▪️ داستان‌های مستراح

🖋 محمدمهدی بغدادی | دانشجوی کارشناسی ارشد مطالعات معماری ایران دانشگاه تهران

مدرنیته و حوزۀ عمومی، همواره پیوندی ناگسستنی با یکدیگر داشته‌اند. فضای شهری در دوران مدرن و پسامدرن، کانون اصلی برخورد و تعامل میان کنشگرانِ اثرگذار است؛ ازاین‌رو، به «روح» شهر بدل گشته و بسترهای تکوین شخصیت شهری را مهیا می‌سازد. یورگن هابرماس، فیلسوف، جامعه‌شناس و اندیشمند علوم سیاسی آلمانی، در سال ۱۹۶۲ نخستین‌بار مفهوم «فضای عمومی» را تبیین کرد. از دیدگاه او، فضای عمومی عرصه‌ای است که «افراد خصوصی با بهره‌گیری از خرد خویش پیرامون مسئله‌ای مشترک، به گفت‌وگویی عقلانی می‌پردازند و بدین‌سان، رویکردی واحد نسبت به موضوعات، ابزارها، فرایندها و مکان‌های شکل‌گیری حوزۀ عمومی می‌آفرینند». هابرماس در سال ۲۰۰۰ چنین می‌نگارد: «فضای عمومی»، مفهومی است که در نظریه‌های جامعۀ مدرن، فعالیت اجتماعی مشترکی را بازتاب می‌دهد؛ فعالیتی که در آن اندیشه، گفتمان و کنش‌ها برای تحقق خیرِ مشترکِ جامعه، پدید می‌آیند و بالنده می‌شوند.

⭕️ ادامۀ مطلب را می‌توانید در Instant View یا در وب‌سایت کوبه به نشانی زیر بخوانید:

https://telegra.ph/mmb02-10-05
https://koubeh.com/mmb02-10-05

@koubeh