داستایوفسکی گرچه برآمده از خانواده‌ای پایبند به مسیحیتِ کاتولیکی بوده، در اوایل جوانی از مذهب روی‌گردان شد و به فعالیت‌های سیاسی پرداخت و در پی همین فعالیت‌ها، دستگیر و در دسامبر 1849 به اعدام محکوم شد؛ اما در لحظات پایانی، دقیقا هنگامی که چشم در چشمِ مرگ منتظر شنیدن فرمانِ "آتش" بود، بخشیده و برای چهار سال به سیبری تبعید شد. در سیبری تنها کار با اعمال شاقه و زندان انفرادی در انتظارش بود؛ اما در همین وضعیت او یک تحول ذهنی و روحی بزرگ را تجربه کرد و از عقاید پیشین خود دست کشید. گویا در آن‌جا از کاغذ و قلم محروم شده و تنها کتابی که در اختیارش قرار می‌داده‌اند، کتاب مقدس بوده است. در همان لحظات تنهایی و تاریکی بود که فئودور داستایوفسکی بار دیگر بارقه‌های خداباوری را در خود احساس کردو از همین رو است که در برادران کارامازوف سعی دارد بگوید تنها خدا و عیسی مسیح‌اند که می‌توانند انسان را نجات دهند

https://t.me/hezar_khom
🔃تحلیلی‌برشخصیت‌داستایفسکی