چابهار ملک شخصی هیچ وزیر و نماینده‌ای نیست!
محسن زنگنه، نماینده تربت حیدریه، در گفت‌وگو با شبکه سحر، در توضیح توافق پیشنهادی با افغانستان گفته است: «توافقی که پیشنهاد شده این هست که افغانستان در منطقه آزاد ، در بندر چابهار سرزمینی متعلق به خودش داشته باشه.»
بعید می‌دانم منظور از این توافق، واگذاری حاکمیت سرزمینی ایران باشد. احتمالاً بحث بر سر تخصیص زمین برای فعالیت‌های تجاری و بندری است. اما حتی اگر چنین باشد، این ادبیات به‌شدت خطرناک، غیرمسئولانه و مغایر با شئون ملی است.
ایران می‌تواند و باید مناسبات اقتصادی و ترانزیتی خود را با افغانستان گسترش دهد. می‌تواند به افغانستان دسترسی به بندر چابهار بدهد، تسهیلات تجاری فراهم کند، انبار و پایانه اختصاص دهد و حتی در چارچوب قوانین ایران، قراردادهای بلندمدت بهره‌برداری منعقد کند. اما میان «حق بهره‌برداری از تأسیسات بندری» و «واگذاری سرزمین» تفاوتی بنیادین وجود دارد که ظاهراً برخی نمایندگان مجلس هنوز آن را درک نکرده‌اند.
حاکمیت سرزمینی ایران نه ملک شخصی وزیر است، نه ارث پدری نمایندگان مجلس و نه موضوع چانه‌زنی‌های اقتصادی و سیاسی. اصل ۷۸ قانون اساسی نیز با سخت‌گیرانه‌ترین شرایط از مرزها و تمامیت ارضی کشور حفاظت می‌کند. هیچ مقام اجرایی اختیار ندارد بخشی از سرزمین ایران را به قلمرو حاکمیتی کشور دیگری تبدیل کند.
صریح بگویم: پدر نماینده و وزیر هم غلط می‌کند که بخواهد حتی یک مترمربع از حاکمیت سرزمینی ایران را به کشور دیگری واگذار کند.
نماینده‌ای که فرق میان قرارداد تجاری و واگذاری خاک کشور را نمی‌فهمد، دست‌کم باید در انتخاب کلماتش احتیاط کند. سرزمین ایران موضوع معامله و بذل‌وبخشش نیست. چابهار بخشی از ایران است و خواهد ماند. افغانستان می‌تواند از ظرفیت‌های اقتصادی آن در چارچوب منافع ملت ایران استفاده کند، اما این استفاده فقط و فقط باید در چارچوب قوانین و حاکمیت ایران باشد.
تمامیت ارضی ایران خط قرمز ما است.
Post #1136
1.3K
- ❤ 45
- 👍 23
- 🤯 7
- 🤬 3
- 👎 1