МОЙ ДЫЯБЕТ

У СІЗА мая хвароба давала мне адну дзіўную «льготу», мне дазвалялі ляжаць днём. Звычайна пасля пад'ёму і да адбою класціся на нары было нельга. У камерах стаялі відэакамеры, толькі прылёг, хутка пачуеш:

— Пад'ём!

Ці прадольны раптам адчыніць кармушку і зараве нечалавечым голасам: каго гэта там "расташчыла?"

У маіх медыцынскіх дакументах стаяў «спальны рэжым», таму ляжаць мне не забаранялі. Мабыць, гэта была адзіная карысць, якую прынёс мне дыябет у СІЗА, ва ўсім астатнім хваробу нібыта не заўважалі. За ўвесь час на гомельскім «цэнтрале» цукар у крыві мне праверылі толькі адзін раз і тое пасля таго, як жонка пайшла на прыём да начальніка СІЗА.