مراقبت از خود و فرزندان

نیمشب آواز با هولی رسید
کایم آیم بر سرت ای مستفید
پنج کرّت این چنین آواز سخت
می‌رسید و دل همی‌شد لخت‌لختگویی صدای فریادی بر سر میهمان غریبه بود. غریبه از فریاد هولناک و تکرار و پژواک آن نترسید. در میان مسجد ایستاد و فریاد زد من اینجا هستم!
وقت آن آمد که حیدروار من
ملک گیرم یا بپردازم بدن
برجهید و بانگ برزد کای کیا
حاضرم اینک اگر مردی بیا
در زمان بشکست ز آواز آن طلسم
زر همی‌ریزید هر سو قسم قسم
طلسم ترس و هول بر مسجد حاکم بود. چاره‌اش هم مقابله با ترس بود. فریاد در برابر فریاد. وقتی میهمان غریبه فریاد زد و گفت من حیدروار ایستاده‌ام، طلسم شکست و باران سکه‌های طلا از سقف مسجد فروریخت!
پیام روشن مولانا جلال‌الدین از داستان این است که این طلایی که در مسجد روان شد، نسبت به آن سکه طلایی که ضرب ایزدی دارد و به جان غنی می‌بخشد و انسان را از درون نیرومند می‌سازد چندان ارزشی ندارد. سکه‌های زر سرخ ضرب ایزدی است که هیچگاه کساد نمی‌پذیرد و اعتبارش سرمدی است. 
و:
آن زری که دل ازو گردد غنی
غالب آید بر قمر در روشنی
 مولوی این تعبیر بسیار آشنای محاوره امروز ما را هم به کار برده است. آن غریبه «از جا درنرفت!» یعنی مقاوم و ایستا باقی ماند.
تصور کنید این مسجد میهمان‌کش امروزه همین نظم جهانی آمریکایی با لعاب اسرائیلی است. به گونه‌ای وانمود کرده‌اند که بایست در برابر این نظم تسلیم شد. چند کیلو طلا و الماس را تبدیل به زنجیری کرد که انگار می‌خواهند شتر زرد شاخدار را زنجیر کنند. به گردن ترامپ انداختند. یا سوئیس که برایش شمش طلا می‌فرستد و دیگری هواپیمای ایرباس! او هم با تحقیر وقتی می‌خواست از اسرائیل به شرم‌الشیخ برود. همان کنفرانسی که رئیس‌جمهوری ایران با دوراندیشی و خردمندی شرکت نکرد. ترامپ می‌گفت: «به نظر شما الان منتظر منند یا دارند با ایرباس‌های زیبایشان می‌روند خانه‌شان، فکر کنم منتظرم بمانند!» پشت صحنه فریادزدن و تهدیدکردن است. مثل همان مجلس به صلیب کشیدن یا بر دارکردن زلنسکی با فریاد و پرخاش و فضیحت در دیدار کاخ سفید!
آن‌هایی که در برابر فریاد آمریکا تسلیم می‌شوند گمان می‌کنند نجات پیدا می‌کنند. می‌گویند کسی که به عنوان جاسوس برای بیگانه کار می‌کند از همان ساعت اول پروژه حذف او هم متولد می‌شود. شاهد بودیم که عمر سلیمان که مدت بیست سال مسئول دستگاه امنیتی مصر در زمان حسنی مبارک بود پرونده اسرائیل و آمریکا در دست او بود. عده‌ای او را نفر اول مصر می‌دانستند. مرحوم آیت‌الله سیدهادی خسروشاهی در قاهره به من گفت، در ملاقات با حسنی مبارک، عمر سلیمان هم بود. به مبارک گفتم: «شما می‌دانید شماره صفر تلفن سفارت بسته است. ما نمی‌توانیم تماس با ایران داشته باشیم؟» مبارک بسیار تعجب کرد. به عمر سلیمان گفت مشکل را حل کند. عمر سلیمان سری تکان داد که موضوع را حل می‌کند. تا آیت‌الله خسروشاهی در مصر بود، شماره صفر سفارت بسته مانده بود. پرونده رابطه مصر -اسرائیل دست عمر سلیمان بود. به محض کناره‌گیری مبارک پس از بهار عربی در مصر، عمر سلیمان که فردی تنومند و بالامند و با صدایی فولادین بود پیام کناره‌گیری حسنی مبارک را او به عنوان معاون ریاست‌جمهوری خوانده بود. بلا فاصله به آمریکا رفت. در اوهایو اعلام شد سکته قلبی کرده است. زودا که مرد! از قول نزدیکانش روایت شده است که نتوانسته بودند سکته پدرشان را باور کنند.
این سخن برای همیشه بایستی برجسته در برابر چشمان ما باشد. آمریکا و اروپا مطلقاً اعتقادی به مصالح و منافع دیگر کشور‌ها ندارند.  حمایت بی‌دریغ همه آنان از اسرائیل و سخن عجیب صدراعظم آلمان که گفت: «اسرائیل دارد کار کثیف ما را انجام می‌دهد» نشان می‌دهد که در برابر چنین شیوه و استراتژی تنها راه، شناخت و مقاومت و ایستادگی است. شناخت شیوه‌های مختلف در جنگ مرکب، ایستادگی در برابر جنگ نرم، البته پیچیدگی‌ها و دشواری‌های بیشتری دارد. چنانکه نفاق از کفر خطرناک‌تر بوده و هست.

*جنگ نرم را سخت جدی بگیریم !*
*استسباع؟!*

🖋️ سید عطاءالله  مهاجرانی

نخستین‌بار واژه «استسباع» را در آثار شهید والا آیت‌الله مرتضی مطهری در روزگار جوانی دیدم. در توضیح آورده بود: شیر وقتی با حیوانات ضعیف‌تر از خود رویارو می‌شود چنان نگاه مُهیبِ میخکوب‌کننده و ویرانگری به آن‌ها می‌افکند که حیوان بیچاره هیچگونه واکنشی نشان نمی‌دهد. درمانده و بیچاره و منجمد بر جای می‌ماند تا بلعیده شود. این حالت را استسباع می‌گویند.

بگذارید تجربه‌ای را برایتان روایت کنم. در بحبوحه جنگ دوازده روزه، وقتی فرماندهان نظامی و دانشمندان هسته‌ای ما ترور شده بودند، وقتی مراکز نظامی و خدماتی و پاسگاه‌های مرزی و… بمباران می‌شدند، وقتی طراحی سی ساله برای سقوط نظام و تجزیه سرزمینی و ملی ایران انجام می‌شد، وقتی ترامپ مردم تهران را به تخلیه تهران تهدید می‌کرد، یکی از دوستان قدیمی دوران دانشجویی به قول خودش از «سر خیرخواهی» به من زنگ زد. می‌خواست از نظام فاصله بگیرم و حمایت نکنم. وقتی گفتم فرماندهان را اگر ترور کردند، ‌جانشین برایشان انتخاب شده است، گفت: «جانشینان را هم زدند و می‌زنند.» گفتم بسیار خوب سازمان نظامی را که نمی‌شود ترور کرد. بازهم جانشینان دیگری خواهند بود. مگر در نبرد موته هر سه فرماندهی که پیامبر ما صلوات‌الله علیه انتخاب کرده بود شهید نشدند؟ هر سه از چهره‌های ممتاز و یاران گرانقدر پیامبر بودند. زید بن حارثه اولین فرمانده و جعفربن‌ابیطالب دومین فرمانده و جانشین زید و عبدالله بن رواحه سومین فرمانده و جانشین جعفر بود. پس از شهادت هر سه فرمانده خالدبن‌ولید فرماندهی را بر عهده گرفت. دوست قدیمی صحبت را ادامه نداد. من تصورم این بود که دچار استسباع شده است. جنگنده‌های اف ۳۵ و ترور‌ها او را ترسانده بود. به نظرش رسیده بود نگذارد برای آینده من مشکلی پیش بیاید! خوشبختانه همان روز‌ها در برنامه راهبرد سیما شرکت کردم و دیگر تمام‌قد در قاب دفاع از نظام قرار گرفتم! از جنگ دوازده روزه اکنون بیش از شش ماه گذشته است. انسجام ملی و توان نظامی و دفاعی ایران بیش از زمان آغاز جنگ دوازده روزه است. تا جایی که نتانیاهو در آستانه سفرش به آمریکا و دیدار با ترامپ و لابد گفت‌و‌گو درباره امکان حمله دیگری به ایران نعل وارونه زده و در جمع خلبانان اسرائیل گفته است.: «اسرائیل به دنبال درگیری با ایران نیست!» بدیهی است که مطلقاً و سرسوزنی نبایستی به نتانیاهو و بدتر از نتانیاهو به ترامپ اعتمادی داشت. 
اما سخن او نشان می‌دهد که در جنگ دوازده روزه در برابر تهاجم نظامی اسرائیل و آمریکا و حمایت ناتو و همکاری برخی کشورهای منطقه، ایران بر پای ایستاد و دچار استسباع نشد. از توفان تهاجم و صدمات ویرانگر ترور فرماندهان و حتی حمله به شورای عالی امنیت ملی نهراسید. ایستاد. 
رمز رویارویی با جنگ نرم و سخت همین است. وقتی اراده‌ها صیقل زده باشند. تن انسان به مشقت و زحمت می‌افتد. چنانکه متنّبی سروده است:
اذا کانت النفوس کبارا
تعبت فی مرادها الاجسام
مثل مجاهد در جبهه نبرد که گلوله خورده و خون از تنش جاری است اما از مقاومت دست بر نمی‌دارد. گلوی رعب و ارعاب و استسباع را فشردن، رمز ماندگاری است.
جلال‌الدین محمد بلخی داستان بسیار عبرت‌آموزی تحت عنوان مسجد میهمان‌کش در دفتر سوم مثنوی روایت کرده است. البته چنان که شیوه مولانا و مثنوی اوست داستان مسجد میهمان‌کش را در لا‌به‌لای داستان‌های گوناگون پیچیده است. فشرده ماجرا این است که در شهر ری مسجدی بود که آن را مسجد میهمان‌کش می‌نامیدند. هر کس شبی در مسجد به سر می‌برد صبح روز بعدجنازه‌اش را از مسجد بیرون می‌آوردند. مردم روایت‌های مختلفی داشتند. 
یکی می‌گفت جنّ و پری در این مسجد است. برخی می‌گفتند مسجد طلسم شده است. از بس دیده بودند که میهمانان غریب شب به مسجد رفتند و تا صبح زنده نماندند. گمان می‌کردند برای مسجد نگهبانی بگذارند. هر غریبه‌ای که می‌خواست وارد مسجد شود و شب بماند او را پرهیز دادند. روزی غریبه‌ای از راه رسید. به او هم پند دادند که:
 هین برو جلدی مکن سودا مپز
که نتان پیمود کیوان را به گز
چون تو بسیاران بلافیده ز بخت
ریش خود برکنده یک‌یک لخت‌لخت
هین برو کوتاه کن این قیل و قال
خویش و ما را درمیفکن در وبال
گفتند برو و خودت را در معرض نابودی قرار مده. غریبه کنجکاو بود. با خود گفت بایست از راز مسجد میهمان‌کش سر دربیاورد. دست از جان شسته بود. هر چه او را نصیحت کردند، در او تأثیری نکرد. نصیحت همه عالم به گوش او باد بود. شب در مسجد ماند. نیمه شب صدای بسیار هولناکی در مسجد پیچید:

.
اثر دلبستگی ایمن بر عصب واگ

دلبستگی ایمن، که از طریق آغوش گرم، نگاه همدلانه و پاسخگویی هماهنگ والدین در کودکی شکل می‌گیرد، نقش کلیدی در تقویت شاخه شکمی (ونترال) عصب واگ دارد. این شاخه پیشرفته‌ترین بخش سیستم پاراسمپاتیک است و مسئول ایجاد حالت «ایمنی اجتماعی»، همدلی و تنظیم عاطفی است.

وقتی کودک در محیطی امن و حمایت‌گر بزرگ می‌شود:

1_تن واگی (vagal tone) بالا می‌رود.

2_ سیستم عصبی یاد می‌گیرد به‌سرعت بین حالت هوشیاری و آرامش جابه‌جا شود.

3_در بزرگسالی، فرد حامی درونی قوی‌تری دارد: احساسات منفی را بهتر مدیریت می‌کند، سریع‌تر به آرامش بازمی‌گردد و روابط سالم‌تری می‌سازد.

به عبارت ساده، آغوش امن کودکی، عصب واگ را قوی می‌کند و پایه‌ای محکم برای سلامت عاطفی و روانی در تمام عمر می‌سازد.


اما در نبود این آغوش امن، شاخهٔ پشتی واگ غالب می‌شود و روح به انجماد پناه می‌برد. دلبستگی ایمن اما، واگ را به بال‌هایی برای پرواز عاطفی بدل می‌کند.

🫆مجتبی روستا

‏وقتی ما از «خودمراقبتی» صحبت می‌کنیم، منظور فقط خوابِ منظم، تغذیه‌ی مناسب، ورزش کردن و شب زود خوابیدن نیست.
صحبت نکردن و دوری از «افرادی که اِنرژیت رو میگیرن، مُضطربت میکنن، از نظرِ روانی خستت می‌کنن و آرامشت رو بِهم میزنن» هم  به نوعی خود مراقبتیه.

📣  جنگ روانی پس از  حمله نظامی یا موشکی به تهران شامل مراحل زیر است:

🔴 ۱. ایجاد رعب و وحشت در بین مردم (Fear & Panic Tactics)

پخش شایعات متعدد در مورد حملات بعدی، فروپاشی حکومت، سقوط شهر و...

دامن زدن به کمبود کالاهای اساسی (غذا، آب، دارو).

پخش تصاویر و ویدیوهای وحشت‌آور از آسیب‌ها برای تشدید فضای ناامنی.

🔵 ۲. شکستن روحیه مقاومت مردم و نیروهای دفاعی

تبلیغات دروغین درباره تسلیم شدن مقامات یا نهادهای امنیتی.

پخش پیام‌هایی مبنی بر اینکه «مقاومت بی‌فایده است».

ترغیب به مهاجرت، ترک کشور یا پناهندگی.

⚫️ ۳. تخریب اعتماد به دولت و نهادها

انتشار اخبار جعلی درباره اختلافات درون حکومت.

دامن زدن به فساد یا ناتوانی مدیریتی در مدیریت بحران.

برجسته‌سازی ناهماهنگی بین نیروهای نظامی و انتظامی.

🔶 ۴. نفوذ اطلاعاتی و عملیات سایبری

هک و کنترل شبکه‌های رسانه‌ای و انتشار پیام‌های هدفمند.

حملات سایبری به سیستم‌های خدمات شهری و بانکی برای فلج کردن زندگی روزمره.

قطع اینترنت یا جایگزینی با شبکه‌ای تحت کنترل مهاجم برای القای اطلاعات گزینشی.

🟣 ۵. استفاده از رسانه‌های فارسی‌زبان خارج‌نشین

پوشش لحظه‌به‌لحظه با تحلیل‌های القاکننده.

دعوت از چهره‌های ضدحکومتی برای ایجاد فضای ناامیدی یا شورش.

تبلیغات مستقیم برای «راه‌حل» مورد نظر مهاجم (مثلاً تجزیه، تغییر رژیم، اشغال نظامی).

🟢 ۶. تحریک قومیت‌ها، اقلیت‌ها و شکاف‌های اجتماعی

دامن زدن به اختلافات مذهبی، قومی، جنسیتی و نسلی.

برجسته‌سازی تبعیض‌ها و محرومیت‌ها برای ایجاد شکاف داخلی و شورش از درون.

✳️ جمع‌بندی:

جنگ روانی بعد از حمله به پایتخت، بخش حیاتی و حتی گاهی مهم‌تر از حمله فیزیکی است. هدف نهایی آن «تسلیم ذهنی» مردم و مدیران است، پیش از آن‌که نیازی به تسلیم نظامی باشد. برای مقابله با آن، داشتن شبکه‌های ارتباطی امن، رسانه‌های ملی هوشمند و آموزش‌های مقابله با شایعه و عملیات روانی ضروری است.

✅ نشر حداکثری

🌴گاهی تمامِ خستگیِ ما از زندگی، نه به خاطرِ کم داشتن، بلکه به خاطرِ «خوب ندیدن» است.ما در مسابقه‌ای بی‌پایان برای به دست آوردنِ چیزهایی هستیم که گمان می‌کنیم خوشبختی در آن‌هاست؛ غافل از اینکه خوشبختی، نه یک مقصد، که یک شیوه از نگریستن است.
دنیا لایه‌های پنهانی دارد که تنها به رویِ چشم‌های صبور باز می‌شود.
وقتی به جای انباشتنِ دارایی‌ها، به عمقِ لحظه‌ها خیره شوی،حتی تکراری‌ترین جزئیاتِ روزمره هم رنگِ تازه‌ای می‌گیرند.
یک استکان چای، رقصِ سایه‌ی برگی روی دیوار، یا لبخندی گذرا...
این‌ها تکراری نیستند؛ این ما هستیم که گاهی تماشا کردن را از یاد می‌بریم.
باید یاد بگیریم که چشم‌ها را از غبارِ «خواستن» پاک کنیم.کسی که هنرِ دیدن را بلد باشد، در هر طلوع، رازی نو کشف می‌کندو در سادگیِ هر غروب، شکوهی وصف‌ناپذیر می‌یابد.
ثروتِ واقعی، در تملکِ جهان نیست، در درکِ زیبایی‌های آن است.بیاییم به جای «بیشتر داشتن»، به «عمیق‌تر دیدن» عادت کنیم؛
چرا که دنیا برای کسی که بلد است تماشا کند، هرگز تکراری نمی‌شود..

✳️ تفاوت گفت‌وگو و جَدَل

❇️ گفت‌وگو، زبان مفاهمه است و هیچ تمدّنی بدون گفت‌وگو شکل نگرفته و بدون آن نیز دوام نیافته است.
اکنون در بسیاری از گروه‌های مجازی و محافل علمی و سیاسی، جدل فرمانروایی می‌کند و کثیری به تصوّر این‌که در حال گفت‌وگو با یکدیگرند، در ورطه‌ی مجادلات بی‌ثمر و بی‌پایان افتاده‌اند، هم‌چنان‌که در گفت‌وگوهای دو یا چند نفره. مرز میان گفت‌وگو و جدل، بسیار باریک و مبهم است

لذا چند نکته ساده‌ی آن یادآوری می‌شود.

◀️ ۱. هدف گفت‌وگو این است که من بدانم در ضمیر شما چه می‌گذرد و شما بدانید که درد من چیست اما جدل تشنه پیروزی است و شهوت استیلا بر طرف مقابل دارد.

◀️ ۲. پایان جدل، دشمنی است و پایان گفتگو، دوستی است. ذهن و زبان جدلیون، در تسخیر سوء‌ظن به دیگران و خودشیفتگی است. اما گفت‌وگو، راهی برای کاستن از افتراق‌ها و سوءتفاهم‌هاست. بنابراین گفت‌وگو ما را به یکدیگر نزدیک‌‌تر می‌کند و جدل، دورتر و دشمن‌تر. گفت‌وگو اگر گرهی نگشاید، گره را کورتر نمی‌کند.

◀️ ۳. در گفت‌وگو، میان اندیشه و صاحب اندیشه فرق می‌گذاریم. یعنی مخالفت ما با اندیشه‌ای، به دشمنی ما با صاحب آن اندیشه نمی‌انجامد.

◀️ ۴. در گفت‌وگو می‌کوشیم که حرف دیگری را بفهمیم ولی در جدل می‌کوشیم که حرف خود را در گوش او فرو کنیم.

◀️ ۵. اهل جدل، درد حقیقت ندارند. پس به هیچ خطا یا جفایی اعتراف نمی‌کنند. اما در گفت‌وگوی سالم، طرفین می‌پذیرند که در فلان مسئله خطا کرده‌، دچار غفلت یا مبالغه و تندروی شده‌اند.

◀️ ۶. جدل، استثمار گفت‌وگو است. یعنی گفت‌وگو در جدل، بهانه‌ای بیش نیست. بدین رو اهل جدل، گاهی این بهانه را وامی‌نهند و از ابزار دیگری استفاده می‌کنند که هیچ سنخیتی با گفت‌وگو ندارد، مانند زورگویی، تهدید، نصیحت، افشاگری و تجاوز به حریم خصوصی افراد.

◀️ ۷. جدل‌گرایان، معمولا زبانی درشت‌گو و پر از نیش ‌و کنایه دارند، گرچه هر درشت‌گویی جدل‌گرا نیست و هر جدل‌گرایی درشت‌گو نیست.

◀️ ۸. جدل گذشته‌گرا است، اما گفت‌وگو آینده‌ساز است. در جدل، شما از راهی دفاع می‌کنید که آن را طی کرده‌اید اما در گفت‌وگو راهی را می‌جویید که آینده‌ را بسازد. از همین رو گفت‌وگو پیش‌رونده است، اما جدل، هر بار به نقطه‌ آغاز بر می‌گردد.

◀️ ۹. در گفت‌وگو می‌کوشیم که چیزی بیاموزیم، اما در جدل، تلاش ما بیشتر برای شیرفهم‌کردن طرف مقابل است.

◀️ ۱۰. در گفت‌وگو تابع منطقیم و فارغ از این‌که گوینده کیست بر این نکته متمرکزیم که چه می‌گوید؟ و بدون هیچ مقاومتی حرف حق را می‌پذیریم ولی در جدال، از ابتدا با گارد وارد می‌شویم و به چیزی جز غلبه و کسب نتیجه‌ی از پیش تعیین‌شده نمی‌اندیشیم.

◀️ ۱۱. سماجت و افراط در کش‌دارکردن مباحث، از نشانه‌های اهل جدل است. اهل گفت‌وگو به همان آسانی که وارد گفت‌وگو می‌شوند، آن را رها می‌کنند و می‌دانند که کجا و کی باید کنار بکشند، اما جدلیون تا بالابردن پرچم پیروزی و اعتراف خصم به شکست، سماجت می‌کنند.

چرا وقتی از شوخی خاصی ناراحت میشی در عین ناراحتی به اون شوخی می‌خندی؟

اگه کسی به خودش اجازه میده بیش از حد بهت نزدیک بشه چرا نشون نمیدی که ناراحت شدی؟

چرا فکر می‌کنی حد و مرز گذاشتن برای دیگران، اونا رو از تو دور میکنه؟

همونطور که در یه خونه‌ی بی‌در و حفاظ احساس امنیت نمی‌کنی، اگه برای روابطت مرز نداشته باشی احساس امنیت نمی‌کنی

حریم اعتقادات و احساساتت رو مشخص کن، اگه خودت برای مرزهای شخصیت ارزش قائل نباشی، دیگران بارها و بارها اون‌ها رو زیر پا میذارن

مرزهای رفتاری و احساسی به شما امنیت، هویت و احترام می‌بخشند...

📌سخنی با پلیس و معترضین

برادران نظامی و امنیتی

این مردمی که در شهرهای مختلف به خیابان ها آمده اند برادران ،خواهران و پدران و مادران شما هستند.

از فساد و تبعیض و فشار اقتصادی به ستوه آمده اند

نه پناه سیاسی دارند و نه کسی با آن ها مهربانانه حرف می زند و نه به رسمیت میشناسندشان

سال ها است نادیده گرفته می شوند ، پناه آن ها باشید و مهربانانه رفتار کنید.

برادر و خواهر معترض

بدون هیچ اما و اگر و شایدی حق دارید به وضعیت اقتصادی و معیشتی خود معترض باشید.

اعتراض حق شماست می توانید از رهبران خود بخواهید نسبت به وضعیت اقتصادی و تبعیض و فساد به شما پاسخگو باشند.

شما برانداز نیستید شما اغتشاشگر نیستید شما پاره تن ایرانید

شما خود ایرانید

دست تک تک شما را می بوسم صبر و متانت و بصیرت شما را می ستایم و شرمنده رنجش و لرزش دستان پینه بسته شمایم.

شما عزیز ایرانید شما صاحبان واقعی این خاکید شما عزیز ترین و مقاوم ترین انسان های تاریخ هستید.

صدای خود را نشکنید و بغض نکنید
شما رعیت احدی نیستید آقای خود باشید و از مطالبات خود مراقبت کنید.

اما دژخیمان خارجی نقشه های دیگری برای ایران مظلوم دارند.

معاندین میخواهند مسیر اعتراضات و مطالبات شما را به حاشیه ببرند

از خود و خواسته های مشروع خود پاسداری کنید و معاندین را به نیروهای امنیتی دلسوز معرفی کنید

در نقطه درست تاریخ قرار گیرید و مطالبات خود را مسالمت آمیز و با بصیرت فریاد بزنید
از ایران برای خود پناه بسازید...

اگر اعتراض شما همراه با مطالبه باشد
خیلی زود صدای شما شنیده می شود خیلی زودتر از آنچه فکر می کنید
ابوقاسم

🔴 مانع چهارم برای بیان احساسات در کودکان

🔹تجربه بی‌توجهی یا انکار احساسات در گذشته

- توضیح:
اگر کودک بارها دیده که وقتی ناراحت یا مضطرب بوده، کسی بهش توجه نکرده یا بهش گفتن "این که چیزی نیست، چرا الکی نگرانی!" یا... به‌تدریج باور می‌کنه که احساساتش مهم نیستند و بهتره اونها رو بیان نکنه.

- مثال:
کودک با استرس و اضطراب یا گریه می‌گه: «دوستم دعوام کرد» یا میگه: «با دوستم دعوام شد»، در جوابش پدر یا مادر میگه: «گریه نداره که! ولش کن»

- اثر:
کودک حس می‌کنه احساساتش بی‌اهمیته و نباید اون رو بروز بده!

- راه‌ حل:
احساسات فرزندمون رو تایید کنیم، حتی اگه واکنش فرزندمون برامون زیاد به نظر برسه (یعنی به نظرمون داره پیاز داغشو زیاد می‌کنه😄)

مثلاً بگیم:
«خیلی ناراحت شدی که دوستت باهات دعوا کرده؟ طبیعیه که این احساس رو داشته باشی، اگه خواستی می‌تونم کمکت کنم تا راهی پیدا کنیم برای اینکه حلش کنیم»

#اندکی_تامل

نیازمندِ بخشنده‌ٔ درونی‌ای هستیم که ببخشد هرچه به سرِ ما گذشته و ما را در دادگاه‌های ذهنی‌مان تبرئه و از بندِ متهم رهایمان کند.

ببخشیم آن‌چه با ما شد و آن‌چه کردیم و به سرمان رفت. در این لحظه است که شفا رخ می‌دهد.

ذهن‌مان پر است از قاضی‌ٔ درونی که همیشه در قضاوت‌هایش از پیش محکوم بوده‌ایم.

شهریار موسوی

دگرگونی زندگی

 بسیاری از رنج های بشری ریشه در عشق و فقدان دارند.
اگر پدر و مادرتان با دیدن شما هرگز به وجد نمی‌آیند، به‌سختی می‌توان حس دوست‌داشته‌شدن و عزیزداشته‌شدن را درک کرد. اگر از جهانی نامفهوم و مملو از پنهان‌کاری و ترس می‌آیید، یافتن واژه‌هایی برای بیان آنچه تحملش کرده‌اید تقریباً غیرممکن است. اگر در مسیر بلوغ کسی شما را نخواسته یا نادیده‌تان گرفته، ایجاد درکی درونی از عاملیت و خودارزشمندی چالش بزرگی خواهد بود
افرادی که نمی‌توانند به‌راحتی متوجه اتفاقات درونی‌شان شوند، مستعد آن می‌شوند که به هر نوع تغییر ادراکی به‌صورت خاموش‌شدن یا با هراسیدن واکنش نشان دهند؛ آن‌ها از خودِ ترس نیز خواهند ترسید.
الوین سمراد به ما آموخت که بیشتر رنج‌های بشری در عشق و فقدان ریشه دارند و وظیفهٔ درمانگران این است که به افراد کمک کنند تا واقعیت زندگی را با همهٔ لذت‌ها و دل‌شکستگی‌هایش «بپذیرند، حسش کنند و آن را تاب بیاورند.» از ما می‌خواست در تمامی جنبه‌های زندگی با خود صادق باشیم و می‌گفت: «بزرگ‌ترین منبع رنج‌های ما دروغ‌هایی است که به خودمان می‌گوییم.» اغلب می‌گفت حال مردم بدون آگاهی از دانسته‌های خود و لمس احساساتشان هرگز بهتر نمی‌شود

|بدن فراموش نمی کند|
|بِسل وِن دِر کولک|
برشی از فیلم مستند «مشق شب» اثری از عباس کیارستمی

میدونی چرا اون آدم‌هایی که بیشتر از بقیه در حقشون محبت کردی جای تشکر بیشتر بهت ضربه زدن؟
چون هیچ چیزی به اندازه‌ی دم دستی بودن آدم رو بی ارزش نمیکنه.
هر جایی به اندازه‌ای که براتون ارزش قائلند خودتون رو خرج کنید، عامل خیلی از ظلم‌هایی که در حقمون میشه لطف‌های بیجای خودمونه.

۷ ترفند روان‌شناسی که واقعاً در زندگی واقعی جواب می‌دهند


۱. قبل از تصمیم‌گیری مکث کنید
یک لحظه مکث کردن و توجه کردن به آنچه اتفاق می‌افتد، می‌تواند تفاوت بزرگی در انتخاب‌های ما ایجاد کند. بین آنچه برایمان رخ می‌دهد و واکنشی که نشان می‌دهیم، فضایی بسیار کوچک از افکار و احساسات وجود دارد. اگر عجله کنیم، این افکار و هیجانات ما را به سمت تصمیم‌های عجولانه و نادرست می‌برند.
روش «مکث، توجه، انتخاب» (P-N-C) دقیقاً همین را آموزش می‌دهد. ورزشکاران حرفه‌ای هم از همین الگو استفاده می‌کنند: یک لحظه مکث می‌کنند، شرایط را می‌سنجند، و سپس تصمیم می‌گیرند.

۲. تکنیک «برداشتن مانع»

وقتی لیوان یا چیزی را بین خودتان و طرف مقابل نگه دارید، در واقع یک سد روانی ایجاد می‌کنید. اگر هنگام صحبت آن را پایین بیاورید یا کمی کنار بگذارید، پیام ناخودآگاه openness (گشاده‌رویی) ارسال می‌کنید.
نگه داشتن لیوان به حالت آرام (نه محکم) نیز حس اعتمادبه‌نفس و راحتی منتقل می‌کند. حتی می‌توانید از لیوان برای ایجاد مکث‌های کوتاه و تأکید بر نگاه و حضور خود استفاده کنید.

۳. اثر بنجامین فرانکلین

مردم وقتی کاری برایتان انجام می‌دهند، بیشتر شما را دوست خواهند داشت؛ نه برعکس.
دلیلش این است که ذهنشان ناخودآگاه این کار را توجیه می‌کند و به این نتیجه می‌رسد که «پس حتماً من این فرد را دوست دارم».
مثلاً اگر می‌خواهید با کسی صمیمی‌تر شوید، از او چیزی کوچک قرض بگیرید
(خودکار، شارژر و...).

۴. حواس‌پرتی برای آرامش
اگر کسی می‌خواهد اعصابتان را به‌هم بریزد، یک بازی ذهنی انجام دهید: تصور کنید شما و او در دو طرف یک آکواریوم بزرگ ایستاده‌اید. شیشه‌ی ضخیم صداها را قطع کرده و فقط لب‌های او را می‌بینید که تکان می‌خورد، اما هیچ صدایی نمی‌شنوید.
این تصویر ذهنی باعث می‌شود کلمات او بی‌اثر به نظر برسند و آرامش خود را حفظ کنید.

۵. استفاده از «چون» برای تأثیر فوری

آزمایش معروف الن لانگر در دانشگاه هاروارد نشان داد که فقط استفاده از کلمه‌ی «چون» می‌تواند شانس موفقیت در درخواست‌ها را به شدت بالا ببرد.
مثال:
درخواست ساده: ۶۰٪ موفقیت
درخواست همراه «چون» با دلیل ضعیف: ۹۳٪ موفقیت
درخواست همراه «چون» با دلیل قوی: ۹۴٪ موفقیت

ذهن ما با شنیدن «چون» انتظار دلیل پیدا می‌کند و همین کافی است تا بیشتر موافقت کنیم، حتی اگر دلیل پیش پا افتاده باشد.

۶. هنر مبهم بودن
گاهی بهترین پاسخ، ندادن پاسخ روشن است. مبهم نگه داشتن جواب‌ها باعث می‌شود کسی نتواند پرسش‌های بیشتر بپرسد و شما هم بی‌ادب به نظر نرسید.
این روش زمانی عالی است که:
واقعاً نمی‌خواهید جواب بدهید.
به زمان بیشتری برای فکر کردن نیاز دارید.
یا دوست دارید کمی رمزآلود بمانید.

ابهام یک سپر نرم است که مانع کنجکاوی بیش‌ازحد دیگران می‌شود.

۷. مسیر انحرافی تعریف و تمجید
تعریف صادقانه همیشه دلنشین است، به‌ویژه وقتی درباره خانواده کسی باشد. اگر با سؤال شخصی مثل «کی بچه‌دار می‌شوی؟» روبه‌رو شدید، به جای پاسخ مستقیم، توجه را
به سمت فرزندان خودِ او ببرید.

مثلاً بگویید چقدر بچه‌هایش شیرین یا باهوش هستند، یا چطور خوب تربیت شده‌اند. حتی می‌توانید از مهارت‌های والدگری‌اش تعریف کنید.

این‌طوری هم سؤال ناخوشایند را دور زده‌اید و هم او را خوشحال کرده‌اید.

🔴 مانع سوم برای بیان احساسات در کودکان -

🔹الگوی رفتاری بزرگ‌ترها

- توضیح:
وقتی والدین یا اطرافیان احساسات خود را سرکوب می‌کنند یا آن‌ها را نادیده می‌گیرند، کودک هم یاد می‌گیرد که احساسات را باید قورت داد، نه بیان کرد!

- مثال:
وقتی پدر خسته‌ست یا ناراحته، فقط ساکت می‌شه یا با عصبانیت رفتار می‌کنه، ولی هیچ وقت نمی‌گه: «الان ناراحتم چون سر کار فشار روم بود» یا...

- اثر:
کودک هم یاد می‌گیره که احساسات نباید گفته بشن، فقط باید نشون داده بشن یا سرکوب بشن!

- راه‌ حل:
در بیان احساسات برای فرزندمان الگو باشیم؛
مثلاً مادر بگه: «الان یه کم نگرانم چون دیر شده و هنوز بابا نیومده. وقتی نگرانی‌هامو می‌گم، احساس بهتری دارم.»

این کمک می‌کنه کودک یاد بگیره گفتن احساسات نه‌تنها اشکالی نداره، بلکه یه جور مهارته😃

#اندکی_تامل

🔴مانع دوم مهم برای بیان احساسات در کودکان

🔹نداشتن واژه‌ها برای بیان احساسات

- توضیح:
بسیاری از بچه‌ها نمیدونن دقیقاً چه احساسی دارند یا نمی‌دونن چطور احساس خودشون رو بیان کنند، چون واژه‌های عاطفی کافی ندارن.

- مثال:
کودک عصبانیه ولی فقط میگه: «بدم میاد!» یا میگه: «نمی‌خوام!»، در حالی که شاید ناراحته یا خجالت زده هست یا احساس بی‌عدالتی می‌کنه، ولی چون نمیدونه با چه واژه‌ای باید احساسشو بیان کنه میگه: «بدم میاد!»

- اثر:
وقتی کودک واژه‌ی مناسبی برای احساساتش بلد نیست، نمی‌تونه درباره‌‌ی احساسش با کسی حرف بزنه و برای بقیه توضیح بده؛

این باعث می‌شه احساساتش رو یا با رفتارهای مختلف؛ مثلاً قهر کردن یا جیغ کشیدن یا خشونت نشون میده یا اصلاً احساساتشو سرکوب می‌کنه؛ چون نمی‌دونه چطور بیانش کنه.

- یک راه حل:
آموزش واژه‌های احساسی با پرسش و پاسخ در شرایط مختلف؛
مثلاً وقتی نوبت بازی بهش نرسید ازش بپرسیم: «به نظرت الان ناراحت و خشمگین هستی؟ یا دلگیر شدی؟»، بعدش که فرزند پاسخ داد، اگر پاسخش درست نبود اصلاح کنیم و بهش توضیح بدیم و بگیم: به این حسی که الان داری میگن "ناراحتی"، یا مثلاً میگن "دلگیر شدن".

#اندکی_تامل

حتی اگه با کسی بحث و دعوا هم میکنی
زخم هاش رو فشار نده
زخم‌هایی که به خاطر اعتمادش نشونت داده

🟢نتایج تحقیقات دانشگاه هاروارد از پیامدهای مثبت حضور نوجوانان در مراسم‌های مذهبی

▪️براساس یک مطالعه از دانشکده بهداشت عمومی هاروارد در سال ۲۰۱۸، شرکت در مراسم های مذهبی و انجام اعمال معنوی در دوران کودکی و نوجوانی ممکن است یک عامل محافظتی برای طیف وسیعی از پیامدهای سلامتی و خوشبختی در اوایل بزرگسالی باشد.

▪️محققان دریافتند افرادی که در مراسم‌های مذهبی هفتگی شرکت می‌کردند یا دعای روزانه می خواندند، مثبت‌اندیشی و رضایت بیشتری در دهه بعدی زندگی خود داشتند و همچنین کمتر در معرض خطر ابتلا به علائم افسردگی، مصرف سیگار، استفاده از مواد مخدر و روابط ناسالم و غیر اخلاقی قرار داشتند.


منبع:
https://hsph.harvard.edu/news/religious-upbringing-adult-health/

اگر تاب آوردن زندگی دشوار است، به این دلیل است که تاب آوردن خودتان برایتان دشوار است. انسان بارِ خویشتن است، «انسان خودِ بار است.»

👤یونگ

مراقب خودتون باشید...
بدن شما تنها همراه واقعی‌تونه تا آخر عمر
یک نسخه سالم و قدرتمند از خودتون بسازید....
چون عصای روزهای پیری، عضلات و مفاصل شما هستند نه فرزندانتون.
این جمله رو هیچ‌وقت فراموش نکنید👌