و بعد درباره‌ی درکِ افرادِ افسرده از زمان‌های خسته‌کننده مثل زمانِ انتظار گفته بود، که میتواند تا سه برابر طولانی‌تر باشد.

یعنی هر صبح که شما هر کدام از این‌کارها را یک بار انجام میدهید، فرد افسرده هم یکبار انجام میدهد ولی خسته میشود اندازه‌ی: ده‌بار مرتب کردنِ تخت، ده‌بار شستنِ صورت، ده‌بار مسواک، ده‌بار دم کردنِ چای، ده‌بار شستنِ لیوان چای. اینجوری است که همان اول صبح که از خانه بیرون میزند انگار اندازه‌ی دمِ غروبِ شما خسته است.

و بعد هر دو یک ماشین می‌نشینید، ترافیکِ همت برای شما نیم‌ساعت است، برای او نود دقیقه‌. شما بیست‌دقیقه در صفِ بانک انتظار میکشید، و افسرده‌ی صندلیِ کناری اندازه‌ی یک ساعت کلافه میشود. شما دو ساعت منتظرِ جوابِ پیام میشوید، او حس میکند شش ساعت است جوابش را نداده‌اند. و قص‌علی‌هذا.

خلاصه که بیزحمت با ما افسرده‌ها کمی مهربانتر باشید. ادا درنمیاوریم که خسته‌ایم. واقعا خسته‌ایم بخدا.

حمید باقرلو

▪️سوءتفاهمِ صمیمیت

صمیمیت یعنی بتوانی خودت باشی؛
اما مشکل اینجاست که بیشتر آدم‌ها خودِ واقعیِ تو را تاب نمی‌آورند.
تا وقتی جذابی، شنیده می‌شوی.
تا وقتی مفیدی، خواسته می‌شوی.
تا وقتی لبخند می‌زنی، دوست‌داشتنی به نظر می‌رسی.
اما کافی‌ست پیچیدگی‌ات را نشان بدهی؛
خستگی‌ات را، تاریکی‌ات را، تردیدت را.
آن‌وقت معلوم می‌شود چند نفر واقعاً آمده بودند برای خودِ تو.

یونگ می‌فهمید که انسان فقط با چهره‌ روشنش ساخته نشده؛
هرکس سایه‌ای دارد، و عشقِ بی‌ظرفیت، فقط تا آستانه‌ این سایه دوام می‌آورد.
کسی که فقط نورِ تو را می‌خواهد،
در حقیقت تو را نمی‌خواهد؛
یک دکورِ آرامش‌بخش می‌خواهد...

.
🫟من هم مشکل دارم

فکر می‌کنی آسیبِ تو عجیب است؟ فکر می‌کنی از این وضعیت آشفته و نامعلوم ایران به شکل متفاوتی آسیب دیده‌ای که ناشی از ضعف توست؟

فکر می‌کنی نگرانی و حال بد تو از این بحران‌ِ کشدار با بقیه فرق دارد و تو بی‌چاره‌ای؟ فکر می‌کنی بقیه در این روزها مثل تو همه قسمت‌های زندگیشان از مدار خارج نشده و تنها تو اینطور لرزانی؟

نه، تو فقط از حال دیگران خبر نداری. خیلی‌های دیگر هم دارند دقیقا شبیه تو، به همین شکلی که فکر می‌کنی عجیب و متفاوت است، آسیب می‌بینند. تو در آسیب دیدن، به طور غیرمستقیم آسیب دیدن و با حال بدِ شخصیِ ویژه خودت آسیب دیدن تنها و دیوانه و بدبخت نیستی.

این را نگفتم که حالت خوب بشود. گفتم تا حالت بدتر نشود. آخر آدم با شرم از حال بدش، با بی‌چاره و متفاوت و ابله و ضعیف دیدن خودش، حال خودش را بدتر می‌کند. یقه خودت را ول کن. ما برای این شرایط ساخته نشده بودیم.

پ.ن:
می‌دانم این حرف‌ها گم می‌شوند میان روزهای سخت‌ات. حرف باد هواست، می‌دانم. چه بگویم؟ گاهی فکر می‌کنم این حرف‌ها نوشتن ندارد


. می‌گویم تاولِ کدام پا در این راهپیماییِ طولانیِ به اجبار با این حرف‌ها آرام می‌شود؟

بعد با خودم می‌گویم‌ شاید شد. شاید کسی نیاز داشت از منی که توی سر آدم‌ها زندگی می‌کنم بشنود که نه‌، تو تنها و عجیب نیستی و لااقل برای بدحالی‌ات دیگر لازم نیست خودت را تنبیه کنی.

برای جذب محبت مرد ها «معشوقه‌» بمانید💜
یکی از مهارت‌هایی که خانم‌های متاهل باید بدانند، معشوقه‌بودن و معشوقه‌ماندن است. یعنی این‌که شور و هیجان و نشاط روزهای اول ازدواج را حفظ کنید.

حتی اگر بیست‌سال هم از زندگی مشترک‌تان می‌گذرد، شما همان دختر خوش‌اخلاق و باروحیه باشید. به ظاهرتان توجه داشته باشید، همیشه آراسته و خوش‌بو باشید، حواس‌تان به حال زندگی دونفره‌تان باشد، و نبضش را در اختیار داشته باشید. اگر صاحب فرزند شدید، محبت و توجه‌تان به همسرتان کم‌رنگ نشده و به هیچ بهانه‌ای رختخواب‌تان را جدا نکنید.

فراموش نکنید زندگی مشترک مانند یک گلدان است؛ به مراقبت و توجه دائمی نیاز دارد.

.


🫟شما نمی‌توانید با یک قورباغه چاهی در مورد اقیانوس صحبت کنید
او محدود به فضایی است که در آن زندگی می‌کند.

برای کسی که فقط صدای خودش رو شنیده، شنیدن حقیقت سخته.

آدمی که تمام عمرش توی قفس بوده، از آزادی فقط یه تصور مبهم داره.

نمی‌شه از پرواز برای کسی حرف زد که همیشه به زمین چسبیده.

کسی که فقط تاریکی دیده، باورش نمی‌شه جایی هم پر از نوره.

برای کسی که به یه اتاق کوچیک عادت کرده، دنیا همیشه همون چهار دیواره.

نمی‌شه وسعت آسمون رو برای کسی توضیح داد که نگاهش همیشه به سقف بوده.

کسی که هیچ‌وقت از ساحل دور نشده، عمق دریا رو درک نمی‌کنه.

برای آدمی که فقط یک راه رو دیده، انتخاب‌های تازه ترسناک به نظر می‌رسن.

کسی که همیشه با دیوار روبه‌رو بوده، باور کردن پنجره براش سخته.

نمی‌شه از آرامش با کسی حرف زد که تمام عمرش به شلوغی عادت کرده.

کسی که فقط سایه دیده، خورشید رو افسانه می‌دونه.

آدمی که دنیاش کوچیک مونده، آرزوهای بزرگ دیگران رو اغراق می‌بینه.

نمی‌شه از کوه برای کسی گفت که تمام عمرش بین تپه‌ها زندگی کرده.

کسی که همیشه در یک مسیر بسته چرخیده، راه تازه رو گم شدن می‌بینه

باید یه سری چیزارو بزنی نابود کنی تا بتونی رها شی...

.

🫟سندرومِ «باید خوشحال باشم»

این روزها یک جور استبدادِ "مثبت‌اندیشی" راه افتاده که اگر غمگین باشی، انگار مجرمی!
اما داستایوفسکی خوب می‌دانست که رنج، تنها منبعِ آگاهی است. کسی که رنج نکشیده، سطحِ روحش صیقلی و صاف باقی می‌ماند؛ هیچ چیزی به او گیر نمی‌کند، هیچ عمیقی را نمی‌فهمد.
غم، بخشی از سیستمِ دفاعیِ روح است. اجازه بده گاهی ابری باشی. لازم نیست مدام لبخندِ ژتونی بزنی. درخت‌ها هم تمام سال شکوفه نمی‌دهند؛ مدتی را باید در سکوت و سرمای زمستان بمانند تا ریشه‌هایشان قوی شود.
حقِ غمگین بودن را از خودت نگیر...

.

ما همانی می‌شویم که تکرار می‌کنیم.

ویدیوی زیر نشان می‌دهد که
هرچه تکرار رفتاری بیشتر، اتصالات نورون‌ها بیشتر.
هرچه اتصالات نورون‌ها بیشتر، رفتارها اتومات‌تر.

و به مجموعه رفتارهای اتومات، سرنوشت می‌گویند؛ به همین خاطر است که بهشت نزیسته، امکان تحقق بعداز مرگ را ندارد.

روح الله صدیق

قابل توجه افراد ADHD.

برای اینکه با خودتان به صلح برسید، نیازی نیست بابت موارد زیر نگران باشید یا احساس گناه کنید، زیرا برای شما کاملاً طبیعی‌اند:
نوسانات شدید در تمرکز (همه یا هیچ): این کاملاً طبیعی است که یک روز بتوانید ۸ ساعت بی‌وقفه روی یک پروژه برنامه‌نویسی، حل یک مسئله پیچیده یا یادگیری عمیق تمرکز کنید (Hyperfocus) و روز دیگر، خواندن یک ایمیل ساده یا انجام یک کار اداری برایتان غیرممکن به نظر برسد. مغز شما بر اساس «علاقه، فوریت و چالش» کار می‌کند، نه بر اساس «اهمیت».

فلج شروع کار (ADHD Paralysis): مواقعی پیش می‌آید که دقیقاً می‌دانید چه کاری باید انجام دهید، می‌دانید چقدر مهم است، اما احساس می‌کنید یک سد فیزیکی نامرئی مانع از شروع آن می‌شود. این تنبلی نیست؛ این اختلال در کارکردهای اجرایی مغز (Executive Dysfunction) برای سوئیچ کردن از یک حالت به حالت دیگر است.

باگ‌های حافظه فعال (Working Memory): فراموش کردن ایده‌ای که همین چند ثانیه پیش در ذهن داشتید، جا گذاشتن وسایل، یا اینکه وسط یک کار فکری پیچیده ناگهان رشته افکار از دستتان در برود. حافظه کوتاه‌مدت در ADHD بسیار فرار است و نباید آن را به پای حواس‌پرتی عمدی یا کاهش هوش بگذارید.

کوری زمان (Time Blindness): مغز شما زمان را به شکل «همین الان» و «نه الان» درک می‌کند. اینکه متوجه گذر زمان نمی‌شوید یا تخمین اشتباهی از زمان مورد نیاز برای انجام یک کار دارید (فکر می‌کنید ۵ دقیقه طول می‌کشد اما ۲ ساعت زمان می‌برد)، یک ویژگی رایج است.

نیاز به حرکت برای فکر کردن: قدم زدن هنگام فکر کردن به یک راهکار، تکان دادن پا، یا خط‌خطی کردن کاغذ در طول کلاس‌ها و جلسات. این حرکت‌های فیزیکی (Fidgeting) ابزار مغز شما برای تولید دوپامینِ لازم جهت حفظ تمرکز هستند و به هیچ وجه نشانه بی‌قراریِ مخرب نیستند.

بهم‌ریختگی سازمان‌یافته: داشتن یک میز کار شلوغ یا دسته‌هایی از وسایل که برای دیگران نامرتب به نظر می‌رسد، اما شما دقیقاً می‌دانید هر چیزی کجاست. مغز ADHD اغلب به سیستم‌های سازماندهی بصری نیاز دارد؛ یعنی قانونی که می‌گوید: «اگر چیزی جلوی چشمم نباشد، انگار اصلاً وجود ندارد.»

رها کردن پروژه‌ها و سرگرمی‌های نصفه: شروع پرشور یک ایده یا سرگرمی جدید و از دست دادن ناگهانی علاقه به آن بعد از چند هفته. مغز شما همیشه به دنبال منبع جدیدی برای دوپامین است و نیازی نیست بابت رها کردن مسیر هایی که دیگر برایتان جذاب نیستند خودزنی کنید.