پیوستگی ملی و دشمنانش
خودکامگی و ستم و بیداد پیوستگی ملی و یکپارچگی کشور را در معرض خطرات و تهدیدات بزرگ و بنیان‌کن قرار می‌دهد. این نکته‌ای بسیار ساده و بدیهی است که شاید از فرط بدیهی‌بودن نیازی به گفتن نداشته باشد؛ اما از آن‌جا که همین نکته‌ی بدیهی در عمل مورد غفلت قرار می‌گیرد بایستی به تأکید و تکرار و هزاران بار از آن گفت و درباره‌اش نوشت.
نیم‌نگاهی به تاریخ ایران، از کهن‌ترین روزگاران تاکنون، بیندازیم تا ببینیم که هرگاه که پتیاره‌ی خودکامگی چیره شده و ستم و بیداد شیوع و رواج یافته کشور چگونه به راه ضعف و زوال رفته و چه خسارت‌های سنگینی بر پیوستگی مردم و یکپارچگی سرزمینی وارد شده و هرگاه که حاکمان و حکومت‌ها به داد گراییده و پایه‌های کشورداری را نه بر توهم و پندار و شعار که بر خرد و دانش و شعور نهاده‌اند چگونه ایران به راه شکوفایی و نیرومندی و بالندگی رفته است.
خودکامگان پندارزده بزرگترین خطر برای پیوستگی و وحدت ملی و یکپارچگی کشورند.
هیچ کشوری دشمنی بزرگتر از حاکمان و حکومت‌های زورگو و پندارزده ندارد و هیچ دوستی بهتر و دلسوزتر از حاکمان و حکومت‌های خردمند و دادگر و مردم‌گرا.
#داریوش_رحمانیان
بیست و ششم شهریور هزار و چهارصد و پنج
https://t.me/hichestandr
Post #11212
933