ЛІСТ, ЯКІ НЕ ДАЙШОЎ

У СІЗА я жыў лістамі, іх было шмат, часам дзесяць, часам дваццаць за дзень. Пісалі сябры, праваабаронцы, знаёмыя, людзі, якіх я ніколі ў жыцці не бачыў. Часам у лісце было ўсяго некалькі слоў:

— Трымайцеся.
  
Але за кратамі гэтыя словы маюць зусім іншую вагу, кожны канверт нагадваў: недзе за сценамі працягваецца нармальнае жыццё, людзі ведаюць, дзе ты, памятаюць.
  
Калі мяне этапавалі ў «Віцьбу-3», усё раптам скончылася. Спачатку думаў выпадковасць, потым думаў, што дрэнна працуе пошта, пачаў лічыць, тыдзень, другі, месяц.
  
З усіх лістоў даходзілі толькі два, ад жонкі і ад цешчы.