▪️«میدان آزادی» و تعلق؛ مروری بر مناقشه‌های کنسرت همایون شجریان در میدان آزادی

🖋 یاسمن غلامی| کارشناس ارشد مطالعات معماری ایران، دانشگاه تهران

همه روزه کنسرت‌های بسیاری در پایتخت برگزار می‌شود؛ در مکان‌های ثابتی که از ابتدا به‌عنوان «سالن کنسرت» طراحی شده‌اند. فروش بلیط در سایت‌ها، امکان انتخاب صندلی دلخواه، فرارسیدن روز کنسرت، ورود مردم به محل برگزاری، گیت‌های ورودی و چک شدن بلیط‌ها، انتظار تماشاچی در لابی، بازگشایی درب‌های سالن اندکی پیش از ساعت اعلامی شروع کنسرت، ورود مردم به سالن و مستقر شدن در صندلی‌های شماره‌گذاری‌شده و متناسب با بلیط خریداری‌شده. تمام جزئیات این کنسرت‌ها قابل پیش‌بینی، زمان‌بندی و برنامه‌ریزی‌شده و روند برگزاری این کنسرت‌ها به روتین تبدیل شده است؛ این‌ها به هیچ مناقشه‌ای تبدیل نمی‌شود. یک اتفاق مرزبندی‌‌شده با هدفی کاملا مشخص که همگان آن را پذیرفته‌اند و بر سر آن توافق دارند. بستر برگزاری این کنسر‌ها یک فضای معماری با کاربری مشخص است. فضایی که هنگام برگزاری کنسرت گشوده می‌شود و همه‌روزه در بطن زندگی روزمره مردم حضور ندارد. مرزهای مشخص کالبدی دارد و برای عابری که از کنار آن گذر می‌کند، دست‌نیافتنی است. خاطره یا واقعه‌ی خاصی را به خود ندیده و اگر حیات فضاها را به سه دسته حیات روزمره، واقعه‌ای و دوره‌ای تقسیم کنیم، سالن‌های کنسرت تنها حیات دوره‌ای را به خود می‌بینند. برگزاری دوره‌ای مراسم‌هایی خاص و ثابت.

⭕️ ادامۀ مطلب را می‌توانید در Instant View یا در وب‌سایت کوبه به نشانی زیر بخوانید:

https://telegra.ph/yg06-11-03
https://koubeh.com/yg06-11-03

@Koubeh