Medlight 💡

یه استادی داشتیم بسیار باسواد و کاربلد و باوجدان. یه حرف جالبی میزد، میگفت آدمی که هیچ وقت عاشق نبوده نمیتونه پزشک خوبی باشه. تو باید عمقِ دوست داشتن و اهمیت دادنو خودت تجربه کرده باشی که بتونی خودتو بذاری جای اطرافیان اون بیمار. که در نظر بگیری آدمی که رو به روته، مادرِ کسی، فرزندِ کسی، یا معشوقِ کسیه و باید همون جوری باهاش رفتار کنی که انتظار داری با عزیزانِ خودت در یک محیط درمانی رفتار کنن.

پ.ن: حالا من نمیگم که اون جمله ۱۰۰ درصد درسته اما کلیت حرف جای تامل داره.

اول از همه بهت توصیه می‌کنم هر وقت می‌شد بایستی راه نرو، هر وقت می‌شد بشینی نأیست، هر وقت می‌شد دراز بکشی نَشین و هر وقت می‌شد بخوابی بیدار نمون.
بعد اینکه مسئولیت‌پذیر باش‌. بیمارها و بیماریشون برات مهم باشن. هوشیار و حواس‌جمع باش و هر فرصتی که پیش اومد نکته‌ای یاد بگیری بقاپش.
مباحثی که باید یاد بگیری خودشونو بهت نشون می‌دن.
نکتهٔ بعدی اینکه به بقیه احترام بذار تا احترام خودتو نگه داری.
و اول و آخر از همه اینکه دست‌آویزهات برای زندگی رو هر جوری شده و هر چیزی هستن روشن نگه دار که فشار و بار رزیدنتی زندگیتو جلوی چشمت نَکُشه.

خانم دکتر، برای کسی که رزیدنتی زنان قبول شده توصیه می کنید چه مهاراتا و چه مباحثی رو یاد بگیره که از سال یکی به عنوان رزیدنت خوب شناخته بشه؟ چه توی خود زنان چه توی سایر رشته های پزشکی اگ میشه مباحثو بگین😍

استاد داشت صحبت میکرد، من از بین صحبت‌هاش متوجه شدم که ورودی ۷۷ پزشکیه.
اون‌وقت سال ۷۷ من کجا بودم؟
برای اولین بار در دستگاه سونوگرافی دیده شدم.

یعنی می‌خوام بگم آدم خودش رو در پزشکی با چه کسایی مقایسه میکنه و حس بی‌سوادی می‌گیره.🌚

در ادامه نصائح

نصیحتی برای دانشجویان پزشکی

بعد از سال‌ها تحصیل، کار و برخورد با دانشجویان، چیزهایی هست که آرزو می‌کنم هر دانشجوی پزشکی از همان ابتدا بداند.

قرار نیست همه‌چیز را بلد باشی، و هر دانشجویی که نمرات بالاتری دارد، لزوماً پزشک بهتری نخواهد شد. پزشکی خیلی بزرگ‌تر از یک امتحان و یک نمره است.

سعی کن قبل از حفظ کردن، مطلب را بفهمی. وقتی درباره یک بیماری مطالعه می‌کنی، بیمار را جلوی چشمت تصور کن: چگونه مراجعه خواهد کرد؟ مهم‌ترین نکته در شرح حال چیست؟ در معاینه به دنبال چه چیزی هستی؟ و اولین کاری که انجام می‌دهی چیست؟

وقتت را بین بیست منبع و تکست مختلف هدر نده. یک منبع خوب انتخاب کن، از آن یاد بگیر، مرور کن و سؤال حل کن. زیاد بودن منابع گاهی به تو این احساس را می‌دهد که در حال مطالعه‌ای، در حالی که در واقع فقط از جایی به جای دیگر می‌روی.

از همان ابتدا به مهارت‌های بالینی اهمیت بده.

یاد بگیر چگونه شرح حال درست بگیری، چگونه بیمار را معاینه کنی و چگونه کیس را ارائه بدهی. و مهم‌تر از همه، یاد بگیر چگونه با بیمار صحبت کنی و چگونه به حرف‌هایش گوش بدهی.

به همکارت احترام بگذار، به بیمار احترام بگذار و به همراهان بیمار احترام بگذار.

مدرک، مجوزی برای تکبر با دیگران نیست. پزشکی قبل از اینکه علم و حرفه باشد، اخلاق و امانت‌داری است.

کاملاً طبیعی است که بگویی: «نمی‌دانم.»
همه ما با سؤال‌هایی روبه‌رو شده‌ایم که جوابشان را نمی‌دانستیم، و همه ما اشتباه کرده‌ایم و یاد گرفته‌ایم. مشکل این نیست که چیزی را نمی‌دانی؛ مشکل این است که برای دانستن آن تلاش نکنی.

خودت را با دیگران مقایسه نکن.
یکی سریع‌تر از تو حفظ می‌کند، یکی نمرات بالاتری دارد و یکی زودتر از تو به مرحله‌ای رسیده است... هیچ‌کدام از این‌ها مهم نیست. مهم این است که ببینی کجا بودی و به کجا رسیده‌ای.

و یک نکته که برای من خیلی مهم است:
ارزش خودت را بدان و خودت را ارزان نفروش.
هیچ‌وقت ارزان نمی‌شوی، مگر اینکه خودت ارزش و اصولت را پایین بیاوری.
اجازه نده نامت، علمت یا اعتماد دانشجویان و بیماران به تو، تبدیل به وسیله‌ای برای تبلیغ یک برند شیرخشک، شرکت یا دارو شود؛ فقط به خاطر اینکه منفعت مالی یا مصلحت شخصی در میان است.

و اگر روزی تصمیم گرفتی چیزی را توصیه کنی یا درباره دارو، محصول یا مجموعه‌ای صحبت کنی، اولین سؤالی که از خودت بپرس این باشد:
آیا واقعاً این چیز خوب است؟ و اگر هیچ منفعتی در میان نبود، باز هم به آن باور داشتم؟

چون بدترین خسارت این نیست که پول، یک فرصت یا یک نفر را از دست بدهی...
بدترین خسارت این است که شخصیتت را از دست بدهی و وجدانت را در ازای یک منفعت بفروشی.

پول جبران می‌شود، فرصت‌ها دوباره تکرار می‌شوند و حتی آدم‌ها هم تغییر می‌کنند...
اما اگر عادت کنی هر بار اصولت را در ازای یک منفعت بفروشی، بعد از مدتی متوجه می‌شوی چیزی که از دست داده‌ای، از تمام چیزهایی که به دست آورده‌ای ارزشمندتر بوده است.

اگر خودت را ارزان بفروشی، آسان نیست که روزی بتوانی دوباره خودت را بخری.

و یک چیز دیگر:
نگذار پزشکی انسانیت را از تو بگیرد.

بیماری که روبه‌روی توست ممکن است برای تو بیستمین بیمارِ یک روز طولانی باشد، اما برای او بیماری‌اش شاید بزرگ‌ترین مشکل زندگی‌اش باشد.
به او گوش بده، به او احترام بگذار و به اندازه‌ای مراقبش باش که انگار با یکی از اعضای خانواده خودت برخورد می‌کنی.

در نهایت، فقط برای این درس نخوان که در امتحان قبول شوی یا کلمه «دکتر» قبل از اسمت قرار بگیرد.
درس بخوان تا شایسته این کلمه «دکتر» باشی؛
با دانشت، با اخلاقَت و با وجدانت.

خداوند به همه دانشجویانی که این مسیر را انتخاب کرده‌اند توفیق بدهد. 🤍🩺


✍️ ادمین کانال طب اطفال

🚩🚩@TebeAtfal

همیشه برام سوال بود آیا وقتی روتیشن‌مون عوض میشه دل استادها هم واسه ما تنگ میشه یا نه🥲

از جهت سایز آئورت☠️

به همین سرعت یک ماه روتیشن اورژانس تموم شد با این که داغون شدم حقیقتش بهم خیلی خوش گذشت
نشون به اون نشون که ماه بعدم اورژانسم دوباره🤦🏼‍♀️

رزیدنت های این ماهم واقعا خوب بودن و نمیدونم طبیعیه که از الان غصم شده که از فردا نیستن ؟ 😂

تو هیاهوی اومدن رتبه های دستیاری تو یه کانالی یک حرف حسابی خوندم.
بعد از تبریک به رتبه های برتر نوشته بود؛
"دوستان! اگه رتبه هاتون خوب و بابِ میل شده به احترام دوستانی که زحمت کشیدن ولی نتیجه نگرفتن یکم یواش تر خوشحالی کنید"
به این میگن صبر بر شادی :)
بالعکسشم هم صادقه.
اونی که ناراحته هم بهتره جوری رفتار کنه تا اطرافیان نترسن کنارش یکم خوشحال باشن و حس خوبشون رو بروز بدن. به اینم میگن صبر بر سختی!

بالاخره ما داریم تو دنیایی زندگی میکنیم که بالا و پایین زیاد داره و چه بسا تو سکانس بعدی جای خوشحال و غمگین به طور کامل عوض بشه!
پس قشنگش اینه که یه بازه ی نرمالی از شادی و غم رو تو زندگی حفظ کنیم!
جوری خوشحالی کنیم که زندگیِ اونی که تو گِلِ ‌غم گیر کرده با دیدنِ ما تلخ تر نشه.
و جوری گریه کنیم که چینیِ نازکِ شادیِ کسایی که دوستمون دارن با دیدن اشک هامون ترک نخوره :)

چون آدم‌ها؛ خیلی مهمتر از موقعیت هان🌱

پ.ن: من خودم امسال امتحان ندادم و خارج از گود این رقابت بودم پس با خیال راحت مینویسم. ولی سال دیگه اگه نشد اینقدر منطقی نیستم و باید بیاید دلداریم بدین😁🙈

چند وقت پیش یه مریض ۱۷ ۱۸ ساله داشتم، یه پسر سندروم داونی خیلی ماه بود و سونوگرافی شکم و لگن داشت، بعد هی تو کل مدت سونو میپرسید: بچه دارم؟ مگه بچه دارم؟؟ بچه هست؟؟؟
هرچی می‌خندیدم و میگفتم نه، باورش نمیشد، آخرش گفتم بابا تو پسری بچه ات‌ کجا بود:))

یکی از صحنه هایی که خیلی توی اتاق سونو پیش میاد اینه که بیمار سونوگرافی گردن، دست، پا و... داره و وقتی میری بالای سرش می‌بینی دراز کشیده و لباسش رو از روی شکمش زده بالا😬
این تصور که سونوگرافی برای شکمه دیگه و مگه بقیه جاها هم سونوگرافی دارن شایعه😅

خبر اینکه:
من و چند تا دخترِ زیبای این کانال با هم تیم شدیم و گروهی خریدیم دوره رو با قیمت خوبی چون ۶ نفر بودیم و یه نفرمون معرف میشد. من رفتم رایزنی کردم با دکتر و قرار شد اگر شما هم بخواین ثبت نام کنین، با همون قیمتی که ما تونستیم ثبت نام بشین.

پ.ن: جهت اطلاعات بیشتر از تخفیف فوق الذکر به دایرکتِ کانال یا ناشناس یا کامنت ها مراجعه کنین 😁

اول بذارین تبلیغ دکتر حیدرزاده رو بکنم تا یه چیزی بگم 😁
اگه جی پی این که احتمالا میشناسیدشون از گروه های طرح و اینا ولی اگر نمیشناسیدشون اینو بگم که من همیشه بهشون غبطه میخورم. یعنی دو سه تا gp میشناسم از همین گروه های تلگرامی که انقدر با سواد و آپدیت و علمی ان که همیشه به شوخی به دوستم میگم بزرگ شدم میخوام مثه فلانی بشم (یکیشم دکتر حیدرزاده اس) و چیزایی که ازشون یاد گرفتم رو از خیلی از اتندام یاد نگرفتم.

یه چیزی که همیشه وجود داره در پزشکی اینه که آدم دلش میخواد همه چیزایی که یاد میگیره رو شسته و رفته در کنار هم داشته باشه و به نظرم استادای کمی این توانایی رو دارن که در حین تحصیلمون اینجوری آموزش بدن بهمون. یعنی یه سریاشون خیلیییی با سوادنا اما مثلا ساده یا کابردی آموزش نمیدن.
حالا من نمیخوام مدیون کسی بشم و خب خود این دوره که هنوز شروع نشده اماااا از این قضیه که دکتر قراره کاملا evidence-based و آپدیت یه سری مباحث کاربردی رو برامون بگه و خودم قراره باسوادتر بشم مطمئنم.

فرض کنید:
۵- بخاطر کارانه بالا و کوتاه شدن مدت طرح به یک روستای بسیاااااار محروم رفتید. اواخر طرحتونه و هنوز از سادگی و اموزش ندیدن مردم اونجا شاکی هستید.
حتی متعجب هم نیستید، فقط هرجا رسیدین شروع میکنید به ابراز تنفر از حماقت و‌بی فرهنگی مردم اون منطقه که هرگز درست نمیشن



بازهم یک بایاس رخ داده
شما همون افراد رو شاید هزار بار در بیمارستان اموزشی هم ویزیت بکنید. اما اونقدر به چشمتون نیاد. شما یادتون رفته که دقیقا و اتفاقا صرفا بخاطر محرومیت همین افراد و دوریشون از مراکز مجهز ، اون محل رو برای طرح انتخاب کردید. شما رفتید تا محرومیت رو مشاهده کنید و تا حد ممکن براش تلاشی بکنید. شما واقعا میدونستید که دارید کجا رو برای طرح انتخاب میکنید

این تست رو الان دیدم و با وجود اینکه مطمئن بودم یه جوری جواب میدم که نهایتا رادیولوژی رو برام به عنوان رشته اول میاره:)) ولی چون طولانی بود از خیرش گذشتم:))
پس ما بریم مبحث سی‌تی اسکن گوش داخلی رو یاد بگیریم(یعنی هرچی عضو و ارگان و دونه و لونه توی بدن هست، یه دور از اووول همه‌ی پاتولوژی‌هاش رو دقیق و ریز ما تو رادیولوژی و تشخیص‌محور می‌خونیم! حتی همون مباحث مربوط به گوش و حنجره و ent که توی عمومی ازشون متنفر بودما؟ الان یقه‌مو سفت چسبیدن ول نمیکنن! الله اکبر!)
شما هم تست‌تون رو بزنین و ببینیم هرکی چقدر خودش رو می‌شناسه😁

بچه‌ها!
همین الان تست شخصیت شناسی انتخاب رشته انجام دادم!!!
معلومه که من خودم رو می‌شناسم😍
ولی چشم و رادیوانکو برام عجیبه!
حالا خانواده بهم بگن برو قلب یا اورو! به شخصیت و روحیه‌م زیاد نمیخورن والا😅

https://residentology.ir/?page_id=2444

✨
خدایا! به سبب دانشت که محیط بر همه چیز است، از تو درخواست خیر دارم؛ پس بر محمّد و آلش درود فرست و به خیر و نیکی در حقّ من حکم فرما.
و شناخت انتخاب کردن و برگزیدن را به ما الهام کن و آن الهام را برای ما وسیلۀ خشنودی به آنچه که برای ما مقرر کردی و تسلیم به آنچه در حقّ ما حکم فرمودی، قرار ده؛ پس آلودگی شک و دودلی در تقدیرت را از دل ما پاک کن و ما را به یقین مخلصان تقویت فرما.
✨
و داغ ناتوانی معرفت را نسبت به آنچه برایمان اختیار کردی، بر پیشانی ما نزن؛ تا بزرگی و عظمتت را سبک انگاریم و جایگاه خشنودی‌ات را ناپسند شماریم و به چیزی که از حسن عاقبت دورتر و به ضد عافیت و سلامت همه جانبه نزدیک‌تر است، مایل شویم.
✨

آنچه را از داوری‌ات نمی‌پسندیم، محبوب ما قرار ده و آنچه را از حکم تو سخت می‌پنداریم، بر ما آسان ساز.

✨

گردن نهادن آنچه از مشیّت و اراده‌ات بر ما وارد کردی، به ما الهام کن؛ تا عقب انداختن آنچه را پیش انداختی و پیش انداختن آنچه را عقب انداختی، دوست نداشته باشیم و هر آنچه را دوست داری ناپسند نشماریم؛ و آنچه را ناپسند داشتی، انتخاب نکنیم.

_صحیفه‌ی سجادیه/ دعای سی و سوم؛ در طلب خیر از خداوند

خب وقتی تصمیم گرفتم که نهایتا مسیر رزیدنتی رو انتخاب کنم، حالا باید تصمیم می‌گرفتم که استریت امتحان بدم یا اول وارد طرح بشم بعد. اینم تصمیم سختی بود، چون از یه طرف یه سری تجربیات منفی از دوران طرح شنیده بودم و از یک طرف هم یک سری تجربیات مثبت! هم آدم‌هایی رو می‌شناختم که توی طرح خیلی اذیت شدن، هم آدم‌هایی که توی طرح‌شون عشق کردن با اون شهر و محل و مردمش و کاری که می‌کردن. هم دوست داشتم تا وقتی حوصله و جون و استقامت کافی دارم وارد رزیدنتی بشم تا کامپلیانس بیشتری داشته باشم، هم از اون طرف دوست داشتم برم طرح و تجربه کسب کنم و بی‌تجربه وارد رزیدنتی نشم. هم برای اینکه استریت و استعداد درخشان بشم کلی زحمت کشیده بودم و دوست داشتم وارد رزیدنتی بشم، هم از یه طرف از محیط آکادمیک و مورنینگ و راند و جواب پس دادن به سال بالا و لولینگ خسته شده بودم و میخواستم برم کار کنم و خانوم خودم باشم. یه دلم میگفت تو برای ترس و فرار از طرح داری رزیدنتی شرکت میکنی، یه دلم میگفت چه ترسی وقتی خود وزارت بهداشت همچین آپشنی واست در نظر گرفته پس یعنی طرح اونقدرا هم قرار نیست آش دهن سوزی باشه. هم از یه طرف میگفتم اگه بری طرح دو سال اونجا فرصت داری تو آرامش درس بخونی، هم از اینکه استریت و حین اینترنی و کشیک‌هاش بخوام با استرس درس بخونم می‌ترسیدم.‌ واقعا نمی‌دونستم بین این دو تا چه جوری تصمیم بگیرم. هیچ سمتی به اون یکی سنگینی نمی‌کرد. مستاصل شده بودم. فهمیدم این قسمت کار دیگه چیزی نیست که به تنهایی دست من باشه. باید از خود خدا بخوام از عالم غیب برام نشونه‌هایی بفرسته که بدونم راه درست من چیه.
شاید برای همه این روش ملموس نباشه، اما شال و کلاه کردم و رفتم حرم حضرت معصومه، اونجا زیارت‌نامه خوندم و دعا کردم، دعای مخصوص طلب خیر رو خوندم، و بعد به نیت اینکه به شکل استریت آزمون بدم(چیزی که خودمم دلم بیشتر باهاش بود) رو به روی ضریح قرآن باز کردم. آیه‌ش رو یادم نمیاد چی بود، ولی یه آیه‌ی خوبی بود از اینا که میگفت " و بشِّر..." و بشارت بده، دیگه منم گفتم ان‌شاالله که خیره و قرآن رو بستم و بوسیدم از حضرت معصومه تشکر کردم و اومدم که برم برای ادامه‌ی مسیر، یعنی شرکت در آزمون رزیدنتی به صورت استریت...

خب فعلا تا همینجا رو داشته باشیم
تا کم‌کم تعریف کنم و ببینیم
چی شد که این دختر پر از ابهام و به دور از علاقه به رادیولوژی
یک ماه دیگه قراره رزیدنت سال سوم رادیولوژی بشه🐳🩻