کوبه

▪️ داستان‌های مستراح

🖋 محمدمهدی بغدادی | دانشجوی کارشناسی ارشد مطالعات معماری ایران دانشگاه تهران

مدرنیته و حوزۀ عمومی، همواره پیوندی ناگسستنی با یکدیگر داشته‌اند. فضای شهری در دوران مدرن و پسامدرن، کانون اصلی برخورد و تعامل میان کنشگرانِ اثرگذار است؛ ازاین‌رو، به «روح» شهر بدل گشته و بسترهای تکوین شخصیت شهری را مهیا می‌سازد. یورگن هابرماس، فیلسوف، جامعه‌شناس و اندیشمند علوم سیاسی آلمانی، در سال ۱۹۶۲ نخستین‌بار مفهوم «فضای عمومی» را تبیین کرد. از دیدگاه او، فضای عمومی عرصه‌ای است که «افراد خصوصی با بهره‌گیری از خرد خویش پیرامون مسئله‌ای مشترک، به گفت‌وگویی عقلانی می‌پردازند و بدین‌سان، رویکردی واحد نسبت به موضوعات، ابزارها، فرایندها و مکان‌های شکل‌گیری حوزۀ عمومی می‌آفرینند». هابرماس در سال ۲۰۰۰ چنین می‌نگارد: «فضای عمومی»، مفهومی است که در نظریه‌های جامعۀ مدرن، فعالیت اجتماعی مشترکی را بازتاب می‌دهد؛ فعالیتی که در آن اندیشه، گفتمان و کنش‌ها برای تحقق خیرِ مشترکِ جامعه، پدید می‌آیند و بالنده می‌شوند.

⭕️ ادامۀ مطلب را می‌توانید در Instant View یا در وب‌سایت کوبه به نشانی زیر بخوانید:

https://telegra.ph/mmb02-10-05
https://koubeh.com/mmb02-10-05

@koubeh

▪️آرکیلینچ؛ روایتِ تثلیث، بداعت و پایاییِ بی‌بدیلِ «فضا، شهر و معماری» در سینمای دیوید ‌لینچ

🖋 شایسته ساسانی مقدم| کارشناس ارشد مهندسی معماری، دانشگاه علم و فرهنگ تهران

در مقامِ تشبیه، تجربه‌ی بدیعِ‌ مواجهه با «سینمای‌لینچ» را می‌توان با غرابتِ فاحشِ مکث و گذاری مشوَش از دلِ هزارتویی رازآلود و یا چالشِ رمزگشایی از نوعی مُعمای ‌نامانوس، پادروایی و فراواقع‌گرایانه با توسل به فنِ ‌نشانه‌شناسی و مجموعه‌ای از محسوسات، نمادها و جزئیات فضایی و معمارانه قیاس‌ نمود.

از ولع نوجوانانه‌ی کشفِ جهانی مجهول و مستتر در دلِ چند خیابانِ حوالی خانه‌ی پدری، تا تحققِ رویای گا‌م‌نهادن در دلِ عوالمی شگرف و مرموز که جز به مدد خلق نسخه‌ای سینمایی میسر نخواهد بود، نام و کارنامه‌ی هُنری «دیوید لینچ» بیش از هرچیز تداعی‌گرِ مضامینی همچون «خشم، خیال، وَهم و وحشت» است؛ دیوید لینچِ فقید، فیلمساز پرآوازه‌ای که به‌سبب رویکردِ نوگرا و جریان‌سازِ خود و نیز تلفیق مضامین و مصادیق «سوررئالیسم و نوآر» در روند داستان‌سرایی و خلقِ مجموعه‌ای از آثار جذاب سینمایی شهرت یافته و فیلم‌های نمادین او، مانند «مخمل آبی»، «جاده مالهالند»، «بزرگراه گمشده»، «امپراطوریِ درون»، «کله‌ پاک‌کن» و مجموعه‌ی تلویزیونیِ «توئین پیکس»، میراثی ماندگار در تاریخ سینمای مدرن و پست‌مدرن به شمار می‌روند. از دیگر آثار سینمایی او می‌توان به «مرد فیل‌نما»، «داستان اِسترِیت»، مجموعه‌ی تلویزیونی«اتاق هتل»، نمایش موزیکال «سمفونی صنعتی شماره ۱: رویایی برای قلب‌های شکسته»، فیلم کوتاه «گاوچران و مرد فرانسوی» و «خرگوش‌ها» اشاره کرد.

در خلال متن حاضر و در قالب دو بخشِ «آرتیلینچ و آرکیلینچ» پس از واکاوی سینمای دیوید لینچ از منظر معیارهای هنری، فنی و زیبایی شناختی، به مرور و تحلیل اجمالیِ وجوهِ مهرازگونه و مختصات فضایی و شهری در آثار شاخصِ سینمایی او و نیز معرفی سه طرح معمارانه‌ی «خانه‌ی لینچ(در لس‌آنجلس)، کلاب سایلنسیو (درپاریس) و اتاق فکر(فضایی اختصاصی در نمایشگاه مبلمان میلان۲۰۲۴)» پرداخته شده است.

⭕️ ادامۀ مطلب را می‌توانید در Instant View یا در وب‌سایت کوبه به نشانی زیر بخوانید:

https://telegra.ph/shsm02-09-27
https://telegra.ph/shsm02-2-09-27
 https://koubeh.com/shsm02-09-27

@Koubeh

▪️میراث شهری در مسیر توسعه؛ ضرورت حفاظت یکپارچه در بافت‌های تاریخی

🖋 سیده مریم(ندا) نوابی| کارشناسی ارشد مرمت و احیای بناها و بافت های تاریخی گرایش مرمت میراث شهری از دانشگاه تهران

شهرهای تاریخی همواره با یک پرسش اساسی مواجه‌اند: چگونه می‌توان میان ضرورت‌های توسعه معاصر و حفاظت از ارزش‌های تاریخی تعادل ایجاد کرد؟ پاسخ به این پرسش نیازمند عبور از نگرشی است که توسعه و حفاظت را در مقابل یکدیگر قرار می‌دهد. تجربه‌های موفق جهانی نشان داده‌اند که بافت تاریخی نه مانعی برای توسعه، بلکه سرمایه‌ای فرهنگی، اجتماعی و اقتصادی است که می‌تواند زمینه‌ساز شکل‌گیری شهرهایی پایدارتر و هویت‌مندتر باشد.

بافت‌های تاریخی تنها مجموعه‌ای از بناهای قدیمی نیستند؛ بلکه ساختاری زنده از روابط فضایی، اجتماعی، اقتصادی و فرهنگی‌اند که در طول زمان شکل گرفته‌اند. ارزش یک بافت تاریخی تنها در معماری بناهای منفرد خلاصه نمی‌شود، بلکه در پیوستگی میان عناصر شهری، مقیاس انسانی، الگوهای سکونت، خاطرات جمعی و شیوه ارتباط مردم با فضا معنا پیدا می‌کند. از این رو، هرگونه مداخله در این محدوده‌ها باید مبتنی بر شناخت دقیق ارزش‌های میراثی و رعایت اصول حفاظت شهری باشد.

⭕️ ادامۀ مطلب را می‌توانید در Instant View یا در وب‌سایت کوبه به نشانی زیر بخوانید:

https://telegra.ph/nn01-08-14
https://koubeh.com/nn01-08-14

@Koubeh

🔖🔶حامیان معنوی اولین شماره نشریه هفت‌میراث، همراهان نام‌آشنایی هستند که سالها در این مسیر خوش درخشیدند.

▫️🔹کاسپینیکا(انجمن پژوش‌های زبانی و فرهنگی حاشیه دریای کاسپی)
▫️🔹کوبه؛ عرصه‌‌ای آزاد برای اندیشیدن درباره معماری ایران
▫️🔹فصلنامه تاریخ و باستان‌شناسی مازندران
▫️🔹مجمع مطالعات معماری ایران

🔸🔶 خانواده هفت‌میراث، ضمن معرفی این حامیان ارزشمند، مراتب قدردانی خود را از همراهی و اعتماد آنان در انتشار اولین شماره خود اعلام می‌دارد.


🖇آیدی کانال و صفحه نشریه: @Haftmiras_journal

#نشریه_هفت_میراث #اتحادیه_انجمن‌های_علمی_دانشجویی_معماری_مرمت_و_شهرسازی_ایران

〰گاهنامه علمی تخصصی هفت میراث〰
1⃣شماره اول | مجموعه روایت هایی از میراث ایران

🗓پاییز و زمستان ۱۴۰۴

🔷صاحب امتیاز: اتحادیه انجمن‌های علمی-دانشجویی معماری، مرمت و شهرسازی ایران

🔸🔶همکاران این شماره🔶🔸

🔹مدیرمسئول: علیرضا نصیری
🔹سردبیر: فاطمه آزرمی

🔷اعضای هیئت تحریریه:
سجاد زلیکانی/محمد‌‌فرید مصلح/علیرضا نصیری/ فاطمه آزرمی/اسمر شهبازی/بابک اکبری/مهرداد احمدی/داریوش تاج آبادی/مریم یکتا

🔷گروه ویراست:
🔹ویراستار فارسی: مهدیه فروردین
🔹ویراستار انگلیسی: نازنین چنگیزی

🔷گروه گرافیک:
🔹مدیر هنری: فاطمه آزرمی
🔹صفحه آرا: ایلیا عنقایی
🔹طراح جلد: محمد رفیعی

🔹روابط عمومی: وینا دارابی



🖇آیدی کانال و صفحه نشریه: @Haftmiras_journal
🖇آیدی کانال و صفحه اتحادیه: @uaurir

#نشریه_هفت_میراث #اتحادیه_انجمن‌های_علمی_دانشجویی_معماری_مرمت_و_شهرسازی_ایران

▪️نقش جدید شهروند/کاربران در به‌پویی شهر

🖋 سینا کسروی| کارشناس ارشد طراحی شهری، دانشگاه معماری و هنر پارس

شباهت‌های ذاتی فضای شهری، با فضای مجازی به قدری زیاد است که اسامی نهاده شده بر عناصر فضای مجازی در ابتدای امر همان اسامی فضای شهری گذاشته شده است، به طور مثال کلمه‌ی Forum که به انجمن‌های مجازی در وب اطلاق می‌شود برگرفته از میادین یونانی است که مردم و فلاسفه در آن گرد هم می‌آمدند تا سخن بگویند، اقدام به تضارب آرا کنند و تشریک مساعی انجام دهند. پس دور نخواهد بود اگر بگوییم بر عکس این امر، یعنی تأثیر فضای مجازی بر فضای شهری نیز ممکن است. همان‌گونه که واقع به مجاز شکل داده است، مجاز نیز بر واقع می‌تواند تاثیرگذار باشد و حتی آن را شکل بدهد بر همین اساس، تشبیه این که شهروندان در نقش کاربر نیز می‌توانند اطلاق شوند و به آن‌ها شهروند/کاربر نیز بگوییم دور نیست. و این شهروندان عملاً می‌توانند در شهر به واسطه فضای مجازی و شبکه‌های اجتماعی، تغییر ایجاد کنند، و با ایراد و انتشار نظرات خود، باعث تغییر در شهر شوند، شهروند/کاربران می‌توانند در نقش هکرهای کلاه‌سفید به به‌پویی و بهسازی شهر اقدام کنند حتی اگر خودشان از دخالت غیرمستقیمشان نیز بی‌خبر باشند! اما مدیریت شهری می‌تواند از این پتانسیل موجود بین شهروند، فضای مجازی و فضای شهری از طریق یک واسطه نرم‌افزاری بهره‌گیرد و اقدام به به‌پویی شهر کند. اما اینجا چرا از کلمه‌ی «به‌پویی» استفاده می‌شود؟ این به این خاطر است که بهبود سیستم یا همان شهر فقط و فقط بهسازی فیزیکی شهر نخواهد بود بلکه این روند می‌تواند به پویایی کل سیستم کمک نماید و سیستم/شهر را از طریق پویش شهروند/کاربران بهتر سازد. پس این روند نه تنها بستر ظاهری و فیزیکی شهر را می‌تواند تغییر دهد بلکه می‌تواند روح شهر را دچار تغییر و تحول کند چنان که در ادامه به توضیح بیشتر پرداخته خواهد شد.

⭕️ ادامۀ مطلب را می‌توانید در Instant View یا در وب‌سایت کوبه به نشانی زیر بخوانید:

https://telegra.ph/sk02-06-25
https://koubeh.com/sk02-06-25

@Koubeh

▪️اکسپلورها و حافظه‌های مشترک

🖋 یاسمن غلامی| کارشناس ارشد مطالعات معماری ایران، دانشگاه تهران

ورود اینستاگرام به زندگی روزمره‌ی آدم‌ها، جهانِ وسیع را جمع‌وجور و کوچک کرد. خبرها، رویدادها، تصاویر و احساسات با سرعتی برق‌آسا در جهان می‌چرخند و گاه چنان بازتاب گسترده‌ای پیدا می‌کنند که برای چند روز در صفحات بی‌شماری بازنشر می‌شوند و از مرز مخاطبان تخصصی خود فراتر می‌روند؛ در میان گروه‌های مختلفی از مخاطبان دست‌به‌دست می‌شود، اکسپلورها را پر می‌کنند و ذهن‌های بسیاری در نقاط مختلف جهان را به مخزنِ تصاویر و روایت‌های مشترک تبدیل می‌کند. حال اگر فرض کنیم که بخشی از محتوای این مخزن، پتانسیل تبدیل شدن به معانی ماندگار را در میان جهانیان دارد، پس می‌توان چنین نتیجه گرفت که بخشی از حافظه‌ی جمعی معاصر، به دست اینستاگرام در حال شکل‌گیری است.

⭕️ ادامۀ مطلب را می‌توانید در Instant View یا در وب‌سایت کوبه به نشانی زیر بخوانید:

https://telegra.ph/ygh07-06-18
https://koubeh.com/ygh07-06-18

📻 صوت نشست مجازی
ریشه‌ها و زمینه‌های تفسیرهای نو از معماری ایران

🗓 شنبه ۸ آذر ۱۴۰۴


👤 سخنران‌:
علی پوررجبی - دانش‌آموختۀ کارشناسی ارشد مطالعات معماری ایران دانشگاه تهران


❇️ به همت انجمن علمی دانشجویی مطالعات معماری ایران دانشگاه تهران با همکاری رسانۀ کوبه



@iasa_ut
@koubeh

🔻انجمن علمی مطالعات معماری ایران دانشگاه تهران با همکاری رسانه‌ی کوبه برگزار می‌کند:

▪️ هفتمین نشست از سلسله‌وبینارهای پایا‌‌ن‌نامه‌های دانش‌آموختگان مطالعات معماری ایران دانشگاه تهران با همراهی علی پورجبی، پژوهشگر معماری و فارغ‌التحصیل سال ۱۳۹۷ از دانشکدگان هنرهای زیبا دانشگاه تهران برگزار خواهد شد.

🔻عنوان پایان‌نامه: «ریشه‌ها و زمینه‌های تفسیرهای نو از معماری ایران»

▪️جلسه به‌صورت آنلاین در بستر گوگل‌میت برگزار خواهد شد.

▪️زمان برگزاری: شنبه ۸ آذر- ساعت ۱۹:۰۰

🔻 لینک ورود به جلسه متعاقبا در دسترس قرار خواهد گرفت.



@iasa_ut
@koubeh

▪️تصوف و ضرورت بازخوانی آن؛ نگاهی به معماری تکیه در عصر صفوی

🖋 نفیسه تراب| کارشناس ارشد مطالعات معماری ایران، دانشگاه تهران

اگر تاریخ ایران به مثابه کتابی قطور باشد، هر صفحه از آن مملوء از خصومت‌های قومی و مذهبی است. تنش‌هایی که آتش آن از ویرانی ابنیه تا نابودی شهرها پیش رفته و دامن‌گیر هنر و معماری این سرزمین شده است. با چنین ویرانی‌های بسیار، مسئولیتی سترگ بر عهده‌ی پژوهشگر تاریخ معماری است تا با نگاهی تیزبین و منصفانه جهل را کنار زند و خود را اندکی به پیش راند تا به روشنایی حقیقت نزدیک کند. البته با تردید می‌توان ادعا کرد که کشف حقیقت همیشه از دسترس خارج است؛ اما تلاش برای دست‌یابی به آن افق‌های دیگری را به روی پژوهشگر باز می‌کند تا به درک و تفسیر درست‌تری از این واژه دست پیدا کند. این مسیر با جرقه‌ای آغاز می‌شود: گوش سپردن به سکوت تاریخ و خواندن ناخوانده‌های آن. بسیاراند اشخاص، ابنیه و رویدادهایی که گم شده‌اند و تنها رد محوی از آنان قابل شناسایی است. در همین موقعیت است که توجه آدمی به گمشدگان تاریخ کشیده می‌شود و اولین پرسش‌ها شکل می‌گیرند: در چه شرایطی عمداً یا سهواً به ورطه‌ی نابودی و حذف از تاریخ قدم گذاشتند و چگونه می‌توان آن‌ها را شناخت و حفظ کرد؟

⭕️ ادامۀ مطلب را می‌توانید در Instant View یا در وب‌سایت کوبه به نشانی زیر بخوانید:

https://telegra.ph/nt01-11-26
https://koubeh.com/nt01-11-26

@Koubeh

▪️نقش و تأثیر فضاهای اجتماعی مجازی بر تغییر فضاهای شهری؛ نمونه‌ی موردی تهران

🖋 سینا کسروی| دانش‌آموخته‌ی طراحی شهری، دانشگاه معماری و هنر پارس

امروزه، شاهد پیشرفت شگرفی در ارتباطات انسانی هستیم، به گونه‌ای که مسافت‌های دور به هم‌دیگر نزدیک شده‌اند و اطلاعات در سرتاسر جهان بدون تلف شدن انرژی زیادی از طرف اشخاص طرف مباحثه جابجا می‌شوند و بدون اینکه زمان بسیار مصرف گردد اطلاعات از نقطه‌ای به نقطه‌ی دیگر می‌روند. در این شرایط مطمئناً رفتارهای ارتباطاتی انسانی را دچار تغییر می‌کنند و این تغییر در رفتارهای ارتباطاتی باعث تغییر در تعاملات اجتماعی انسانی خواهد شد. حال اگر از یک سوی دیگر به این تعاملات و قالبی که این تعاملات در آن انجام می‌گیرد نظر بیفکنیم متوجه خواهیم شد چیزی که این تعاملات در آن انجام می‌گیرد با نام فضا خوانده می‌شود، اگر به تاریخچه‌ی فضاهای مجازی نگاه کنیم می‌بینیم که این فضاها را با نام‌هایی خوانده‌اند که این نام‌ها، نام‌های عناصر معماری و شهری است، همانند کلمه‌ی فوروم که در معماری روم باستان فضایی برای گردهمایی بوده است.
حال اگر نگاهی به تاریخ نه‌چندان بلند شبکه و وب بیاندازیم خواهی دید که از سال ۲۰۰۶ به بعد، به عنوان نقطه‌ی عطف طراحی فضاهای اجتماعی، با روند تغییر این فضاها که با شکل‌گیری فیس‌بوک و توئیتر شروع شده است خواهیم دید که اکثر فضاهایی که در شهر وجود دارند در این فضاها بازتولید شده و به نوعی چکیده‌ای از فضاهای شهری در فضاهای مجازی در حال زایش هستند.
حال این سؤال به وجود می‌آید که شهر آینده و فضاهای شهری و معماری‌اش با وجود فضاهایی موازی در جهان مجازی چگونه خواهند بود و چگونه خود را تعریف خواهند کرد. برای کنکاش بیشتر در این مورد شهر تهران به عنوان شهری که تحت بیشترین تغییرات در این تعامل بین واقعیت و مَجاز بوده است مورد بررسی قرار داده شده است و تغییرات و تأثیرات بینابینی بین فضاهایی با ماهیت‌های متفاوت اما مربوط مورد بررسی قرار گرفته شده است.

⭕️ ادامۀ مطلب را می‌توانید در Instant View یا در وب‌سایت کوبه به نشانی زیر بخوانید:

https://telegra.ph/sk01-11-13
https://koubeh.com/sk01-11-13

@Koubeh

▪️«میدان آزادی» و تعلق؛ مروری بر مناقشه‌های کنسرت همایون شجریان در میدان آزادی

🖋 یاسمن غلامی| کارشناس ارشد مطالعات معماری ایران، دانشگاه تهران

همه روزه کنسرت‌های بسیاری در پایتخت برگزار می‌شود؛ در مکان‌های ثابتی که از ابتدا به‌عنوان «سالن کنسرت» طراحی شده‌اند. فروش بلیط در سایت‌ها، امکان انتخاب صندلی دلخواه، فرارسیدن روز کنسرت، ورود مردم به محل برگزاری، گیت‌های ورودی و چک شدن بلیط‌ها، انتظار تماشاچی در لابی، بازگشایی درب‌های سالن اندکی پیش از ساعت اعلامی شروع کنسرت، ورود مردم به سالن و مستقر شدن در صندلی‌های شماره‌گذاری‌شده و متناسب با بلیط خریداری‌شده. تمام جزئیات این کنسرت‌ها قابل پیش‌بینی، زمان‌بندی و برنامه‌ریزی‌شده و روند برگزاری این کنسرت‌ها به روتین تبدیل شده است؛ این‌ها به هیچ مناقشه‌ای تبدیل نمی‌شود. یک اتفاق مرزبندی‌‌شده با هدفی کاملا مشخص که همگان آن را پذیرفته‌اند و بر سر آن توافق دارند. بستر برگزاری این کنسر‌ها یک فضای معماری با کاربری مشخص است. فضایی که هنگام برگزاری کنسرت گشوده می‌شود و همه‌روزه در بطن زندگی روزمره مردم حضور ندارد. مرزهای مشخص کالبدی دارد و برای عابری که از کنار آن گذر می‌کند، دست‌نیافتنی است. خاطره یا واقعه‌ی خاصی را به خود ندیده و اگر حیات فضاها را به سه دسته حیات روزمره، واقعه‌ای و دوره‌ای تقسیم کنیم، سالن‌های کنسرت تنها حیات دوره‌ای را به خود می‌بینند. برگزاری دوره‌ای مراسم‌هایی خاص و ثابت.

⭕️ ادامۀ مطلب را می‌توانید در Instant View یا در وب‌سایت کوبه به نشانی زیر بخوانید:

https://telegra.ph/yg06-11-03
https://koubeh.com/yg06-11-03

@Koubeh

▪️ عبادتگاه زواره، پروژه‌ای رانده‌شده از سنت، وامانده از مدرنیته

🖋 مهشید حسینی| کارشناس ارشد معماری دانشگاه هنر اصفهان

از آن‌جایی که بناهای گنبددار بخشی از شناسنامه‌ی فرهنگی ایران را شکل می‌دهند، توجه ویژه‌ای از سوی جامعه‌ی معماری به آن‌ها معطوف می‌شود. در همین راستا، ساختمان جدید ساخته شده عبادتگاه زواره، پس از رسانه‌ای شدن و دریافت جوایز متعدد معماری، مورد توجه قرار گرفت. بعد از بازدید حضوری از بنا، استنباط شد که پروژه ساخته‌شده، به رقم برخورداری از نکات مثبت متعدد، همسو با ارزش‌های مطرح‌شده توسط طراح آن نیست همچنین شکل نهایی آن نسبت به کانسپت‌های مطرح شده به صورت ابتر باقی مانده است و فقدان مرجع مشخصی برای کانسپت وجود دارد. به همین دلیل، این پروژه به موضوعی برای نقد تبدیل شد.

⭕️ ادامۀ مطلب را می‌توانید در Instant View یا در وب‌سایت کوبه به نشانی زیر بخوانید:

https://telegra.ph/mh01-10-14
https://koubeh.com/mh01-10-14

▪️ از چاه‌های نفت تا زمین‌های فوتبال: اهمیت بازخوانی یک تاریخ اجتماعی

🖋 سید علیرضا سیدی| پژوهشگر دوره‌ی دکتری معماری دانشگاه تگزاس تک ایالات متحدۀ آمریکا

به تبع انعقاد امتیاز دارسی در سال ۱۹۰۱ بین دولت ایران و نماینده ویلیام ناکس دارسی، فصل جدیدی از کاوش نفت در غرب و جنوب غرب ایران آغاز شد. هر چند این امتیاز نخستین امتیاز مرتبط یا حتی منحصر به کشف نفت در ایران نبود، اما به گواه تاریخ به مهم‌ترین آن‌ها بدل شد. گروه کاوش مستقر در ایران، پس از سه ناکامی طی هفت سال تلاش نافرجام در کشف نفت در مقیاسی که سرمایه‌گذاری در آن سودآور باشد، سرانجام در سال ۱۹۰۸ موفق به حفر چاه‌هایی شدند که حجم نفت ذخیره شده در آن‌ها، سودآوری سرمایه‌گذاری را تضمین می‌کرد. بدین ترتیب این منطقه که در ابتدا میدان نفتون نامیده می‌شد به مرکز استخراج نفت بدل شد و هچنین آبادان به عنوان محل مناسب برپایی پالایشگاه نفت و ساخت زیرساخت‌های حمل و نقل دریایی برای بارگیری محموله‌های نفتی انتخاب شد. در ادامه «شرکت نفت انگلیس و پرشیا» تاسیس شد و به سرعت شهرک‌های اولیه‌ای در مسجد سلیمان و آبادان شکل گرفتند. این شهرک‌ها نوع جدیدی از سکونت بلند مدت در خوزستان را شکل دادند و بیش از هر چیزی وابسته به عناصر بی‌سابقه‌ای همچون چاه‌های نفت و پالایشگاه بودند.

⭕️ ادامۀ مطلب را می‌توانید در Instant View یا در وب‌سایت کوبه به نشانی زیر بخوانید:

https://telegra.ph/sas05-08-23
https://koubeh.com/sas05-08-23

▪️ گذشته نزدیک: مداخلات بانک ملی لار نو

🖋 حبیب طالبی| معمار و پژوهشگر
زهرا درّی| معمار منظر و پژوهشگر

مطایبه‌آمیز است که در یادداشت پیشین گذشته‌ی نزدیک به مولفه‌های زیبایی شناسانه بانک ملی لار و در رثای آن سخن گفتیم و اکنون در مرثیه‌ی نابودی آن مولفه‌ها، به فاصله‌ای کمتر از یک سال شاهد تخریب سراسری نمای این بنای مدرنیستی ممتاز هستیم و در همین لحظه ی مرقوم کلمات متن پیش رو این مداخلات تخریبی به نمای پشتی بنا سرایت کرده است و به همراه جداره ، هویت سبکی و زمانمندی معمارانه آن نیز در حال محو شدن است.

⭕️ ادامۀ مطلب را می‌توانید در Instant View یا در وب‌سایت کوبه به نشانی زیر بخوانید:

https://telegra.ph/ht06-08-03
https://koubeh.com/ht06-08-03

@koubeh

▪️ درس‌هایی از نُتردام

🖋 محدثه انصاری| کارشناس‌ارشد مرمت و احیای ابنیه و بافت های تاریخی دانشگاه تهران


با من وارد این قصه شوید! در روزگاری که هر روز از نقطه‌ای در این سرزمین صدای فراموش شدن بناها و بافت‌های تاریخی ما به‌گوش می‌رسد، روایت نتردام می‌تواند برای ما درس‌هایی به‌همراه داشته باشد.

کلیسای جامع نُتردام، واقع در شهر پاریس و درکشور فرانسه، در سال ۱۱۶۳م احداث شد. این بنا که به سبک گوتیک آغازین ساخته شده بود، سیمایی متفاوت از آنچه امروزه می‌بینیم، داشت. پس از اتمام ساختِ آن، این کلیسا بلندترین ساختمان جهان مسیحیت بود اما پس از مدتی این اعتبار را از دست داد. این کلیسا پس از احداث کارکردهای گوناگونی یافت؛ به تناسب همین کارکردها بود که سیمای آن نیز دستخوش تغییرات شد.

⭕️ ادامۀ مطلب را می‌توانید در Instant View یا در وب‌سایت کوبه به نشانی زیر بخوانید:

https://telegra.ph/ma02-07-26
https://koubeh.com/ma02-07-26

@koubeh

▪️ خانه کجاست؟؛ روایت‌های شخصی-تحلیلی از فقدان، خاطره و تاب‌آوری

🖋 ندا عباسی ملکی| پژوهشگر دوره دکتری دانشگاه لافبورو انگلستان

خانه کجاست؟ این پرسشی است که سال‌هاست با خود حمل می‌کنم؛ درست مثل همان دو چمدانی که همیشه آماده‌اند تا از شهری به شهری دیگر، از قاره‌ای به قاره‌ای دیگر بروند. من پژوهشگر معماری‌ام و علاقه‌مند به مطالعات درباره خانه، معنای آن، فضای زیست و حس تعلق به خانه. از ۱۸ سالگی، دور از خانه پدری در شهرها و خانه‌ها و خوابگاه‌های مختلف زندگی کرده‌ام و اکنون هم دور از وطنم. در تمام این سال‌ها، بارها از خود پرسیده‌ام: چه چیزی یک فضای خالی را تبدیل به «خانه» می‌کند؟ آیا خانه فقط دیوار و سقف است؟ یا آیینی است که با هر ورود و ماندن، از نو ساخته می‌شود؟

در میان این جابه‌جایی‌ها همیشه به این فکر کرده‌ام که وقتی وارد فضایی تازه می‌شوم، چگونه شروع می‌کنم به تبدیل آن فضا به خانه یا اتاق خودم؟ هر بار که وارد فضایی جدید می‌شدم، آن فضا برایم بی‌رنگ بود؛ دیوارهایی بدون رنگ، گوشه‌هایی خالی و فضایی که نه نشانی از من داشت و نه خاطره‌ای. اما همین که چند کتاب را چیدم، یادگاری کوچکی آویزان کردم، یا حتی یک لیوان چای روی میز گذاشتم، آن فضا آرام آرام جان گرفت؛ تا جایی که گوشه‌ای، حتی کوچک، «خانه» من شد.

⭕️ ادامۀ مطلب را می‌توانید در Instant View یا در وب‌سایت کوبه به نشانی زیر بخوانید:

https://telegra.ph/nam02-07-16
https://koubeh.com/nam02-07-16

@koubeh

▪️ ستایش و نکوهش خاقانی؛
در نگارش دیوار و بالکن

🖋 نویسنده: ایلقار اردبیلچی| پژوهشگر دوره دکتری دانشگاه تهران

شیپور را از تهش می‌نوازد، بر بالکن می‌شود و از دیوار بالا می‌رود. مانند یک نقاشِ کوبیست عمل می‌کند؛ به ویژه به پشتِ سوژه سرک می‌کشد؛ همان‌جایی که از دید پرسپکتیو پنهان می‌ماند. تا وجه دیده نشده‌ی معماری را در روایت‌های غالب‌اش بخواند و داستانش را تعریف کند. با همان‌ هم به جان‌شان می‌افتد. هم مدرن را می‌کوبد، هم به گوشِ سنّت سیلی می‌زند. هم در جنگ با خوانش‌های رمانتیک است، هم حمله به رادیکال‌اش می‌کند. یعنی هم قلندرِ جامعه سنّتی است و هم ساختارشکنِ جامعه مدرن.

⭕️ ادامۀ مطلب را می‌توانید در وب‌سایت و کانال تلگرامی کوبه به نشانی‌های زیر بخوانید:

https://telegra.ph/ia01-07-08
http://koubeh.com/ia01-07-08

@koubeh

بازنشر متنی مربوط به ۲۱ خرداد ۱۴۰۱ که از دسترس خارج شده بود

▪️ محلاتی که بلعیده می‌شوند؛
نگاهی به وضعیت محلات بیرون از باروی تاریخی یزد

🖋 نویسنده: امیرحسین مقتدایی| کارشناس ارشد مطالعات معماری ایران

در برخی از شهرهای تاریخی ایران کالبد شهر متشکل از کهن‌دژ، شارستان و بیرونه‌ها (ربض) است. این وضعیت تا اوایل قرن چهارده شمسی در شهرهایی چون میبد، یزد و حتی تهران قابل مشاهده بود. با گسترش شهرها در بیرون از محدوده‌‌ی حصار که در برخی با برچیدن حصار نیز همراه بوده آرام آرام بیرونه‌های شهر در توسعه‌ی شهری جذب شده و دیگر مرز مشخصی میان محلاتی که روزگاری خارج از باروی شهر بودند با شارستان و هسته اصلی شهر نیست. کما این‌که تهران امروزی تجمیعی از تهران در محدوده‌ی ناصری آن به همراه بیرونه‌هایی چون طرشت، نارمک، پونک، یوسف‌آباد و... است. عمر بسیاری از محلات بیرونی به درازای شارستان است و حتی در مواردی از بسیاری محلات داخل حصار نیز کهن‌ترند. این وضعیت در یزد به نسبت اکثر شهرهای ایران مشخص‌تر است.

⭕️ ادامۀ مطلب را می‌توانید در وب‌سایت و کانال تلگرامی کوبه به نشانی‌های زیر بخوانید:

https://telegra.ph/am17-06-11
http://koubeh.com/am17

@koubeh