[درباره بُخت ماریِ تَرسایی، و پرسش‌های او از آذرفرنبغ فرخ‌زادان، از دینکرد پنجم، با بهره‌گیری از برگردان ژاله آموزگار از متن پهلوی]

🔹 واژه مانترا در هندوئیسم (سانسکریت: मन्त्र-mantra) به معنای کلام مقدّس و برای اشاره به سرودهای ستایشی به کار می‌رود. برابر هم‌ریشه این واژه در دین مزدایی، واژه ماثرا (اوستایی: maθra-𐬨𐬄𐬚𐬭𐬀) و صورت پارسی آن مانسَر (پهلوی: mansar- 𐭬𐭠𐭭𐭮𐭫) است که به همان معنا به کار می‌رود. مانتراها یا مانسَرها صرفا دعا نیستند، بلکه گفتارهای مینوی دارای نیروی معنوی، موثر، یاری رسان، محافظت‌کننده و درمانگر به شمار می‌روند.

فصل ۲۳ از دینکرد پنجم، پرسش‌های یک شخص تَرسایی (مسیحی) از موبد را گزارش می‌کند. از جمله اینکه چرا ایزد این دین را به زبان ناآشنای نهفته‌ای که نامش اوستاست بیان داشته و چرا فرموده که آن را از بَر کنند؟

موبد پاسخ می‌دهد که این مانسَر و دین یعنی اوستا، علم مطلق و نزدیک به هستومندان مینوی است و در کنار آن، زَند ترجمه و تفسیر اوستاست که به شیوه‌ای گفته شده که به جهان مادی نزدیک‌تر و برای جهانیان رایج‌تر و آشناتر باشد‌.

#quote
🔸🔸
@philosophic_books
@homerbooks
@homerquotes