Rza Bəraheni'nin "Azadə xanım və yazıçısı" romanında yazıçının (Dr. Şərifi'nin) obrazı Bəraheni'nin özünə oxşayır (Romandakı yazıçının oğlunun adı da Bəraheni'nin öz oğlu kimi Ərsəlan'dır). Romanın ortalarında maraqlı bir məqam var: Burada yazıçının Alzheimer xəstəliyinə tutulmuş anasının itdiyi və uşaqlarının nigarançılıqla onu axtardıqları danışılır (Yazıçı yazdığımda Bəraheni'ni deyil, romandakı yazıçı obrazını nəzərdə tuturam). Yazıçı onun anasını tanıyanların, anasının yaddaşının gücü və bu yaddaşın yazıçıya miras qaldığını söylədiklərini düşünürkən, bu gücün yaxşılıqları ilə yanaşı pisliklərinin də miras qala biləcəyini düşünür. Bu pislik nədir? Romanda yazıldığı kimi "bundan sonra daima özünü güdüb gözləyəcəksən ki, nəyi unudacaqsan". Deməli, yazıçı anasının yaddaş gücü ilə bərabər Alzheimer xəstəliyinin də miras qala biləcəyini düşünür.

Mən Bəraheni'nin anasının Alzheimer xəstəliyinin olub-olmadığını bilmirəm; ancaq Bəraheni'nin özünün ömrünün sonlarında Alzheimer xəstəliyinə tutulmuş olduğu hamımıza məlumdur.
Görəsən Bəraheni öz yaddaşını birgün itirəcəyini öncədən hiss edibmi imiş?

#TürkcəYaz

@Kritike