این ویدیو یک سوءتفاهم رایج رو باز می‌کنه: وقتی می‌بینی یک فیلم ۸۰٪ Rotten Tomatoes گرفته، معنی‌ش این نیست که میانگین نمره منتقدها ۸ از ۱۰ بوده. یعنی ۸۰٪ نقدهای ثبت‌شده مثبت حساب شدن.
مثال ساده‌اش اینه: اگر ۱۰ منتقد یک فیلم رو ببینن و ۶ نفر بگن «قابل قبوله» و ۴ نفر بگن «افتضاحه»، فیلم می‌تونه Fresh بشه، حتی اگر هیچ‌کس عاشقش نشده باشه. برعکس، یک فیلم ممکنه ۵ نفر رو دیوانه‌وار جذب کنه و ۵ نفر رو نه، بعد با عدد پایین‌تر دیده شه. پس سیستم بیشتر میزان توافق رو می‌سنجه، نه شدت علاقه رو.
نکته دوم selection bias هست. هر منتقدی هر فیلمی رو نمی‌بینه و هر مخاطبی هم برای هر فیلم رأی نمی‌ذاره. پس هم score منتقدها و هم audience score تصویر کامل نیستن، تصویر آدم‌هایی هستن که وارد بازی شدن و رأی دادن.
ویدیو نقدش فقط غر زدن نیست. می‌گه Rotten Tomatoes به درد تصمیم سریع می‌خوره، مخصوصا وقتی وسط صدتا فیلم و سریال نمی‌دونی چی ببینی. ولی مشکل از جایی شروع می‌شه که یک درصد رو تبدیل می‌کنیم به حکم نهایی درباره ارزش هنری یک فیلم.
🔻 برداشت کاربردی به نظرم اینه که قبل از اینکه با عدد RT درباره یک فیلم دعوا کنید، average rating، تعداد نقدها، اختلاف critic و audience، و جنس نقدهای منفی رو ببینید. گاهی ۶۵٪ یعنی «همه تقریبا اوکی بودن»، نه «فیلم خیلی خوبه».
🔗 https://www.youtube.com/watch?v=WVtsuEULCK4
✈️ @Mirage_Notes