این تبلیغِ یک به اصطلاح «پانسیونِ مطالعاتی» است. جایی که نوجوانانِ کنکوری بعد از مدرسه و در روزهای تعطیل به آنجا می‌روند تا بتوانند به صورتِ کنترل شده درس بخوانند:
«دنبال محیطی هستید که فرزندتان در آن با تمرکز کامل مطالعه کند؟ پانسیون ... تمام نیازهای شما را پوشش می‌دهد:

✔️ سیستم ورود/خروج با اثر انگشت (اطلاع‌رسانی خودکار به والدین)
✔️ مدیریت زمان مطالعه (پارت‌های ۹۰ دقیقه مطالعه + ۱۵ دقیقه استراحت)
✔️ نظارت دقیق حضوری و تصویری (دوربین مداربسته)
✔️ ممنوعیت موبایل و تردد در زمان مطالعه برای حفظ تمرکز
✔️ امکانات رفاهی: کمد شخصی، آشپزخانه مجهز، فضای استراحت و محیط باز

🚀 همراه ما باشید تا پله‌های موفقیت را سریع‌تر طی کنید!»
چیزی که من می‌فهمم این است که ما لازم است فاتحه‌ای برای مرحوم میشل فوکو بخوانیم!
دنیای امروز دارد به پیامدهای شل شدنِ نظم‌های سنتی واکنش نشان می‌دهد. بعد از نسلی که جرات نمی‌کرد پایش را در مقابلِ پدرش دراز کند و نسلی که هنوز خیلی محتمل بود که در خانه یا مدرسه کتک بخورد، نسلی پرورش پیدا کرد که والدین حتی نمی‌توانستند روی این که برود در صفِ نانوایی بایستد حساب کنند! در واقع والدینِ این کودکان همان کودکانی بودند که نمی‌خواستند مانندِ والدینشان باشند! ولی کم‌کم ضعف‌های این نوع تربیت هم خودش را نشان داد. عده‌ای از والدین فهمیدند که اگر بچه‌ات را دوست داری، نتیجه نمی‌شود که بگذاری هر چه دوست دارد انجام دهد، هر وقت دوست دارد بخوابد و بیدار شود، هر چه دوست دارد بخورد و بخرد و ... اما به محضِ این که تصمیم گرفتند کمی سخت بگیرند متوجه شدند که بند به سادگی پاره می‌شود و کودک آسیب می‌بیند. دیگر خبری از آن کودکانِ چغرِ دهه‌های پنجاه و شصت که در برابرِ سخت‌گیری‌ها و حتی خشونت‌های بزرگسالان و والدین نهایت چند دقیقه گریه می‌کردند و دوباره بلند می‌شدند نبود. والدین متوجه شدند که تربیتشان یا به تباهیِ فرزند منجر خواهد شد یا به آسیب‌دیدگی‌اش! احساس کردند که در هر حال شکست خورده‌اند و به ناگزیر ترجیح می‌دهند فرزندِ بی‌مایه‌ای تحویل دهند تا یک بیمارِ روانی و عقده‌ای!
در کشاکشِ چنین دغدغه‌ها و تاملاتی است که سیستمِ مراقبت و تنبیه چنین ابداعاتی را به این والدینِ درمانده پیشنهاد می‌کند!
#تربیت #مراقبت #تنبیه