ساعت: ۱۲:۳۹
برای: او که گم گشت زین زندگی
این نامه، کمی بیشتر از یک نفس است…
نمیدانم چه بنویسم و چه گویم از منی که سوختم و تو خاکسترم را نخواستی.
به راستی کس نمیدانست روزی این را برایت ارمغان میدهم...
خود نیز آشفته ام که دیگر آن چشمان قهوه ای برای من نمیدرخشند؛ من که آرزویم دیدن خود در تیله هایت بود....
کمی از عطرت در اتاقم مانده و مقداری ز روحم در خیالت.
به یاد آور چگون به لبخند یکدیگر فدا میکردیم جان را... اینک من اشک میریزم و تو روی میگردانی ز من
گر قلم بار دیگر بیفتد ز دستم اینچنین مینویسم سرنوشت را، تو بودی آنکه داد زندگی را.
اما حال تو گشتی مرگ؛ مرگی بر این قلب که جز تو کس را نخواست
اگر ببینم بار دیگر رویت را بیشتر میبینمت؛ اگر بشنوم بار دیگر آوازت را بیشتر گوش میسپارمت؛ اگر ببویم بار دیگر عطرت را بیشتر میبویمت....اما بار دیگر کجاست در اقبال من
بادم آید قولت را...بابونه بود؛ حال من بابونه دارم روحم کجاست دون روح تو؛ بحث ما گل نبود شنیدن عطرت بود.
دیروز بودمت زندگی امروز که نیستم نفس چگون بربیاید از سرت؛ من که مرده ام مرا مپرس...
تو که دیگر حاضر نیستی من نامه که هیچ کتاب هم برایت بنویسم بازگشتی در کار نیست....
آسوده خواب که من بیدارم شاید در را زدی و من گستم خجسته....اما کی آمد آن لحظه ز خیالم به این سرنوشت
اینبار زندگی میکنم؛ نه برای تو، بلکه برای من....
امضا: دختر تابستان
وضعیت نامه: مچاله
تمبر: ثبتشده در پستخانهٔ نیمهشب