.
اخیرا مطلبی میخوندم درباره‌ی این‌که کارهای کوچکِ روزمره برای یک فردِ افسرده، تا ده برابر خسته‌کننده‌تر است (اختلاف در کارهای بزرگ انقدر چشمگیر نیست). و بعد درباره‌ی درکِ افرادِ افسرده از زمان‌های خسته‌کننده مثل زمانِ انتظار گفته بود، که میتواند تا سه برابر طولانی‌تر باشد.

یعنی هر صبح که شما هر کدام از این‌کارها را یک بار انجام میدهید، فرد افسرده هم یکبار انجام میدهد ولی خسته میشود اندازه‌ی: ده‌بار مرتب کردنِ تخت، ده‌بار شستنِ صورت، ده‌بار مسواک، ده‌بار دم کردنِ چای، ده‌بار شستنِ لیوان چای. اینجوری است که همان اول صبح که از خانه بیرون میزند انگار اندازه‌ی دمِ غروبِ شما خسته است.

و بعد هر دو یک ماشین می‌نشینید، ترافیکِ همت برای شما نیم‌ساعت است، برای او نود دقیقه‌. شما بیست‌دقیقه در صفِ بانک انتظار میکشید، و افسرده‌ی صندلیِ کناری اندازه‌ی یک ساعت کلافه میشود. شما دو ساعت منتظرِ جوابِ پیام میشوید، او حس میکند شش ساعت است جوابش را نداده‌اند. و قص‌علی‌هذا.

خلاصه که بیزحمت با ما افسرده‌ها کمی مهربانتر باشید. ادا درنمیاوریم که خسته‌ایم. واقعا خسته‌ایم بخدا.

حمید باقرلو