بسیاری از رنج های بشری ریشه در عشق و فقدان دارند.
اگر پدر و مادرتان با دیدن شما هرگز به وجد نمی‌آیند، به‌سختی می‌توان حس دوست‌داشته‌شدن و عزیزداشته‌شدن را درک کرد. اگر از جهانی نامفهوم و مملو از پنهان‌کاری و ترس می‌آیید، یافتن واژه‌هایی برای بیان آنچه تحملش کرده‌اید تقریباً غیرممکن است. اگر در مسیر بلوغ کسی شما را نخواسته یا نادیده‌تان گرفته، ایجاد درکی درونی از عاملیت و خودارزشمندی چالش بزرگی خواهد بود
افرادی که نمی‌توانند به‌راحتی متوجه اتفاقات درونی‌شان شوند، مستعد آن می‌شوند که به هر نوع تغییر ادراکی به‌صورت خاموش‌شدن یا با هراسیدن واکنش نشان دهند؛ آن‌ها از خودِ ترس نیز خواهند ترسید.
الوین سمراد به ما آموخت که بیشتر رنج‌های بشری در عشق و فقدان ریشه دارند و وظیفهٔ درمانگران این است که به افراد کمک کنند تا واقعیت زندگی را با همهٔ لذت‌ها و دل‌شکستگی‌هایش «بپذیرند، حسش کنند و آن را تاب بیاورند.» از ما می‌خواست در تمامی جنبه‌های زندگی با خود صادق باشیم و می‌گفت: «بزرگ‌ترین منبع رنج‌های ما دروغ‌هایی است که به خودمان می‌گوییم.» اغلب می‌گفت حال مردم بدون آگاهی از دانسته‌های خود و لمس احساساتشان هرگز بهتر نمی‌شود

|بدن فراموش نمی کند|
|بِسل وِن دِر کولک|
برشی از فیلم مستند «مشق شب» اثری از عباس کیارستمی