محکومیم به امید برای آزادی!
امیدواریِ من به قریبالوقوع بودنِ آزادیِ ایران مبتنی بر نوعی برهانِ خلف است. راهِ سرراست برای این که از این امیدواری پشتیبانی کنیم دشواری و پیچ و تاب! بسیار دارد؛ زیرا باید چگونگیِ مسیر را توضیح دهیم و این آسان نیست. ولی راهِ غیرِ مستقیم چون فقط نتیجه را مستقل از مسیر مفروض میگیرد و بر آن اساس جلو میرود آسانتر است.
فرضِ خلف این است که این رژیم سه تا پنج سالِ دیگر -زبانم لال- بماند. در آن صورت رژیمی داریم که به احتمالِ بسیار قوی آزمایشهای هستهای موفقی را انجام داده است و زرادخانهی موشکی و پهپادیِ قابلِ ملاحظهای دارد. تمامیِ انبارها و کارخانجاتِ کلیدیاش را زیرِ صفحاتِ ضخیمِ سنگی در کوهستانها پنهان کرده و در داخل نیز وضعِ خود را به ضربِ رگبار و اختناق و اعدام و زندان و درمانده کردنِ مردم به لحاظِ معیشتی و یاس از تغییر تثبیت کرده است.
آیا عقلای آمریکا و اسراییل این فرض/پیشبینی را دور از ذهن و نامعقول مییابند؟
آیا آنها چنین چیزی را به خودیِ خود تحمل میکنند؟
آیا آنها چنین چیزی را از جهتِ تاثیری که بر انگاره و هژمونیِ آمریکا در جهان دارد، تحمل میکنند؟
به گمانم خیر؛ قطعا خیر.
پس چنین فرصتی به جمهوری اسلامی داده نخواهد شد.
ولی البته چنین تحلیلی مستلزمِ نهادنِ مسیری آسان پیشِ رویِ مردم یا تضمینِ آیندهای سزاوارِ مردمِ آگاهِ ایران نیست. ممکن است چنان که امروز ترامپ رودریگز را «رییسجمهورِ بسیار محترمِ ونزوئلا» خواند، فردا هم یک نامحترمی را برای ما عَلَم کند. اینجاست که عاملیتِ ما خود را نشان خواهد داد. وگرنه چارچوبِ صلبِ وقایع اکنون دیگر برای هیچکس چندان انعطافپذیر نیست؛ نه برای ما، نه برای رژیم و نه حتی برای آمریکا و اسراییل.
#ایران
Post #309
233
- 👍 10