یه استادی داشتیم بسیار باسواد و کاربلد و باوجدان. یه حرف جالبی میزد، میگفت آدمی که هیچ وقت عاشق نبوده نمیتونه پزشک خوبی باشه. تو باید عمقِ دوست داشتن و اهمیت دادنو خودت تجربه کرده باشی که بتونی خودتو بذاری جای اطرافیان اون بیمار. که در نظر بگیری آدمی که رو به روته، مادرِ کسی، فرزندِ کسی، یا معشوقِ کسیه و باید همون جوری باهاش رفتار کنی که انتظار داری با عزیزانِ خودت در یک محیط درمانی رفتار کنن.

پ.ن: حالا من نمیگم که اون جمله ۱۰۰ درصد درسته اما کلیت حرف جای تامل داره.