تو هیاهوی اومدن رتبه های دستیاری تو یه کانالی یک حرف حسابی خوندم.
بعد از تبریک به رتبه های برتر نوشته بود؛
"دوستان! اگه رتبه هاتون خوب و بابِ میل شده به احترام دوستانی که زحمت کشیدن ولی نتیجه نگرفتن یکم یواش تر خوشحالی کنید"
به این میگن صبر بر شادی :)
بالعکسشم هم صادقه.
اونی که ناراحته هم بهتره جوری رفتار کنه تا اطرافیان نترسن کنارش یکم خوشحال باشن و حس خوبشون رو بروز بدن. به اینم میگن صبر بر سختی!

بالاخره ما داریم تو دنیایی زندگی میکنیم که بالا و پایین زیاد داره و چه بسا تو سکانس بعدی جای خوشحال و غمگین به طور کامل عوض بشه!
پس قشنگش اینه که یه بازه ی نرمالی از شادی و غم رو تو زندگی حفظ کنیم!
جوری خوشحالی کنیم که زندگیِ اونی که تو گِلِ ‌غم گیر کرده با دیدنِ ما تلخ تر نشه.
و جوری گریه کنیم که چینیِ نازکِ شادیِ کسایی که دوستمون دارن با دیدن اشک هامون ترک نخوره :)

چون آدم‌ها؛ خیلی مهمتر از موقعیت هان🌱

پ.ن: من خودم امسال امتحان ندادم و خارج از گود این رقابت بودم پس با خیال راحت مینویسم. ولی سال دیگه اگه نشد اینقدر منطقی نیستم و باید بیاید دلداریم بدین😁🙈