تاریخ: ۷ مهر ۱۴۰۵
ساعت: ۱۹:۱۴
برای: شبگرد

چه بگوییم با این زبانی که قاصر است از هر قصه و حکایتی؟

تمامی قصه‌ها و حکایت‌های مردمان سرزمینم، محکوم به رفتنی اجباری و بی‌بازگشت است.

شده‌ایم همانند نوزادی که در آغوش مادر، نه نانی خورده و نه مهری دیده.

تکه‌پاره‌ام از زخم‌ها و تلاش‌ها و جنگ‌های نابرابر. اگر حالم را توصیف کنم، چیزی شبیه به تاسیان؛ تاسیانی در حوالی مهرماهی پاییزی، به وقت غروب، ساعت ۱۸:۳۰، که روز جمعه هم هست؛ زمانی که نه شب است و نه روز، نه روشن است و نه تاریک؛ همان‌قدر معلق و غم‌گرفته.

به امید روزی که آزاد بشویم از هر آنچه ما را در بند کشیده است.

امضا: اِبهام
وضعیت نامه: تاخورده
تمبر: ثبت‌شده در پست‌خانهٔ نیمه‌شب