تاریخ: ۲ مهر ۱۴۰۵
ساعت: ۲۳:۵۸
برای: ویلِ جی

سلام ویلِ جی،

نمی‌دانم چرا، اما نامه‌ات بیشتر از چیزی که انتظار داشتم به دلم نشست.

شاید چون من این روزها بیشتر از خودِ عشق، درگیر این سؤال بودم که «آیا من حق دارم عاشق باشم؟» و تو خیلی ساده یادم انداختی که شاید بعضی چیزها اصلاً نیازی به اجازه گرفتن ندارند.

اینکه گفتی «همه‌ی آدم‌ها حق عاشق شدن را دارند» جمله‌ی ساده‌ای به نظر می‌رسد، اما برای کسی که مدام خودش را با زخم‌ها و کمبودهایش می‌سنجد، می‌تواند خیلی بزرگ باشد.

ممنون که نامه‌ات را برای من نوشتی. شاید هنوز ندانم احساسی که دارم دقیقاً عشق است یا نه، اما بعد از خواندن نامه‌ات، دست‌کم کمتر از داشتنش می‌ترسم.

با مهر،
لیشی

امضا: لیشی
وضعیت نامه: معطر
تمبر: ثبت‌شده در پست‌خانهٔ نیمه‌شب