▪️ خانه کجاست؟؛ روایت‌های شخصی-تحلیلی از فقدان، خاطره و تاب‌آوری

🖋 ندا عباسی ملکی| پژوهشگر دوره دکتری دانشگاه لافبورو انگلستان

خانه کجاست؟ این پرسشی است که سال‌هاست با خود حمل می‌کنم؛ درست مثل همان دو چمدانی که همیشه آماده‌اند تا از شهری به شهری دیگر، از قاره‌ای به قاره‌ای دیگر بروند. من پژوهشگر معماری‌ام و علاقه‌مند به مطالعات درباره خانه، معنای آن، فضای زیست و حس تعلق به خانه. از ۱۸ سالگی، دور از خانه پدری در شهرها و خانه‌ها و خوابگاه‌های مختلف زندگی کرده‌ام و اکنون هم دور از وطنم. در تمام این سال‌ها، بارها از خود پرسیده‌ام: چه چیزی یک فضای خالی را تبدیل به «خانه» می‌کند؟ آیا خانه فقط دیوار و سقف است؟ یا آیینی است که با هر ورود و ماندن، از نو ساخته می‌شود؟

در میان این جابه‌جایی‌ها همیشه به این فکر کرده‌ام که وقتی وارد فضایی تازه می‌شوم، چگونه شروع می‌کنم به تبدیل آن فضا به خانه یا اتاق خودم؟ هر بار که وارد فضایی جدید می‌شدم، آن فضا برایم بی‌رنگ بود؛ دیوارهایی بدون رنگ، گوشه‌هایی خالی و فضایی که نه نشانی از من داشت و نه خاطره‌ای. اما همین که چند کتاب را چیدم، یادگاری کوچکی آویزان کردم، یا حتی یک لیوان چای روی میز گذاشتم، آن فضا آرام آرام جان گرفت؛ تا جایی که گوشه‌ای، حتی کوچک، «خانه» من شد.

⭕️ ادامۀ مطلب را می‌توانید در Instant View یا در وب‌سایت کوبه به نشانی زیر بخوانید:

https://telegra.ph/nam02-07-16
https://koubeh.com/nam02-07-16

@koubeh