تاریخ: ۳ مهر ۱۴۰۵
ساعت: ۰۳:۴۱
برای: سِپیم، غریب آشنا

سلام
اول از همه مرسی از نامه قشنگت♡
نامه‌ات منو برد عقب توی زمان، درست وسط مکالمه‌های طولانی با مهربون‌ترین آدم‌های زندگیم.

حرفات خیلی به دلم نشست. مخصوصا اونجایی که گفتی:
《هیچکس توی دنیا بجز خودش هیچکس رو نداره، آدمها توی زندگی همدیگه مدتی مهمون هستن، و ما هم در زندگی دیگران همینطور
هیچکس تا همیشه برای کسی نمی‌مونه》
راستش می‌دونم که ما موندنی نیستیم و همین واسه من یکی از قشنگ‌ترین و بی‌نمونه‌ترین قسمتای زندگیه؛ اینکه بدونی فرصتت محدوده و خیلی از آدما نقششون توی زندگیت اون‌قدر که فکر می‌کنی پررنگ و موندگار نیست، باعث میشه بخوام فارغ از نظر بقیه تک تک چیزایی که دوست دارم رو تجربه کنم و از لحظه‌لحظه‌ش لذت ببرم.
و میدونم نباید به بی‌نقص بودن فکر کنم، اما مغزم نمی‌ذاره. حوصلش که سر بره یه سرگرمی موردعلاقه‌ داره: مقایسه کردن من با بقیه. (کاش یه گوشی بدیم دستش کارتون ببینه -_- )

راستی، چقدر خوشحال شدم که از باب راس نقل قول کردی؛ منو یاد بچگی‌هام انداخت. "چپ و راست ، چپ و راست :')"

امضا: سپیده دم
وضعیت نامه: معطر
تمبر: ثبت‌شده در پست‌خانهٔ نیمه‌شب