تاریخ: ۲۸ شهریور ۱۴۰۵
ساعت: ۰۰:۱۸
برای: توت فرنگیِ کوچولو

آن دم که انسان پای گذارد به وجود
نداند که چه خبر است زیر گنبد کبود

آدمی یاد می‌کند هر سال ز زادروزش
روزی که پا نهاد بدین دارِ غم‌آلود

تلخی و شیرینی دو روی یک سکه اند
گر یکی نباشد، گویی آتشی‌ست بدون دود

بدین دوگانگی ها، بدین نیکی و بدی ‌ها
آن خواهیم که بفهمد هر چه به دلمان بود

در پایان، چشم به راهیم تا یکی آشکار شود
بزداید گِل غم را زین آب و زین رود

الهی، در این سالِ نو، آن یار را بیابی
پاک کند غم و اندوهت را به زودیِ زود

پ.ن: هدیه ای ناچیز بمناسبت زادروزت، تو را نه‌شناسم و نه‌خواهم شناخت؛ اما نیکی و راستی و یاری که تو را بفهمد را برایت آرزو می‌کنم.
زادروزت به شادی و سال نو، به کام دلت.

امضا: سِپیم، غریب آشنا
وضعیت نامه: تاخورده
تمبر: ثبت‌شده در پست‌خانهٔ نیمه‌شب