🌴گاهی تمامِ خستگیِ ما از زندگی، نه به خاطرِ کم داشتن، بلکه به خاطرِ «خوب ندیدن» است.ما در مسابقه‌ای بی‌پایان برای به دست آوردنِ چیزهایی هستیم که گمان می‌کنیم خوشبختی در آن‌هاست؛ غافل از اینکه خوشبختی، نه یک مقصد، که یک شیوه از نگریستن است.
دنیا لایه‌های پنهانی دارد که تنها به رویِ چشم‌های صبور باز می‌شود.
وقتی به جای انباشتنِ دارایی‌ها، به عمقِ لحظه‌ها خیره شوی،حتی تکراری‌ترین جزئیاتِ روزمره هم رنگِ تازه‌ای می‌گیرند.
یک استکان چای، رقصِ سایه‌ی برگی روی دیوار، یا لبخندی گذرا...
این‌ها تکراری نیستند؛ این ما هستیم که گاهی تماشا کردن را از یاد می‌بریم.
باید یاد بگیریم که چشم‌ها را از غبارِ «خواستن» پاک کنیم.کسی که هنرِ دیدن را بلد باشد، در هر طلوع، رازی نو کشف می‌کندو در سادگیِ هر غروب، شکوهی وصف‌ناپذیر می‌یابد.
ثروتِ واقعی، در تملکِ جهان نیست، در درکِ زیبایی‌های آن است.بیاییم به جای «بیشتر داشتن»، به «عمیق‌تر دیدن» عادت کنیم؛
چرا که دنیا برای کسی که بلد است تماشا کند، هرگز تکراری نمی‌شود..