جهانی به نام ایران

حوالی هزاره دوم پیش از میلاد، مردمانی که از مناطق آسیای مرکزی به فلات ایران آمدند، افتان و خبزان، سنگ بنای فرهنگی متکثر و اسفنج مانند را گذاشتند که با همه معایبش با معیارهای امروزی، دائما هم از پیشینیان خودش می آموخت و هم از غریبه های خارجی. کوروش که امروز (۷ آبان) را به نامش کرده اند، معمارهای لیدیایی و ایونیایی را به ایران آورد تا پاسارگاد (اردوگاه پارسیان) را به سبک یونانی بسازند. از پارتیان (اشکانیان) که با استانداردهای آن روزگار، امپراتوری چندفرهنگ گرا و بردباری بودند تا خسرو انوشیروان ساسانی که جُندی شاپور، بزرگترین نهاد آموزشی زمانش را با کمک مسیحیان نسطوری ساخت و استادان یونانی (کشور متخاصم) را در دانشگاه استخدام کرد، شطرنج را از هند به ایران آورد و تخته نرد را برای آنها فرستاد تا قرنها بعد، در تمام این قرن‌های متمادی، آنچه ایران را زنده نگه داشت، داشتن هویتی گشوده به روی جهان بود. هویت ایران در هزاره اخیر عمدتا حول زبان فارسی شکل گرفته که خودش، در بده بستان با چند زبان دیگر از جمله عربی، قوام پیدا کرده؛ عربی که یک ایرانی دستور زبانش را نوشته بود. ایران، جهانی است به نام ایران و زنده بودنش در تاریخ و زنده ماندنش در جغرافیا، ممکن نبود مگر با گشودگی به روی جهان. بین المللی بودن ایران، پایه هویت ایرانی است.

✏ سعید عطار/ ققنوس
https://t.me/iransaeedattar